ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ଲୋକ କାମନାର ଅନ୍ଧତାରେ ପଡ଼ି, ଚଣ୍ଡିକା ଚିରଂଜୀବୀ ଜଗତ୍ଜନନୀଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧେଶ୍ୟ କରି କଥା କହିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୋ ପାଇଁ ଏକ ଯୋଗ୍ୟା କନ୍ୟା ଅଛନ୍ତି, ସେହେଁ ପବିତ୍ର ଧୋବୀଙ୍କର ଝିଅ।” ଏହାପରେ, ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରି, ତାଙ୍କ ସହ ବିବାହ କରିଥିଲେ। ବିବାହ ପରେ, ସେ ତାଙ୍କ ସହ ବିଭିନ୍ନ ଆନନ୍ଦ ଭୋଗ କରି, ଅନେକ ସୁଖ ଅନୁଭବ କଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, କାଶିଦାସ ନାମକ ଜଣେ ଭକ୍ତ, ଭଲପାଇବାରେ ଦ୍ରୁତ ଚଳିଆସିଲେ। ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ଦାନ କରି, ଦେବୀର ରୂପ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଏହାପରେ ଦେବୀ କହିଲେ, “ଆଜି ତୁମେ ଯେଉଁ ବର ଚାହୁଁଛ, ମୋତେ କହ।” ସେଇ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣା ନାରୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ମୋତେ ମୋ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଦିଅ।” ଏହିପରେ ସେ କହିଲେ, “ହେ ମା, ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ଆଗରୁ ଯେପରି ମୋ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଶୋଭନୀୟା ଭାର୍ଯ୍ୟା ଦେଇଥିଲ, ଏବେ ମୋତେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ପ୍ରିୟା ସାଥୀ ଦିଅ।” ଏଠି ଦେବୀ ତାଙ୍କ ପାଇଁ କ’ଣ କଲେ? ଏ ସମୟରେ, ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କର ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଖପର କାଟିଦେଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ କଳିଯୁଗର ଇତିହାସର ଏହି ଅଂଶ, ଚାରିଯୁଗ ଉପାଖ୍ୟାନ ଓ ପ୍ରତିସର୍ଗ ପର୍ବର ଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣର ଛଅଟିଏ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ସୂତ କହିଲେ—ସେଠାରେ ଏକ ମହାପୁରୁଷ ମୁନି ବେତାଳ ଭୃଗୁ ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ବସିଥିଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ନଗର ଥିଲା, ନାମ କମ୍ପାପୁରୀ, ଯାହାର ରାଜା ଥିଲେ କମ୍ପକେଶ। ତାଙ୍କର ଏକ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲେ, ନାମ ତିନି ଲୋକର ଶୋଭା—ତ୍ରିଲୋକସୁନ୍ଦରୀ। ସେ ମୃଗନୟନୀ, କୋଇଲୀ ଭଳି ମଧୁର କଣ୍ଠ, କମଳା ଦେହର ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପବତୀ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱୟଂବର ଆୟୋଜିତ ହେଲା, ଅନେକ ରାଜାମାନେ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଯମ, କୁବେର, ଓ ବରୁଣ—ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ—ଏଠି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେମାନେ କମ୍ପକେଶଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ରାଜା, ମୋ କଥା ଶୁଣ। ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦାନ; ତୁମେ ତୁମ ଝିଅକୁ ମୋତେ ଦିଅ।” ଦ୍ୱିତୀୟଜନ କହିଲେ, “ତୁମ ସୁନ୍ଦର ଝିଅକୁ ଧର୍ମଦତ୍ତକୁ ଦିଅ।” ତୃତୀୟଜନ କହିଲେ, “ହେ ରାଜା, ତୁମେ ତୁମ ଝିଅକୁ ଧନପାଳଙ୍କୁ ଦିଅ ଓ ଖୁସି ହୁଅ।” ଚତୁର୍ଥ କହିଲେ, “ହେ ରାଜା, ଯିଏ ସମସ୍ତ କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ—” “ପୁଣ୍ୟ ପାଇଁ ଏକ ମଣି, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଦ୍ୱିତୀୟ ଧନ—ଅନ୍ୟ ମଣିମାନେ ମୁଁ ସଦା ଉତ୍ତମ ଭୋଜନ ପାଇଁ ଆଣେ।” ଏମିତି ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଭ୍ରମିତ ହେଲେ। କିନ୍ତୁ ଦେବୀ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ ଓ ଭାଗ୍ୟରେ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ। ଏହିପରେ ବେତାଳ ହସି, ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଏହି ସୁନ୍ଦରୀ କନ୍ୟା ଧର୍ମଦତ୍ତ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ସେ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜାତିର, କଳାରେ ପାରଦର୍ଶୀ ଯଦ୍ୟପି ଶୂଦ୍ର, ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ନିପୁଣ ଏବଂ ରାଜା ଅଟୁଟ; ଏହି କାରଣରୁ, ଏହି କନ୍ୟା ଧର୍ମଦତ୍ତଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଯାଇଲେ।” ଏହିପରେ ଆସିଲା ଅନ୍ୟ ଏକ ଗଳ୍ପ। ଓ ରାଜନ୍, ବିଦେହ ଦେଶରେ ଥିଲା ଏକ ସହର—ମିଥିଳାବତୀ। ସେଠାରେ ଗୁଣାଧିପ ନାମକ ରାଜା ଅସୀମ ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟ ଧାରଣ କରୁଥିଲେ। ଜୀବିକା ନିମିତ୍ତେ ସେ ମିଥିଳା ଅଞ୍ଚଳରେ ବସିବାକୁ ଗଲେ। ଏକଦିନ ଶିକାର ପାଇଁ କାନ୍ତାର ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏଠାରେ ଏକ ଉତ୍ତମ ବାଘ ସହିତ ସାକ୍ଷାତ ହେଲେ। ବାଘର ପଛକୁ ଅନୁସରଣ କରି, ରାଜା ଉତ୍ତରୁତ୍ତର ଅନ୍ତର ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏଠାରେ ତାଙ୍କ ଗଳା ତିଆରି, ଭୋକ ଓ କ୍ଲାନ୍ତିରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଷୁଦ୍ର ଅନୁଭବ କଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ଏହି କ୍ଷତ୍ରିୟ ରାଜା ଏକ ଉତ୍ତମ ହରିଣକୁ ହତ୍ୟା କଲେ। ତାପରେ କେହି କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କର, ଶୀଘ୍ର ଦେବି।” ହେ ରାଜା, ତୁମେ ମୋର ହଜାର ମୁଦ୍ରା ଖର୍ଚ୍ଚ କରିଛ। ମାସ ଶେଷରେ, ମୋତେ ଶତ ମୁଦ୍ରା ଦିଅ, ହେ ଗୃହସ୍ଥ। ଏଭଳି ଭାବେ ଏହି ଉପାଖ୍ୟାନ ଏକ ଅନନ୍ୟ ଧାରାରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା।