ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ଉତ୍ତମ ନାରୀ, ଯିଏ ଶୁକ ମହାର୍ଷିଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ସେ ଥିଲେ ମଗଧ ରାଜାଙ୍କର କନ୍ୟା, ମଙ୍ଗଳମୟୀ ଚନ୍ଦ୍ରାବତୀ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେଇ ରାଜା ଗଣେଶଙ୍କୁ, ଯିଏ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଠିକୁ ଆଣିବାକୁ ଗଲେ। ଗଣେଶ ମଧ୍ୟ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ମଙ୍ଗଳମୟୀ ମଗଧ ଭୂମିକୁ ଯାଇ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏଠାରେ, ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରାଯାଉଛି—ସେ ଶାନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଥିବା, ମୃଦା ଓ ଆନନ୍ଦ ରୂପୀ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା ଭଗବାନ। ଏପରି ଭାବରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିବା ପରେ, ମଙ୍ଗଳମୟୀ ଚନ୍ଦ୍ରାବତୀ କହିଲେ—“ପୃଥିବୀରେ ଏମିତି ଜଣେ ପୁରୁଷ ଅଛନ୍ତି, ଯିଏ ମୋ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ଦେବୀ ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି। ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ବାରମ୍ବାର ନମସ୍କାର କଲେ—“ଜଗତ୍ଜନନୀ, ଆପଣ ମୋର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସଫଳ କରନ୍ତୁ। ଆପଣ ସ୍ୱାହା, ସ୍ୱଧା, ସନ୍ଧ୍ୟା ରୂପେ ଅଛନ୍ତି, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।” ଏପରି ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ରସର ମୂଳ ଜଗତ୍ଜନନୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ମାସ ଶେଷରେ, ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତାର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ବିବାହ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ। ଏକ ଦିନ, ରାଜା, ମେନା ମଦନମଞ୍ଜରୀଙ୍କୁ ଦେଲେ। ମେନକା କହିଲେ, “ହେ ରାଜା, ଏପରି ବିବାହଗୁଡିକୁ ଉଚିତ ବୋଲି ମନ୍ତ୍ରଣା କରାଯାଏ।” ଏହିପରି ଭାବରେ, ବର ପାଇଁ ଯେମିତି ଉପଯୁକ୍ତ, ତିନି ପ୍ରକାର ନାରୀ ଅଛନ୍ତି। ଏହାର କାରଣ ସୁଣନ୍ତୁ, ରାଜା, ଯେପରିକି ମୁଁ ଦେଖିଛି ଏବଂ ଘଟିଥିବା ଘଟଣା। ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ଥିଲେ, ସନ୍ତାନହୀନ କିନ୍ତୁ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରତି ଭକ୍ତ, ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ଦେବୀ ପତ୍ନୀ ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେ ସବୁବେଳେ ଜୁଆ ଖେଳିବାରେ ଏବଂ ମଦ୍ୟପାନରେ ଲିପ୍ତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଏହି ଆଚରଣ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ପିତାମାତା ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଇ ପଡ଼ିଲେ। ସେଇ ପୁଅ, ମଦପାଳ, ସମସ୍ତ ଧନ ନଷ୍ଟ କରି, ଚନ୍ଦ୍ରପୁର ନାମକ ସୁନ୍ଦର ସହରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ହେମପତି ବସୁଥିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଦେବୟାଜୀଙ୍କର ପୁଅ; ମୁଁ କେବଳ ଅଳ୍ପ ଧନ ଆଣିଛି।” ବଡ଼ ପବନର ଚୋଟରେ ସେଇ ଧନ ଜଳରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା। ଏହା ଶୁଣି, ହେମପତି ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ କାମମଞ୍ଜରୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ମୋ ଝିଅ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତିକୁ ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ସେଠାରେ ବିବାହ କରିଦେବି।” ସେ ମଦପାଳଙ୍କୁ ଝିଅର ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ଘରେ ରଖିଲେ। ଏହିଠାରେ, “ହେ ଧନର ଶ୍ୱାମୀ, ଆପଣ ଆଜ୍ଞା ଦିଅନ୍ତୁ, ମୁଁ ବିଳମ୍ବ ଛାଡ଼ି ମୋ ଘରକୁ ଯିବି,” ବୋଲି କହିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତି ନାମକ ଦାସୀ ଦେଇ, ସେ ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ। କିନ୍ତୁ, ମଦପାଳ ଦାସୀକୁ ମାରିଦେଲେ ଏବଂ ନିର୍ଧନ ହୋଇଥିବା ପତ୍ନୀକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ। ଏକ ବର୍ଷ ପରେ, ସେ ସମସ୍ତ ସୁନା ଦୁଷ୍ଟ ଉପାୟରେ ନଷ୍ଟ କଲେ। ପୁଣି, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ପୁରୁଷ ତାଙ୍କର ଶ୍ୱଶୁର ଘରକୁ ଆସିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୋର ଧନ ଚୋରମାନେ ଚୋରି କରିନେଇଛନ୍ତି।” ଶ୍ୱଶୁର ଏହା ଶୁଣି, “ଠିକ୍ ଅଛି,” ବୋଲି କହି, କିଛି ଦିନ ରହିଲେ। ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କର ଝିଅକୁ ମାରିଦେଲେ, ବହୁ ଗହଣା ନେଇ ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶୁକ ରାଜାଙ୍କୁ, ଦୟାର ସାଗର, କହିଲେ—ମେନକା ଏକ ନିମ୍ନ ଜାତିର ନାରୀ, କଳା ଓ କୁବଳୀ ଥିଲେ। ଏହାର ଉତ୍ତମ କାରଣ ମୁଁ ଦେଖିଛି, ରାଜା, ଏହା ଶୁଣନ୍ତୁ। ତାଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ, ସିନ୍ଧୁଗୁପ୍ତ, ଦ୍ରୁଢ଼ବୁଦ୍ଧି, ଧର୍ମିକ ଓ ଧନୀ। ସେ ଜୟଶ୍ରୀ ନାମକ ମଙ୍ଗଳମୟୀ ସହରରେ ତାଙ୍କର ବିବାହ ଉତ୍ସବ ପାଳନ କଲେ।