ସୂର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି ନିଶ୍ଚୟ ଜିନଙ୍କର ଆତ୍ମା; ଏହି ଦିପ୍ତିରେ ଭକ୍ଷ୍ୟାନ୍ନ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ୍—ଏହି ଭାବନାରେ ରାଜା ଜିନଙ୍କ ଧର୍ମକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହା ଦେଖି ରାଣୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଷଣ୍ଣ ହେଲେ ଏବଂ ଶିବଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦୟାରେ ଏକ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲା। ସେଇ ପୁଅ, ଗୁଣଶେଖର, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ନରକକୁ ଗଲେ; କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ପିତା ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କଲେ। ବସନ୍ତ ଋତୁରେ ରାଜା ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ। ଶ୍ରମିତ ହୋଇ ରାଜା ରାଣୀମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କଲେ; ହାତରେ ପଦ୍ମ ଧରି ଏହା ରାଣୀଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ରାଜା ବିଷଣ୍ଣ ହୋଇ ରାଣୀଙ୍କୁ ଚିକିତ୍ସା କଲେ। ରାଣୀ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଅଶାନ୍ତ ହେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ପାଦ ପବିତ୍ର ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ ତାଙ୍କର ଅଚେତନା ଶେଷ ହେଲା, ଏବଂ ଦ୍ୱିତୀୟ ଜଣେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସୁନ୍ଦର ପ୍ରଭାତ ଆସିଲା, ରାଜା ସେମାନଙ୍କୁ ନେଇ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ହେ ମହାରାଜ, କେଉଁ ଜଣେ କନ୍ୟା ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ? ପ୍ରଥମ କନ୍ୟା ବାୟୁ-ସ୍ୱଭାବରୁ ପଦ୍ମ ଫୁଲରେ ପ୍ରଭାବିତ ହେଲେ। ଦ୍ୱିତୀୟ, କଫ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ, ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କର ଶୀତଳତାରୁ ଅଚେତନ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବତା ହସି ରାଜାଙ୍କୁ ପୁନି କହିଲେ—'ସେଇ ପ୍ରଧାନ ହେଉଛି ନିତ୍ୟ ବେଦିକ ଧର୍ମ।' ଶୂଦ୍ର, ବୈଶ୍ୟ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ—ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନରେ ଦମ୍ପତି ମିଶି ମୁନିର ନିୟମରେ ରହିଥାନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସେ ଗୃହସ୍ଥ ଅଟୁଟ ଧର୍ମ ପାଳନ କରେ। ଜୈନ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଗୃହସ୍ଥ ମଧ୍ୟରେ ମୁନି-ଜୀବନ ଧର୍ମ ଉଚ୍ଚାରିତ। ଏହିପରେ, ଦେବତା ଧର୍ମ-ପ୍ରଶ୍ନ ଭରିତ ଶୁଭ ଶ୍ଲୋକ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ। 'ହେ ରାଜନ୍, ସୁନ୍ଦର ପୁଣ୍ୟ ନଗରରେ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ—ସତ୍ୟପ୍ରକାଶ ଥିଲେ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଥିଲେ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଅତି ପ୍ରିୟ। ଏହି ଜଗତରେ କେତେ ପ୍ରକାର ସୁଖ ଅଛି?' 'ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟା ଆଶ୍ରମରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସୁଖ 'ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ବନପ୍ରସ୍ଥରେ ଏହି ସୁଖ 'ଧର୍ମାନନ୍ଦ', ଯେଉଁଠି ଏହା କିଛି କମ୍। କିନ୍ତୁ ସନ୍ନ୍ୟାସରେ, ଶିବାନନ୍ଦ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ଗୃହସ୍ଥ ଆଶ୍ରମରେ ତ, ନାରୀ ବିନା ସୁଖ ନାହିଁ।' ଏହିପରେ ରାଜା ନିଜ ପାଇଁ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ନାରୀ ଚାହିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଆଜି ମୋ ପାଇଁ ଏକ ନାରୀ ଅନ୍ୱେଷଣ କର।' ଏହା ଶୁଣି ମନ୍ତ୍ରୀ ଦେଶେ ଦେଶେ ଯାଇ, ମନରେ ସିନ୍ଧୁ, ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥର ମୁଖ୍ୟ, ଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା କଲେ। 'ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଛି, ନିବେଶକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଓ ଦୟାଳୁ। ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ରତ୍ନମୟୀ ନାରୀ ଦିଅନ୍ତୁ, ନାହିଁ ହେଲେ ମୁଁ ଜୀବନ ଦେଇଦେବି।' ସେଠାରେ ଜଳମଧ୍ୟରେ ଏକ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କଣ୍ଡ ଓ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ପ୍ରବାଳପତ୍ର ଥିବା ଗଛ ଦେଖିଲେ। ଏହି ଗଛ ଉପରେ ଏକ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ କୋମଳ କନ୍ୟା ଦେଖାଦେଲା। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ମନ୍ତ୍ରୀ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ରାଜା ଏହି ଚମତ୍କାର ଦେଖି ସାଗର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗଲେ। ରାଜା ନମ୍ର ହୃଦୟରେ ସେଇ ନାରୀଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଆସିଛି।' ସେ ହସି କହିଲେ, 'କୃଷ୍ଣପକ୍ଷ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ...' ଏହି ଶୁଣି ରାଜା ସେଇ ଦିନ ଅତି ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଭରିଗଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ ବକବାହନ ନାମକ ଏକ ଦାନବ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା।