ହେ ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ନିହାତି ଦୟା କରୁଥିବା, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଛି। ଅତଏବ, ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ମହାନାରୀ ଦିଅନ୍ତୁ, ନଚେତ୍ ମୁଁ ମୋ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିଦେବି। ଏହି ସମୟରେ, ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ସୁନାର ତଣ୍ଡ ଓ ପ୍ରବଳ ପ୍ରବାଳ ପତ୍ର ବିଶିଷ୍ଟ ଗଛ ଦେଖାଗଲା। ସେହି ଗଛ ଉପରେ ଏକ ନବଯୌବନା, କ୍ରିଶ୍ନା ଓ ଶୋଭାମୟୀ କନ୍ୟା ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସେ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ରାଜା ଏହି ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସମୁଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗଲେ। ସେ ବିନୟପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟରେ ସେଇ ନାରୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।" ସେ ହସି ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, "କୃଷ୍ଣ ପକ୍ଷ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନରେ..." ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ସେଇ ଦିନରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଭାସିଯାଇଥିଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ବକବାହନ ନାମକ ଏକ ଦାନବ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। କାମନାରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ସେ ଦାନବକୁ ବଧ କଲେ ଓ ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ ତାଙ୍କର ଭାର୍ୟାଙ୍କୁ କହିଲେ। ସେଇ ନାରୀ କହିଲେ, "ହେ ରାଜନ୍, ଶୁଣ, ମୁଁ ଏକ ବିଦ୍ୟାଧର କନ୍ୟା। ମୁଁ ଭୋଜନ ସମୟରେ, କିମ୍ବା ପିତା ମାତାଙ୍କ ଘରେ ଆସିନଥିଲି। ଆଜି, ଏହି କୃଷ୍ଣ ପକ୍ଷ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନରେ, ଦାନବ ତୁମକୁ ଧରିବ।" "ତାପରେ ମୁଁ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ମୋ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲି। ସେ କହିଲେ, 'ଓ ଝିଅ, ତୁମକୁ ଏକ ବୀର ଉପଭୋଗ କରିବେ।' ରାଜନ୍, ଆପଣଙ୍କ ଆଦେଶରେ ମୁଁ ମୋ ପିତାଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବି। ଆପଣଙ୍କ ସହିତ ମୁଁ ବିଦ୍ୟାଧର ଗୃହକୁ ଯିବି।" ତାପରେ, ସେଇ ସହରରେ ଏକ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ଆୟୋଜିତ ହେଲା, କିନ୍ତୁ ହଠାତ୍ ମୃତ୍ୟୁ ଲୋକମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ—କାହିଁକି ଏପରି ହେଲା, କହନ୍ତୁ। ଏହା ଭାବି ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ନେଇ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ, ରାଜ୍ୟ ହରାଇବାର ଭୟ ତାଙ୍କୁ ବ୍ୟାକୁଳ କଲା। ଯେଉଁ ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସୁଖରେ ଲିନ, ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଚୂଡ଼ାପୁର ନାମକ ସୁନ୍ଦର ସହରରେ ଚୂଡ଼ାମଣି ନାମକ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜା ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଗୁରୁ ଥିଲେ ଦେବସ୍ୱାମୀ, ଯିଏ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ। ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ନାରୀ ପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଶିବଙ୍କ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ହରିସ୍ୱାମୀ ନାମକ ଏକ ପୁତ୍ର ହେଲେ, ଯିଏ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ଅଂଶରେ ଅନ୍ଶୀ। ତାଙ୍କର ଭାର୍ୟା ଥିଲେ ରୂପଲବନ୍ୟିକା, ଏକ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନା। ଏକଥର, ସେ ତାଙ୍କର ପତି ସହିତ ବସନ୍ତ ଋତୁରେ, ପୁଷ୍ପମୟ ପରିବେଶରେ ବାସ କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ଗନ୍ଧର୍ବ, ସୁକଳ, ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ମୁଗ୍ଧ ହେଲେ। ସେ ଜାଗ୍ରତ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କାମନାରେ ଅନ୍ଧ ହେଇ। ତାପରେ ସେ ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସୁଖକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ହରିଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହେଲେ। ସେ ଖିର ପକାଇ ଏକ ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ ବସିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଇ ଖାଦ୍ୟ ଏକ ସାପ ଦ୍ୱାରା ବିଷାକ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଭିକ୍ଷୁକ ଆସି, ସେଇ ଖିର ଖାଇ, ମଦମସ୍ତ ହେଲେ। "ମୂର୍ଖ, ତୁମେ ବିଷ ମିଶିତ ଖିର ଦେଲା," ବୋଲି ସେ କହି, ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ ଓ ଶିବଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଏହିପରେ ୱେତାଳ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏଠାରେ ସାପ ଦୋଷୀ, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଧର ପାପ ତାଙ୍କୁ ଲାଗିନି। ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜ ଭାଗ୍ୟରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ ଭୁକ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଲେ। ନିଜର କୃତ ପାପ ସବୁବେଳେ ନିଜେ ଅନୁଭବ କରିବାକୁ ପଡ଼େ। ଏଠି ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଧ ଯିଏ ବିଷ ଦେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦ୍ୱାରା ହେଇଛି। ଏହି କଥା କହିଥିବା ଲୋକମାନେ, ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଧର ପାପୀ।