ସେଇ ସମୟରେ ସେହି ଯୁବତୀଙ୍କର ମୂର୍ଛା ଶେଷ ହେଲା, କିନ୍ତୁ ସହସା ଆଉ ଏକ ନୂତନ ମୂର୍ଛା ଆସିଗଲା। ପରେ, ଶୁଭ ସକାଳ ଆସିଲା, ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କ ସହ ବାପସ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ହେ ମହାରାଜ, କେଉଁ ଯୁବତୀ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଥିଲେ? ତାଙ୍କର ପ୍ରକୃତି ବାୟୁ ହେବାରୁ, ସେ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭାବିତ ହେଇଥିଲେ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଯୁବତୀ, ଯାହା କଫ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ଥିଲେ, ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କର ଶୀତଳତାରେ ମୂର୍ଛାଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲେ। ତାପରେ, ଦେବତା ହସି ହସି ରାଜାଙ୍କୁ, ଯିଏ ସତ୍ତାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିଲେ, କଥା କହିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଯିଏ ପ୍ରଧାନ, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଶାଶ୍ୱତ ବେଦିକ ଧର୍ମ।” ଶୂଦ୍ର, ବୈଶ୍ୟ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ—ସମସ୍ତେ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ପାଳନ କରନ୍ତି। ଯିଏ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ କରିବା ପରେ ମଧ୍ୟ ଏକ ତ୍ୟାଗୀର ନିମିତ୍ତେ ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି, ସେ ଗୃହସ୍ଥ ହେବେ। ଜୈନ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ, ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନରେ ତ୍ୟାଗୀ ଭାବେ ରହିବାକୁ ଧର୍ମ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି। ଏହାପରେ, ଦେବତା ଧର୍ମସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ମଙ୍ଗଳମୟ ଏବଂ ପ୍ରଶ୍ନାତ୍ମକ ଏକ ଶ୍ଲୋକ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ। “ହେ ରାଜା, ନାନା ପ୍ରକାର ଲୋକମାନେ ଯେଉଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୀକୁ ସେବନ କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ସତ୍ୟପ୍ରକାଶ ଥିଲେ ମନ୍ତ୍ରୀ ଭାବେ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଥିଲେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା। ମୋତେ କହ, ଏହି ଜଗତରେ କେତେ ପ୍ରକାରର ସୁଖ ରହିଛି?” “ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ଆଶ୍ରମରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଖକୁ ‘ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ’ କୁହାଯାଏ। ଵାନପ୍ରସ୍ଥ ଆଶ୍ରମରେ ଏହାକୁ ‘ଧର୍ମାନନ୍ଦ’ କୁହାଯାଏ, ଯଦିଓ ଏହା କମ୍। କିନ୍ତୁ ସନ୍ନ୍ୟାସରେ ଶିବାନନ୍ଦ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ। ଗୃହସ୍ଥ ଆଶ୍ରମରେ ତ, ସ୍ତ୍ରୀ ବିନା କୌଣସି ସୁଖ ନାହିଁ।” ସେ ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଯୁଗ୍ମୀ ସ୍ତ୍ରୀ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଆଜି ମୋ ପାଇଁ ଏକ ଯୋଗ୍ୟା ସ୍ତ୍ରୀ ଖୋଜ।” ଏହା ଶୁଣି, ମନ୍ତ୍ରୀ ଦେଶେ ଦେଶେ ଘୁଞ୍ଚିଲେ ଓ ମନେମନେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନମାନଙ୍କର ଅଧିପତି ଶିନ୍ଧୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। “ମୁଁ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛି, ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ମୁଲ୍ୟ ଦେଉଥିବା ହେ ଭଗବାନ! ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ରତ୍ନସ୍ତ୍ରୀ ଦିଅ—ନହେଲେ, ମୁଁ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରିଦେବି।” ପାଣିରେ ଏକ ସୁନା ତଣ୍ଡ ଓ ପ୍ରମୁଖ ମୋତିଆ ଶାଖା ଥିବା ବୃକ୍ଷ ଦେଖିଲେ। ସେଠି ଏକ ଅତି ସୁନ୍ଦର, କମଳା, ଯୁବତୀ ଦଢ଼ିଥିଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସେ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ରାଜା ମଧ୍ୟ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସାଗରପାର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗଲେ ଏବଂ ସେହି ଯୁବତୀଙ୍କୁ ନମ୍ର ହୃଦୟରେ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।” ସେ ହସି ହସି ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “କୃଷ୍ଣପକ୍ଷ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନରେ…” ଏହା ଶୁଣି, ରାଜା ସେହି ଦିନ ସ୍ନେହ ଓ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଅତିବ୍ୟାପ୍ତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବକବାହନ ନାମକ ଏକ ଦାନବ ପ୍ରକଟ ହେଲା। ରାଜା କାମନାରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ଦାନବକୁ ବଧ କଲେ ଏବଂ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ। ସେଉଁଠି ଯୁବତୀ କହିଲେ, “ହେ ରାଜା, ଶୁଣ! ମୁଁ ବସ୍ତବରେ ଏକ ବିଦ୍ୟାଧର କନ୍ୟା। ମୁଁ ଖାଇବା ବେଳେ କିମ୍ବା ମୋ ପିତାମାତାଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇନଥିଲି। ଆଜି, କୃଷ୍ଣପକ୍ଷ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନରେ, ଦାନବ ତୁମକୁ ଧରିବାକୁ ଆସିବ। ତାପରେ, ମୁଁ କନ୍ନାଡ଼ି ମୋ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲି। ସେ କହିଲେ, ‘ମୋ ଝିଅ, ତୁମେ ଏକ ବୀର ପୁରୁଷ ଦ୍ୱାରା ଉପଭୋଗିତ ହେବେ।’ ରାଜା, ତୁମ ଆଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ ମୁଁ ମୋ ପିତାଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବି। ତୁମ ସହିତ ମୁଁ ବିଦ୍ୟାଧରଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବି।” ଏହାପରେ, ସେହି ସହରରେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ଆରମ୍ଭ ହେଲା; କିନ୍ତୁ ହଠାତ୍ ମୃତ୍ୟୁ ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲା—ଏହା କାହିଁକି ହେଲା, କହ? ରାଜା ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ହରାଇବା ଭୟରେ ମନେମନେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।