ରାଜାଙ୍କ ଦରବାରରେ ଚାରି ଜଣ ମନ୍ତ୍ରୀ ଅନୁକ୍ରମେ ମତ ଦେଲେ। ତୃତୀୟ ଜଣ କହିଲେ, “ହେ ରାଜା, ଆପଣଙ୍କ ଜନ୍ୟ ନିଜ କନ୍ୟାକୁ ଧନପାଳଙ୍କୁ ଦେଇ ଶାନ୍ତି ପାଇବେ।” ଚତୁର୍ଥ ଜଣ କହିଲେ, “ହେ ରାଜା, ଯିଏ ସମସ୍ତ କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ—” ପରେ ସେ କହିଲେ, “ପୁଣ୍ୟର ଲାଗି ଏକ ମଣି, ଯଜ୍ଞର ଲାଗି ଦ୍ୱିତୀୟ ଧନ—” ଅନ୍ୟ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ମୁଁ ସଦା ସୁ-ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ଆଣିଛି। ଏହି ସମସ୍ତ ମତ ଶୁଣି ରାଜା ଅତି ଚମେତ୍କାର ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବୀ ଏହି ଆଲୋଚନା ଶୁଣି ଲଜ୍ଜା ପାଇଲେ ଓ ଭାଗ୍ୟରେ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ। ଏହିପରେ ବେତାଳ ହସି ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟା ଧର୍ମଦତ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ। ସେ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜାତିର। ଅନ୍ୟ ଜଣ କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ ଶୂଦ୍ର, ଅନ୍ୟ ଜଣ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ ରାଜା। ତେଣୁ, ଏହି କନ୍ୟାକୁ ଧର୍ମଦତ୍ତଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଯାଇଛି।” ଏହା ପରେ କଥା ଅନ୍ୟ ଦିଗକୁ ଯାଇଛି। ଭିଦେହ ଦେଶରେ ଏକ ନଗର ଥିଲା, ନାମ ମିଥିଳାବତୀ। ସେଠାରେ ଗୁଣାଧିପ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ପାଖରେ ବହୁତ ଧନ ଓ ଧାନ ଥିଲା। ଜୀବିକା ଲାଗି ସେ ମିଥିଳା ଅଞ୍ଚଳରେ ବସିଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ଶିକାର କରିବାକୁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ ଓ ସେଠାରେ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବାଘ ଦେଖିଲେ। ବାଘର ପଛରେ ଚାଲି ରାଜା ଅଧିକ ଗଭୀର ଜଙ୍ଗଲକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏଠାରେ ରାଜା ଭୋକରେ ଗଳା ସୁକିଗଲା, ଅତି କ୍ଳାନ୍ତ ଓ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଏହି ଦୁଃଖ ଶୁଣି ଏକ କ୍ଷତ୍ରିୟ ରାଜା ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହରିଣ ମାରିଲେ। ତାପରେ ଏକ ଜଣ କହିଲେ, “ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଆପଣ ଚାହୁଁଥିବା ଦେବିବି।” ଏଉଁ କହିଲେ, “ହେ ରାଜା, ଆପଣ ମୋର ହଜାର ମୁଦ୍ରା ଖାଇଛନ୍ତି। ମାସ ଶେଷରେ ଶତ ମୁଦ୍ରା ଦିଅ, ଗୃହସ୍ଥ।” ଏକ ଦିନ ଗୁଣାଧିପ ରାଜା ସମୁଦ୍ର କୂଳକୁ ଗଲେ ଓ ଦେବୀଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କ ମନ ଖୁସି ହେଇ ଗନ୍ଧର୍ବ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ; ହାତ ଜୋଡି ଦେବୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡବତ କଲେ, ତାପରେ ଦେବୀ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଦେବୀ କହିଲେ, “ଏକ ଵର ପ୍ରାର୍ଥନା କର।” ତାପରେ ଦୀର୍ଘାୟୁ କିଶୋର କହିଲେ। ଏହା ଶୁଣି ଦେବୀ ହସି ଚାହିଁଥିବା ଲୋକକୁ କହିଲେ। “ଏହିପରେ, ‘ତଥା’ କହି ସେ ପାଣିରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଭସି ମିଥିଳାକୁ ଗଲେ। ଏହା ଶୁଣି ଧର୍ମର ନାଥ ତାଙ୍କ ସେବକ ସହିତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବ ବିବାହରେ ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର, ଧର୍ମର ନାଥ। ହେ ପୁଣ୍ୟଦେ, ଆଜି ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର; ତାପରେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେବି। ସେ କହିଲେ, “ଶୁଣ, ତୁମେ ଓ ମୋର ସେବକ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରି, ହେ ସୁରମ।” ଲଜ୍ଜା ପାଇ ଅତି ଆଗ୍ରହୀ ନାରୀ ଏହା କହି ରାଜାଙ୍କୁ ଏକ କଥା କହିଲେ। “ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ, ଆଗ୍ରହରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ଆପଣଙ୍କୁ ଆସିଛି; ଦେବତା ନାଥଙ୍କ ଶାପରେ ମୁଁ ପୁରୁଷ ଭୋଗ କରିବାକୁ ପୂର୍ବ ହୋଇଛି।” ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାଜା, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣର ଅବତାର, ଉତ୍ତର ଦେଲେ। “ଚିରମଦେବ କ୍ଷତ୍ରିୟ ମୋର ନିଜ ପୁଅ ପରି ବ୍ୟବହାର କରେ।” ଦେବୀ ଲଜ୍ଜା ପାଇ ଜାତିର ଜାନ୍ତି ପରି ବ୍ୟବହାର କଲେ। ଏପରେ ବେତାଳ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସେବକ, ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ବେତାଳ, ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମ—ଏହି ଶୁଭ କାରଣ ଶୁଣ। ରାଜାଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉପକୃତ କରିବା। ସେବକ କରିଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣ; ମୁଁ କହିବି, ସମସ୍ତ ସେବା ଓ ଜୀବିକା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପରି କରାଯାଇଛି, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ନୁହେଁ। ପରେ, ଏକ ବଡ଼ ସଙ୍କଟ ଆସିବାରେ ରାଜା ଏହା ଜାଣିଲେ।