ଏହି କଥା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଏକ ଅପୂର୍ବ ଦୃଶ୍ୟରେ, ଯେଉଁଠି ଜୋର ଭାବନାରେ ଏକ ନାରୀ ଲଜ୍ଜା ଭରିତ ହୋଇ ରାଜାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ କଥା କହିଥିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଦେବତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲି। କିନ୍ତୁ ମୋର ଅତି ଆକାଂକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଅନ୍ଧ ହୋଇ ଆପଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲି। ଦେବତାଙ୍କ ଶାପରେ, ମୁଁ ପୁରୁଷମାନେ ସହ ଭୋଗ କରୁଥିବା ଏକ ନାରୀ ହୋଇଯାଇଛି।” ଏହି କଥା ଶୁଣି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣର ଅବତାର ରାଜା ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଚିରମଦେବ ନାମକ କ୍ଷତ୍ରିୟ, ମୋ ସନ୍ତାନ ସମାନ ବ୍ୟବହାର କରେ।” ଏହା ଶୁଣି ଦେବୀ ଲଜ୍ଜା ଭରିତ ହୋଇ, ପୁଅର ବୋହୁ ସମାନ ବ୍ୟବହାର କରିଥିଲେ। ଏପରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦାସ, ଏକ ବେତାଳ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ବେତାଳ, ତୁମେ ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମର କଥା ଶୁଣ। ରାଜାମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସବୁଙ୍କ ଉପକାର କରିବାକୁ ସ୍ମୃତିରେ ରହିଛି। ଏଉଁ ଦାସ ଯେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ତାହା ଶୁଣ; ସେ ସମସ୍ତ ସେବା ଓ ଜୀବିକା ଅନ୍ୟମାନେ ଯେପରି କରନ୍ତି, ପୁରୁଷମାନେ ତେଣୁ କରନ୍ତିନାହିଁ। ପରେ ଏକ ବଡ଼ ସଙ୍କଟ ଆସିଲା, ରାଜା ଏହି କଥା ଜାଣିଲେ।” ଏହି ଅବସରରେ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ରାଜା, କାମପୁର ନାମକ ଏକ ଆନନ୍ଦମୟ ନଗର ଥିଲା, ସେଠାରେ ବିରସିଂହ ନାମକ ଏକ ମହାନ ରାଜା ଥିଲେ। ସେଠାରେ ହିରଣ୍ୟଦତ୍ତ ନାମକ ଏକ ବଣିକ ରହୁଥିଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କ ଧନରେ ଗର୍ବିତ ଥିଲେ। ସେ ସଦା ସୁଖ ଓ ବସନ୍ତ ଫୁଲରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ। ଏହି ନଗରରେ ଧର୍ମଦତ୍ତଙ୍କ ପୁଅ, ଯିଏ ବଳଶାଳୀ ଥିଲେ, ଏକ ନାରୀକୁ ଯିବାବେଳେ ଦେଖିଲେ। ସେ ନାରୀ ଲଜ୍ଜା ଭରିତ ହୋଇ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ବିବାହ ହେଲେ, ଦଶମ ଦିନରେ ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବି।” ସେ ବିଚାର କଲେ, “ଏହିପରି ହେଉ,” ବୋଲି ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ମଦପାଳ ନାମକ ବଣିକ ଓ ମଣିଗ୍ରୀବଙ୍କ କନ୍ୟା ପାଖକୁ ଏହି କଥା ଯାଇପହଞ୍ଚିଲା। ନବମ ଦିନରେ ତାଙ୍କ ମାଲିକ ଶକ୍ତିବାନ୍ତ ଭାବରେ ସେଇ ନାରୀକୁ ନେଇଗଲେ। ସେ ନାରୀ, ଯିଏ ବନ୍ଧୁନୀର କଥାରେ ବିପନ୍ନ ହୋଇ କାନ୍ଦୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ହେ ଗର୍ବିତା, କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛ? ସତ୍ୟ କହ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।” ସେ କହିଲେ, “ଯଦି ମୁଁ ସୋମଦତ୍ତଙ୍କ ପାଖକୁ ନଯାଏ, ଏହି ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ବାନ୍ଧା ହୋଇଛି; ଆଜି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବି।” ତାଙ୍କ ପାଖରେ ରାତି ଶେଇଲେ, ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଅଧୀନ ହୋଇ। ଲୋଭୀ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “କେଉଁଠି ଯାଉଛ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ?” ସେ ଆକାଂକ୍ଷାରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ଚୋରଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନରେ କହିଲେ, “ଏ ଭାଲ ଭାବରେ, ତୁମ ପ୍ରେମିକ ବନ୍ଧୁକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ମୁଁ ତୁମକୁ ଗହଣା ଦେବି।” ଚୋର କହିଲେ, “ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ମୋତେ ତୁମର ଗହଣା ଦିଅ।” ପରେ ବଣିକ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, “କେମିତି ଆସିଲ, ଆସକ୍ତିରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ?” ବୋଲି ପଚାରିଲେ। କମଳାସା ଏହି କଥା ଯଥାଘଟିଥିଲା ସେହିପରି କହିଲେ। ବଣିକ ତାଙ୍କୁ ପତିଭକ୍ତା ଭାବି, ତାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି ମୁକ୍ତ କଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ପତି ଥିବା ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରାଇଲେ। ସେଠାରେ ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ଦିବ୍ୟ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କଲେ। ଏହି ସବୁ ଘଟଣା ମଧ୍ୟରେ କାହାର ସତ୍ୟ ସର୍ବୋତ୍ତମ? ପଚାରାଗଲା। ଏଠାରେ କହାଗଲା, “ଚୋରଙ୍କର ସତ୍ୟତା ସର୍ବୋପରି; ଏହା କିପରି ଘଟିଲା ଶୁଣ। ବିଧବା ହେବା ଭୟରେ ନାରୀ ତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ପାଖକୁ ଗଲେ। ଚୋର ସତ୍ୟର ଭୟରେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ଲାଭ କଲେ।” ଏହିପରେ ଗୌଡ଼ ଦେଶର ବର୍ଧନା ନାମକ ଏକ ନଗରର କଥା ଆସିଲା। ସେଠାରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଗୁଣଶେଖର ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ। ଏକଥରେ ସେ ଗିରିଜାପତିଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥା ସ୍ନେହ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି।