ଦେବୀଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କୁହାଯାଉଛି—ହେ ଦିବ୍ୟା ମାତା, ଆପଣ ସ୍ୱୟଂ ଏଠାରେ ବିଦ୍ୟମାନ। ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତ ଉପଲିପ୍ତ ହୋଇଛି। ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ସହିତ ଆପଣ ଶୁଭ ଆନନ୍ଦର ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ। ଏବଂ ହେ ନିତ୍ୟା, ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ସହ ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି। ମହାକାଳୀଙ୍କ ସହିତ ଆପଣ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଅନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ତାପରେ ଭସ୍ମ କରିଦେଇଛନ୍ତି। ହେ ଜଗତ୍ଜନନୀ, ଆପଣଙ୍କ ଲୀଳାରେ ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି—ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି। ଦେବୀଙ୍କ ପୁଅ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରବଳ ହେବେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାଜା ଭୟମୁକ୍ତ ହୋଇ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ସେହି ସମୟରୁ, ହେ ରାଜାଧିରାଜ, ସେ ଦେବୀ ସ୍ୱୟଂ ଏକ ଆକାର ଧାରଣ କରି ଜନ୍ମ ନେଲେ। କାଶିଦାସଙ୍କ ସହିତ ରାଜା ଧର୍ମପୁର ନାମକ ଗ୍ରାମକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ତିନି ଦେଖିଲେ ଯେ, ଦେବୀ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ସହ ରାଜପଥରେ ଏକା ଏକା ଦୁଃଖିତ ଓ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ଚାଲୁଛନ୍ତି। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ରାଜା ମୋହିତ ହେଇ, ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ—ଏହି ନିତ୍ୟା ଜଗତ୍ଜନନୀଙ୍କୁ—ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ: “ମୋ ପାଇଁ ଏକ ଯୋଗ୍ୟା ଝିଅ ଅଛି, ଧୋବୀର ଶୁଭ କନ୍ୟା।” ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ମୋହିତ କରି, ତାଙ୍କ ସହ ବିବାହ କରିଲେ। ଏହି ବିବାହ ପରେ ସେ ତାଙ୍କ ସହ ବିଭିନ୍ନ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିବାରେ ଲାଗିଲେ, ଯାହାରେ ଦୁଇଝଣା ଖୁସି ଅନୁଭବ କଲେ। ଏହି ବିଷୟ ଶୁଣି କାଶିଦାସ ଭଲପାଇବାରୁ ତୁରନ୍ତ ଦେବୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ଦେଇ ବଳି ଦେଲେ ଏବଂ ଦେବୀର ରୂପ ଲାଭ କଲେ। ଦେବୀ କୁହିଲେ, “ଆଜି ଚାହିଁଥିବା ବର ଚୟନ କର, ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଅଛି, କୁହ।” ଏହି ଉତ୍ସୁକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ନାରୀ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋତେ ମୋ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଦିଅ।” ଏବଂ ଆଉ କହିଲେ, “ମା, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି; ଯେପରି ଆପଣ ଆଗରୁ ମୋ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଶୋଭନା ସ୍ତ୍ରୀ ଦେଇଥିଲେ, ଏହିବେ ମୋତେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟି ସଂଗିନୀ ଦିଅ।” ଏଠାରେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା—ସେଇ ଦେବୀ ତାଙ୍କ ପାଇଁ କ’ଣ କଲେ? ସେ ସମୟରେ, ଦେବୀ ଦୁଇଝଣଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଖପାଳ ଛେଦ କଲେ। ଏହିଭଳି ଘଟଣା ଘଟି, କଳିଯୁଗର ଏହି ଇତିହାସର ଛଅଟିଏ ଅଧ୍ୟାୟ, ଚାରିଯୁଗର କଥା ଥିବା ପ୍ରତିସର୍ଗ ପର୍ବର ଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣରେ ଶେଷ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ସୁତ କହିଲେ—ସେଠାରେ ପବିତ୍ର ଋଷି ବେତାଳ ଭୃଗୁ ଶାନ୍ତ ମନେ ବିଦ୍ୟମାନ ଥିଲେ। ଏକ ଖ୍ୟାତିନାମା ନଗର ଥିଲା—ଚମ୍ପାପୁରୀ, ଯାହାର ରାଜା ଥିଲେ ଚମ୍ପକେଶ। ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଏକ କନ୍ୟା ଜନ୍ମିଲା—ତିନି ଲୋକର ଶୋଭା ତ୍ରିଲୋକସୁନ୍ଦରୀ। ସେଇ କନ୍ୟା ହରିଣୀ ଦୃଷ୍ଟି, କୋଇଲୀର ସ୍ୱର, ସୁକୁମାର ଦେହ ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଗୁଣର ଧାମ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱୟଂବର ଆୟୋଜିତ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ରାଜାମାନେ ଏସିଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଯମ, କୁବେର ଓ ବରୁଣ—ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଚମ୍ପକେଶଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋ କଥା ଶୁଣ, ରାଜା; ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଦାନ; ତୁମେ ତୁମ ଝିଅକୁ ମୋତେ ଦିଅ।” ଦ୍ୱିତୀୟ ଜଣେ କହିଲେ, “ତୁମର ଆକର୍ଷକ ଝିଅକୁ ଧର୍ମଦତ୍ତକୁ ଦିଅ।” ତୃତୀୟ କହିଲେ, “ହେ ରାଜା, ତୁମେ ତୁମ ଝିଅକୁ ମହାନ୍ୟ ଧନପାଳଙ୍କୁ ଦେଇ ସୁଖୀ ହୁଅ।” ଚତୁର୍ଥ କହିଲେ, “ହେ ରାଜା, ଯିଏ ସମସ୍ତ କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ…” ପୁଣି କହିଲେ—ପୁଣି ଏକ ମଣି ଧର୍ମ ପାଇଁ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଧନ ବଳିପାଇଁ; ଅନ୍ୟ ମଣିମାନେ ସଦା ଉତ୍ତମ ଭୋଜନ ପାଇଁ ଆଣିଛି। ଏମିତି କଥା ଶୁଣି ରାଜା ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇଗଲେ। ଦେବୀ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ ଏବଂ ଭାଗ୍ୟରେ ମୋହିତ ହେଲେ। ଏହିପରେ ବେତାଳ ହସି ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ସୁନ୍ଦରୀ କନ୍ୟା ଧର୍ମଦତ୍ତ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ସେ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ କୁଳର। ସେ କଳାରେ ପାରଦର୍ଶୀ, ଯଦ୍ୟପି ଶୂଦ୍ର, ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ପ୍ରଶିକ୍ଷିତ ଏବଂ ରାଜା। ଏହିପରି, ସେଇ ଅର୍ଥବାନ୍ଧବ ଧର୍ମଦତ୍ତଙ୍କୁ କନ୍ୟା ବିବାହରେ ଦିଆଗଲେ।