ଏକ ଦିନ, ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଏକ ବିଷାଳ ବିଛି ଆସି, କ୍ରୋଧରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଡସିଲା। ସେହି ସମୟରେ ନିର୍ଭୟାନନ୍ଦ ନାମକ ଏକ ମହାପୁରୁଷ ରାଜାଙ୍କୁ ସହାଯ୍ୟ କରି, ବିଷକୁ ତାଙ୍କ ଶରୀରରୁ ବାହାର କରିଦେଲେ। ଏହି ପରେ, ନିର୍ଭୟାନନ୍ଦ କହିଲେ— “ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ରାଜନ୍, ମନର ଛଅଟି ଶତ୍ରୁ ବିଷୟରେ ଶୁଣ; ଏହାମାନେ ରଜୋଗୁଣରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକର ଗୁଣ ଅଲଗା। ଏହି ଶତ୍ରୁମାନେ ହେଉଛନ୍ତି—ମୌହ, ଢୋଙ୍ଗ, ମଦ, ଅଧିକାର, ଆଶା ଏବଂ ନିନ୍ଦା। ଆସ୍ଥା, କ୍ରୋଧ, ଲୋଭ ଏବଂ ଭାଗ୍ୟ—ଏମାନେ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ରୁଦ୍ର ଭାବରେ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ। ଏହି ସମସ୍ତେ ମାୟାରେ ଆବୃତ, ତେଣୁ ତାଙ୍କର ପୂଜା କ’ଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ରହିଛି? ଯିଏ ଅଜୟ, ତାଙ୍କୁ ଜୟୀ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଏବଂ ନିର୍ମଳ ବୋଲି ଜାଣ। ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ କେମିତି ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବେ, ମୋ ପାଖରୁ ଶୁଣ। ଗୋମାତାଙ୍କର ପୂଜା ସଦା ପବିତ୍ର, ଏବଂ ସମସ୍ତଠାରେ ହିଂସା ତ୍ୟାଗ କରାଯିବା ଉଚିତ। ମାଂସ ଓ ମଦ୍ୟ ସଦା ବର୍ଜନୀୟ, ନ୍ୟାୟପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପାର୍ଜିତ ଧନରୁ ଭୁକ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି ଜିନଙ୍କ ଆତ୍ମା, ସେଇ ପ୍ରଭାରେ ଅନ୍ନଦାନ କରିବା ଉଚିତ।” ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ରାଜା ଜିନଙ୍କ ଉପଦେଶକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହା ଦେଖି ରାନୀ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଶିବଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ। ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ହେଲା—ଗୁଣଶେଖର। କିନ୍ତୁ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସେ ନରକକୁ ଗଲେ, ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କ ପିତା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କଲେ। ବସନ୍ତକାଳରେ ରାଜା ତାଙ୍କ ପରିବାର ସହିତ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ। ଲମ୍ବା ଦିନ ଶେଷରେ, ରାଜା ରାନୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଖୁସି ହେଲେ, ଏବଂ ଏକ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ହାତରେ ନେଇ ଏକ ରାନୀଙ୍କୁ ଦେଲେ। କିନ୍ତୁ ଏହି ରାନୀ ଅସ୍ୱସ୍ଥ ହୋଇପଡିଲେ, ତାଙ୍କ ପାଦ ପବିତ୍ର ହେଲା। ତାଙ୍କ ଅଚେତନ ଅବସ୍ଥା ଶେଷ ହେଲା, ଏବଂ ଦ୍ୱିତୀୟ ଜଣେ ରାନୀ ମଧ୍ୟ ଅଚେତନ ହେଲେ। ପ୍ରଭାତ ହେଲା, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ଏଠି, କେଉଁ ରାନୀ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଥିଲେ? ଏଠାରେ ଜଣାପଡିଲା, ପ୍ରଥମ ଜଣେ ରାନୀ ବାୟୁ ଗୁଣରୁ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇ ପଦ୍ମ ଫୁଲରେ ଅକ୍ଷମ ହୋଇଥିଲେ; ଦ୍ୱିତୀୟ ଜଣେ କଫ ଦୋଷରୁ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇ ଚନ୍ଦ୍ରର ଶୀତଳତାରେ ଅଚେତନ ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଦେବତା ହସିଲେ ଏବଂ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଏହି ମୂଳ ଧର୍ମ ସନାତନ ବେଦୀୟ ଧର୍ମ। ଶୂଦ୍ର, ବୈଶ୍ୟ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ—ସମସ୍ତେ ଉପବାସ୍ତିତ ଜୀବନ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି। ଯିଏ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗୀ ଭାବରେ ଘରେ ରହନ୍ତି, ସେଇ ଗୃହସ୍ଥ। ଜୈନ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଏହି ଗୃହସ୍ଥ ତ୍ୟାଗୀ ଧର୍ମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଇଛି।” ଏହିପରି ଉପଦେଶ ପରେ, ଦେବତା ଧର୍ମ ଦ୍ୱନିତ ଶୁଭ ଶ୍ଲୋକ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ—“ହେ ରାଜନ୍, ମେରୁ ନଗରରେ, ଯେଉଁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଲୋକ ରହନ୍ତି, ସତ୍ୟପ୍ରକାଶ ନାମକ ମନ୍ତ୍ରୀ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଥିଲେ। ଏହି ସଂସାରରେ କେତେ ପ୍ରକାର ସୁଖ ଅଛି, କହ? ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ଆଶ୍ରମରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସୁଖ ‘ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ’ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ। ଭିକ୍ଷୁକ ଆଶ୍ରମରେ ‘ଧର୍ମାନନ୍ଦ’ ଅଛି, ଯାହା କିଛି କମ। ତ୍ୟାଗରେ ଶିବାନନ୍ଦ ସବୁଠୁ ଉଚ୍ଚ। ଗୃହସ୍ଥ ଆଶ୍ରମରେ ତ, ସ୍ତ୍ରୀ ବିନା କୌଣସି ସୁଖ ନାହିଁ। ରାଜା ନିଜ ପାଇଁ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ନାରୀ ଖୋଜିବାକୁ ଚାହିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ କହିଲେ: ‘ଆଜି ମୋ ପାଇଁ ଏକ ଯୋଗ୍ୟ ସ୍ତ୍ରୀ ଖୋଜ।’ ଏହି ଶୁଣି, ମନ୍ତ୍ରୀ ଦେଶେ ଦେଶେ ଖୋଜିବାକୁ ନିକଳିଲେ, ଏବଂ ମନରେ ସିନ୍ଧୁକୁ—ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରର ନାଥ—ସ୍ମରଣ କଲେ।