ଏକ ଦିନ, ରାଜା ଗୁଣାଧିପ ନିଜେ ଉତ୍ସୁକ ହୃଦୟରେ ସମୁଦ୍ର କୂଳକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଦେବୀଙ୍କ ଏକ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଦେଖିଲେ। ରାଜା, ମନରେ ଅତିଆନନ୍ଦ ଭାବେ, ସୁନ୍ଦର ଭୌହ୍ ଥିବା ଗାନ୍ଧର୍ବ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ହାତ ଯୋଡି ସେ ଦେବୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି ଦଢ଼ ଭାବେ ଦଁଡାଇ ରହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବୀ ପ୍ରକଟ ହେଲେ ଏବଂ କହିଲେ, "ଏକ ଵର ଚାହିଁ।" ଦୀର୍ଘାୟୁ ରାଜା ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପ୍ରକାଶ କଲେ। ଦେବୀ ଏହା ଶୁଣି ହସିଲେ ଏବଂ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବାକୁ ସ୍ୱୀକୃତି ଦେଲେ। "ଏହିପରି ହେଉ," କହି ରାଜା ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ତାଳମାଳି ମିଥିଲାକୁ ଚଲିଗଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି ଧର୍ମର ନାଥ, ତାଙ୍କ ସେବକ ସହିତ, ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଏକ ଗାନ୍ଧର୍ବ ବିବାହରେ ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର, ଓ ପୁଣ୍ୟଦେ। ଆଜି ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର, ତେବେ ମୁଁ ତୁମ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହେବି। ତାହାପରେ ରାଜା କହିଲେ, "ଶୁଣ, ତୁମେ ଏବଂ ମୋ ସେବକ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି..." ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ, ଇଚ୍ଛାପୁର୍ଣ୍ଣ ନାରୀ ତାଙ୍କ କଥା କହି ରାଜାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ—"ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ମୁଁ ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇଥିଲି, କିନ୍ତୁ କାମନାରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଲି। ଦେବତାଙ୍କ ଶାପ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପୁରୁଷ ଭୋଗିନୀ ହେବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୋଇଛି।" ଏହା ଶୁଣି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଶିଷ୍ଟ ଚରିତ୍ରର ରାଜା କହିଲେ, "ଚିରମଦେବ ନାମକ କ୍ଷତ୍ରିୟ ମୋ ପୁଅ ପରି ଚଳନ କରେ।" ଏହାରୁ ଦେବୀ ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ, ବହୁ ମାନ୍ୟ ଝିଅ ଭଳି ଆଚରଣ କଲେ। ଏହିପରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସେବକ ଏକ ବେତାଳ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ବେତାଳ, ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମ ଶୁଣ; ଏହା ପଛରେ ଶୁଭ କାରଣ ଅଛି। ରାଜାଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧର୍ମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପକାର କରିବା; ଏହା ସ୍ମୃତିରେ ରହିଛି। ମୋ ସେବକ ଯେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ତାହା ତୁମକୁ କହିବି; ସମସ୍ତ ସେବା ଓ ଜୀବିକା ଅନ୍ୟମାନେ କରିଥିବା ପରି, ମାନବ ନୁହେଁ।" ପରେ ଏକ ବଡ଼ ସଙ୍କଟ ଆସିଲାବେଳେ ରାଜା ଏ ଘଟଣା ଜାଣିପାରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରବୀଣ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ—"ହେ ରାଜନ୍, କାମପୁର ନାମକ ମନୋହର ସହରରେ ବିରସିଂହ ନାମକ ଏକ ମହାନ ରାଜା ଥିଲେ। ସେଠାରେ ହିରଣ୍ୟଦତ୍ତ ନାମକ ଏକ ବ୍ୟାପାରୀ ରହୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଧନର ଗର୍ବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ସେ ସଦା ସୁଖ ଓ ବସନ୍ତ ଫୁଲର ଆନନ୍ଦରେ ବଞ୍ଚୁଥିଲେ।" ଏହି ସମୟରେ ଧର୍ମଦତ୍ତଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅ ଏକ ନାରୀକୁ ଯିବାବେଳେ ଦେଖିଲେ। ସେ ଲଜ୍ଜାଶୀଳା ନାରୀ ଏକାନ୍ତରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ—"ବିବାହ ହେଲେ, ଦଶମ ଦିନରେ ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବି।" ସେ 'ଏହିପରି ହେଉ' ବିଚାର କରି ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ମଦପାଳ ବ୍ୟାପାରୀ ଓ ମଣିଗ୍ରୀବ ଝିଅଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥା ଜଣାଗଲା। ନବମ ଦିନରେ, ତାଙ୍କ ସ୍୵ାମୀ ଶକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ। ସେ, ସେଇ ସ୍ତ୍ରୀ, ତାଙ୍କ ସଂଗିନୀଙ୍କ କଥାରେ ବିପନ୍ନ ହୋଇ କାନ୍ଦିଲେ। ତାଙ୍କୁ ପଚାରାଗଲା—"କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛ, ଗର୍ବିତା? ସତ୍ୟ କହ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।" ତାହାର ଉତ୍ତର ଥିଲା—"ଯଦି ମୁଁ ସୋମଦତ୍ତଙ୍କ ପାଖକୁ ନଯାଏ, ମୁଁ ଏହି କଥାରେ ବନ୍ଧିତ; ଆଜି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଯିବି।" ସେ ତାଙ୍କ ସହ ବଢ଼ିଆ ଭାବେ ଶୁଇଲେ, କାମନାରେ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ। ଲୋଭୀ ବ୍ୟକ୍ତି କହିଲେ, "କେଉଁଠି ଯାଉଛ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ?" କାମେ ଶିଥିଲା ନାରୀ ତାହାର ଉତ୍ତରରେ ଚୋରକୁ କହିଲେ, ମନ କାମନାରେ ଅସ୍ଥିର। ଚୋର କହିଲେ, "ହେ ସୁନ୍ଦର ଭୌହ୍ ଥିବା, ମୋତେ ତୁମ ଭୂଷଣ ଦିଅ, ହେ ସୁମୃଦୁଳା।" ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ତୁମ ପ୍ରେମିକ, ପ୍ରେମସଂଗୀକୁ ଆଲିଂଗନ କରି, ମୁଁ ଭୂଷଣ ଦେବି।" ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ବ୍ୟାପାରୀ ପଚାରିଲେ, "ତୁମେ କିପରି ଆସିଲେ, ପ୍ରେମରେ କ୍ଲାନ୍ତ?