ସେ ସ୍ତ୍ରୀ, ତାଙ୍କ ସହେଳୀଙ୍କ କଥାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଷଣ୍ଣ ହୋଇ କାନ୍ଦି ପକାଇଲେ। ତାଙ୍କ ସହେଳୀ ଓଡ଼ିଆ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ତୁମେ କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛ? ସତ୍ୟ କହ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ!” ସେ ସ୍ତ୍ରୀ କହିଲେ, “ଯଦି ମୁଁ ସୋମଦତ୍ତଙ୍କ ପାଖକୁ ନଯିବି, ଏହି କଥାମାନେ ମୋତେ ବାନ୍ଧିଛି; ଏହି ଦିନ ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବି।” ପଛରେ, ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ସେ ସ୍ତ୍ରୀ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଶୁଇଲେ। ଲୋଭୀ ଠକୁରେ ପଚାରିଲେ, “ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, କେଉଁଠି ଯାଉଛ?” ଆକାଂକ୍ଷାରେ କ୍ଲାନ୍ତ, ମନେ ଅଶାନ୍ତି ସହିତ ସେ ଠକୁକୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଠକୁ କହିଲେ, “ହେ ସୁନ୍ଦର ଭୃକୁଟିବତୀ, ମୋତେ ତୁମର ଅଳଙ୍କାର ଦିଅ।” ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରେମିକଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ତୁମକୁ ଅଳଙ୍କାର ଦେଇଦେବି।” ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ବଣିକ କହିଲେ, “ତୁମେ କିପରି ଏଠାକୁ ଆସିଲ, ପ୍ରେମରେ କ୍ଲାନ୍ତ?” କମଳାସା ଯେପରି ଘଟିଥିଲା, ସେପରି ସବୁ କଥା ଖୋଲି କହିଲେ। ବଣିକ ତାଙ୍କୁ ପତିନିଷ୍ଠା ଭାବି ସମ୍ମାନ କଲେ ଓ ମୁକ୍ତ କଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପତି ରହୁଥିବା ଘରକୁ ନେଇଗଲେ। ଏଠାରେ, ସେମାନେ ଦେବତା ପ୍ରେରିତ ଦିବ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, କିଏର ସତ୍ୟ ସର୍ବୋପରି? ଏହା କୁହ। ଠକୁଙ୍କର ସତ୍ୟ ସର୍ବୋପରି ଥିଲା; ଯେପରି ଘଟିଥିଲା, ଶୁଣ। ବିଧବା ଭୟରେ ସେ ସ୍ତ୍ରୀ ତାଙ୍କ ସହେଳୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ। ଠକୁ, ସତ୍ୟର ଭୟରେ, ସେଠାରୁ ଯାଇଯିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ ଓ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ। ଗୌଡ଼ ଦେଶରେ ବର୍ଧନା ନାମକ ଏକ ସହର ଥିଲା। ସେଠାରେ ଗୁଣଶେଖର ନାମକ ଧର୍ମିକ ରାଜା ଥିଲେ। ଏକଦିନ ରାଜା ଗିରିଜାପତିଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ବିଛି ଆସି, ରାଜାଙ୍କୁ କ୍ରୋଧରେ ଦଂଶନ କଲା। ତାପରେ ନିର୍ଭୟାନନ୍ଦ ତାଙ୍କୁ ବିଷମୁକ୍ତ କଲେ। ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ରାଜା, ମନର ଛଅ ଶତ୍ରୁ ବିଷୟରେ ଶୁଣ; ଏହାମାନେ ରଜୋଗୁଣରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ପ୍ରତ୍ୟେକର ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଲକ୍ଷଣ ଅଛି—ମୋହ, ଢୋଙ୍ଗ, ମଦ, ସ୍ୱାମିତ୍ୱ, ଆଶା ଓ ନିନ୍ଦା। କାମ ହେଉଛନ୍ତି ବିଷ୍ଣୁ, ତେଣୁ ରୁଦ୍ର; କ୍ରୋଧ, ଲୋଭ ଓ ନିୟତି ମଧ୍ୟ। ସେମାନେ ସବୁ ମାୟାଧୀନ; ତେଣୁ ତାଙ୍କର ପୂଜା କାହିଁକି? ଯିଏ ଅଜୟ, ସେଉଁଥିକି ବିଜୟୀ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ନିର୍ମଳ। ମୋଠାରୁ ଶୁଣ, ହେ ପୃଥିବୀପତି, ତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇବା ପାଇଁ କୂଳ ଧର୍ମ କ’ଣ। ତେଣୁ, ଗୋମାତାଙ୍କର ପୂଜା ପବିତ୍ର, ଏବଂ ସବୁଠାରେ ହିଂସା ବର୍ଜନ କରିବା ଉଚିତ। ମାଂସ ଓ ମଦ ଦାୟିତ୍ୱ ସଦା ବର୍ଜନ କରିବା ଉଚିତ; ନ୍ୟାୟପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପାୟରେ ଅର୍ଜିତ ଧନରେ ଭୁକ୍କୁ ଖୁଆଇବା ଉଚିତ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ସେଇ ଜିନଙ୍କ ଆତ୍ମା; ସେଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଅନ୍ନ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସେଇ ରାଜା ଜିନ ଧର୍ମ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ତାପରେ, ରାଣୀ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଶିବଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ। ରୁଦ୍ରଙ୍କର ବରଦାନରେ ଏକ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁଅ ଜନ୍ମିଲା। ସେଇ ଗୁଣଶେଖର ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ନରକକୁ ଗଲେ। କିନ୍ତୁ ପୁଅଙ୍କର ପୁଣ୍ୟବଳରେ ତାଙ୍କ ପିତା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କଲେ। ବସନ୍ତକାଳରେ ରାଜା ତାଙ୍କ ସମେତ ସବୁଙ୍କୁ ନେଇ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ। ଥକି ରାଜା ରାଣୀମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କଲେ; ହାତରେ ଏକ ପଦ୍ମ ନେଇ ରାଣୀଙ୍କୁ ଦେଲେ। ରାଜା ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ସେଇ ରାଣୀଙ୍କୁ ଚିକିତ୍ସା କଲେ। ରାଣୀ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଅଶାନ୍ତ ହେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ପାଦ ପବିତ୍ର ହେଲା।