ଏହି ଉପାଖ୍ୟାନରେ, ଏକ ଦୈତ୍ୟଙ୍କୁ ବାଣରେ ବସାଇ ଦ୍ରୁତଗତିରେ ମାରିଦେଲେ। ଏହା ପରେ ସେଇ ସୁନ୍ଦରୀ କନ୍ୟାକୁ ପାଇବାକୁ ଆଶା କରି, ଅନେକ ଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ବିବାଦ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ବିନମ୍ରତା ସହିତ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସେବକ ଭୂତବେତାଳଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ। ଯିଏ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେଇ କନ୍ୟା ସହ କଥା କହିଥିଲେ, ସେଠି ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପିତା ସମାନ ମନାଯାଇଲେ। ଯିଏ ଦୈତ୍ୟକୁ ବଧ କଲେ, ସେଇ କନ୍ୟା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ମନାଯାଇଲେ। ଧର୍ମପୁର ନାମକ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଗାଁରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ଲୋକ ସେବା କରୁଥିଲେ, ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଉତ୍ତମ ରାଜା ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ ଥିଲେ ଆନ୍ଧକ ନାମକ, ଯିଏ ନୀତିଶାସ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରବୀଣ। ସେଇ ଧର୍ମିକ ରାଜା ଏଠାରେ ଏକ ଦେଉଳ ନିର୍ମାଣ କରି, ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନା କଲେ। ଏକ ମଧ୍ୟରାତିରେ, ମହାଗୌରୀ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ରାଜନ, ଏକ ବର ପ୍ରାର୍ଥନା କର।" ରାଜା ବିନମ୍ର ହୃଦୟରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଦୁର୍ଗା ଖୁସି ହେଲେ। "ମହାଦେବୀ, ଆପଣ ସାକ୍ଷାତ୍ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି; ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟାପ୍ତ। ଆପଣ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ସହ ଶୁଦ୍ଧ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ। ଏବଂ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ସହ ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ମହାକାଳୀ ସହ ଆପଣ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଅନ୍ତି, ସମସ୍ତକୁ ଭସ୍ମ କରିଦେଇ। ମାତୃଶକ୍ତି, ଆପଣଙ୍କ ଲୀଳାରେ ସମସ୍ତ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି; ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।" ଦେବୀ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ, "ତୁମର ପୁତ୍ର ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ହେବେ।" ଏହା ଶୁଣି, ରାଜା ଭୟ ହୀନ ହୋଇ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ସେଇ ସମୟରୁ, ରାଜନ୍, ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଏକ ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। କାଶୀଦାସଙ୍କୁ ସହ ନେଇ, ସେ ଧର୍ମପୁର ଗାଁକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଦେଖିଲେ, ଏକ କନ୍ୟା ତାଙ୍କର ପିତା ସହ ରାଜପଥରେ କ୍ଲାନ୍ତ ଓ ଦୁଃଖିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଯାଉଛନ୍ତି। କାମନାରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ସେ ଚଣ୍ଡିକା, ଜଗତ୍ଜନନୀଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ, "ମୋ ପାଇଁ ଏହି ଶୁଭ ଧୋବୀକନ୍ୟା ଯୋଗ୍ୟ।" ସେ ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କୁ ମୋହିତ କରି ବିବାହ କରିବା ପୂଜା କଲେ। ପରେ ସେ ତାଙ୍କ ସହ ବିଭିନ୍ନ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଲା। ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, କାଶୀଦାସ ସ୍ନେହବଶତାରେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଗଲେ। ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ଅର୍ପଣ କଲେ ଓ ଦେବୀର ରୂପ ଲାଭ କଲେ। ଦେବୀ କହିଲେ, "ଆଜି ଏକ ବର ଚୟନ କର, ଯାହା ଇଚ୍ଛା କର।" ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣା ନାରୀ କହିଲେ, "ମୋତେ ମୋର ପତିଙ୍କୁ ଦିଅ।" ଅନ୍ୟେ କହିଲେ, "ମା, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ; ଆପଣ ଯେପରି ପୂର୍ବରୁ ମୋ ଇଚ୍ଛାଅନୁସାରେ ଶୋଭନା ଭାର୍ଯ୍ୟା ଦେଇଥିଲେ, ସେପରି ଏଠାରେ ମଧୁର ସାଥୀ ଦିଅ।" ଏହି ସମୟରେ, ଦେବୀ ଦୁହିଁଜଣଙ୍କର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ କପାଳ କାଟିଦେଲେ। ଏଠିରେ କଳିଯୁଗର ଇତିହାସ ଓ ଚାରି ଯୁଗର କଥା ଥିବା ପ୍ରତିସର୍ଗ ପର୍ବର ଷଷ୍ଠ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏହିବେଳେ, ସୂତ ମୁନି କହିଲେ—"ତାହାବେଳେ ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତ ବିଶିଷ୍ଟ ବୈତାଳ ଭୃଗୁ ମୁନି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।" ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ନାଗର ଥିଲା—ଚମ୍ପାପୁରୀ, ଯାହାକୁ ରାଜା ଚମ୍ପକେଶ ଶାସନ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଏକ ଝିଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ନାମ ଥିଲା ତ୍ରିଲୋକସୁନ୍ଦରୀ। ସେ ହରିଣ ନୟନ, କୋଇଲୀର କୁହୁକ ଭଳି କଣ୍ଠ, କୋମଳ ଅଙ୍ଗ ଓ ଅତ୍ୟୁତ୍ତମ ଶୋଭା ଥିଲା। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱୟଂବର ଆୟୋଜନ କରାଯିବା ସମୟରେ ଅନେକ ରାଜା ଏଠିକୁ ଆସିଥିଲେ। ଦେବତାମାନେ—ଇନ୍ଦ୍ର, ଯମ, କୁବେର, ଓ ବରୁଣ—ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ, ଚମ୍ପକେଶଙ୍କୁ କହିଲେ, "ରାଜନ, ମୋର କଥା ଶୁଣ। ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଦତ୍ତ, ତୁମେ ତୁମ ଝିଅକୁ ମୋତେ ଦିଅ।" ଦ୍ୱିତୀୟ ଜଣେ କହିଲେ, "ତୁମ ଆକର୍ଷକ ଝିଅକୁ ଧର୍ମଦତ୍ତଙ୍କୁ ଦିଅ।" ଏଭଳି, ଏହି ପୌରାଣିକ ଉପାଖ୍ୟାନର ଘଟଣାବଳୀ ପରସ୍ପର ଗଢ଼ିଯାଏ।