ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ରାଜାଙ୍କ ପାଖରେ ଜଣେ ବିଦ୍ୟାବାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ପଷ୍ଟ ମନରେ ଜ୍ଞାନମୟ କଥା ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିଲେ। ଉଜ୍ଜୟିନୀରେ ମହାବଳା ନାମକ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶୁଣାଯାଇଥିଲା। ତାଙ୍କର ଦୂତ ହରିଦାସ ଥିଲେ, ସଦା ତାଙ୍କର ମାଲିକଙ୍କ କାମ କରୁଥିଲେ। ହରିଦାସଙ୍କ ଝିଅ ଜଣେ ଅତି ସୁନ୍ଦର, ପଦ୍ମପତ୍ର ଚକ୍ଷୁ ଦେଇ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ସେ ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପ୍ରିୟ ପିତା, ମୋ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ।” ପିତା 'ଏହିପରି ହେଉ' କହି, ରାଜାଙ୍କ ଚାଉଣି ଡାକିଲେବେଳେ ସେ ତାହାକୁ ଗଲେ। ତାଙ୍କୁ ଏହି କଥା ଦିଆଯାଇଲା—ତୁମେ ତୈଳଙ୍ଗ ରାଜା ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉ। ଏହା ଶୁଣି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ମହାବୁଦ୍ଧି ରାଜା ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ରାଜା ମନରେ ଅତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ସେ ହରିଦାସଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “କଳିଯୁଗ କେବେ ଆରମ୍ଭ ହେବ?” ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, ରାଜା ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କଲେବେଳେ କଳିଯୁଗ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ତାଙ୍କର ଦ୍ୱିତୀୟ ପତ୍ନୀଠାରୁ ବିଭିନ୍ନ ଭାଷା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହା ଲୋକଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରେ। ବେଦରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଧର୍ମ ଉଲ୍ଟା ଦେଖାଯିବା ସମୟରେ, କଳି ଅଧର୍ମର ମିତ୍ର ଭାବେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ବିସ୍ତାର କରିଦେଇଥାଏ। ତାପରେ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ତାଙ୍କର ସହଧର୍ମିଣୀ ଭାବେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରେ ଥାଏ। ଧନୀମାନେ ଲୋଭରେ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହେବେ, ଏବଂ ନିମ୍ନ ଲୋକମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ ପାଇବେ। କଳି ଆସିଲାବେଳେ ପୃଥିବୀ ଅଫଳ ଓ ବିଜନ ହେଇଯାଏ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ଦାନ ଦେଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆସିଲେ। ଦେବୀ ଏକ ଅତି ଉତ୍ତମ ଉଡ଼ନ୍ତା ରଥ ଦେଲେ, ଯାହା ଚିନ୍ତାର ତୁଳନାରେ ବେଗୁ ଥିଲା। ସେଠାରେ ଝିଅ ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅପାର ଭ୍ରମିତ ହେଲେ। ହରିଦାସଙ୍କ ପୁଅ ମୁକୁନ୍ଦ ବିଦ୍ୟାବାନ୍ ଥିଲେ। ଗୁରୁ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁକୁନ୍ଦ, ମୋ କଥା ଶୁଣ।” ମୁକୁନ୍ଦ 'ଏହିପରି ହେଉ' କହି, ତ୍ୱରିତ ନିଜ ଘରକୁ ଗଲେ। ସେ ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବାମନଙ୍କୁ ପତି ଭାବେ ଚୟନ କଲେ। ତିନିଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗୁଣରେ ପାରଙ୍ଗତ, ବିବାହ ପାଇଁ ଆସିଲେ। ସେ ତ୍ୱରିତ ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ଅପହରଣ କରି ଵିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼କୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଧିମାନ୍ ନାମକ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ୟୋତିଷୀ, ସେମାନଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ। ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୁଇଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନିଜ ଉଡ଼ନ୍ତା ରଥରେ ବସାଇଲେ। ଏକ ତୀରରେ ବସାଇ, ସେ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଏକ ଦାନବକୁ ବଧ କଲେ। ଝିଅ ପାଇଁ ସେମାନେ ଆପସରେ ବିବାଦ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ବିନୟ ଓ ନମ୍ରତା ସହିତ, ଏକ ବେତାଳ—ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦାସ—ଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ। ଯିଏ ଜାଣି ଝିଅକୁ କଥା କହିଥିଲେ, ସେ ପିତା ସମାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ। ଯିଏ ଦାନବକୁ ବଧ କଲେ, ସେ ଝିଅ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ଏହାପରେ ଧର୍ମପୁର ନାମକ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଗ୍ରାମରେ, ଅନେକ ଲୋକଙ୍କ ସେବାରେ, ଏକ ଉତ୍ତମ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ ଆନ୍ଧକ ନାମକ, ନ୍ୟାୟ ବିଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ। ଏହି ଧର୍ମିକ ରାଜା ଏଠାରେ ଏକ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ କରି ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ। ଅର୍ଦ୍ଧରାତ୍ରିରେ ମହାଗୌରୀ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ବର ଚୟନ କର, ରାଜା।” ରାଜା ନମ୍ର ହୃଦୟରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦୁର୍ଗା ଖୁସି ହେଲେ।