ଏହି ସମୟରେ, ଭୀରସେନ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ନିଜ ମୁଣ୍ଡ କାଟି ଦେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସେନାପତି ସମସ୍ତ ଘଟଣାର କାରଣ ଆରମ୍ଭରୁ ଅନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବୁଝିପାରିଲେ। ତାପରେ, ଦେବୀ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ରାଜାଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦେଇ କଥା କହିଲେ। ବୀରସେନ କହିଲେ, “ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ବଂଶ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେଉ।” ଏହିପରେ, ଶାନ୍ତ ମନ ଥିବା ରୂପସେନ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଯେଉଁ ଝିଅ ଚାହିଲେ ଯେକୌଣସି ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରିବେ, ସେମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଏହିମାନେ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ସର୍ବାଧିକ ସ୍ନେହ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଛନ୍ତି? ଆମକୁ କହନ୍ତୁ।” ତାପରେ ଉତ୍ତର ମିଳିଲା, “ରାଜା ସେବକ ପାଇଁ ନିଜ ଦେହ ଦେଇ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ନେହ ଦେଖାଇଛନ୍ତି; ଭଉଣୀ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟତା ଦ୍ୱାରା ସ୍ନେହ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ପୁଅ ଏକ କର୍ତବ୍ୟବନ୍ଧ ଶିଶୁ ଭଳି ଦାୟିତ୍ୱ ପୂରଣ କରିଛନ୍ତି।” ରୂପସେନ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଭାବରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ସ୍ନେହ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ। ଏହାପରେ ଥିଲା ଏକ ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ ନଗରୀ—ଭୋଗବତୀ। ସେଠାରେ ରୂପବର୍ମା ନାମକ ରାଜା ରାଜ୍ୟ ପାଳନ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଗୃହ ମଧ୍ୟରେ ଶୁଭ ମଣ୍ଡପରେ ସେ ବସିଥିଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ଉତ୍ତମ ନାରୀ, ଯିଏ ମୋ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ, ଶୁକଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ସେ ଥିଲେ ମଗଧର ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ, ମଙ୍ଗଳମୟୀ ଚନ୍ଦ୍ରବତୀ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ରାଜା ଦ୍ୱିଜଗଣ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଣେଶଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ଗଣେଶ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ମଙ୍ଗଳମୟ ମଗଧ ଭୂମିକୁ ଗଲେ। ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଯିଏ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି। ମୃଦା ଓ ଆନନ୍ଦ ରୂପ ଶିବଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ କଷ୍ଟ ଦୂରକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏପରି କହିଲେ ପରେ, ମଙ୍ଗଳମୟୀ ଚନ୍ଦ୍ରବତୀ କହିଲେ, “ପୃଥିବୀରେ ଏମିତି ଜଣେ ପୁରୁଷ ଅଛନ୍ତି, ଯିଏ ମୋ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ଦେବୀ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣା ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ଶରଣାଗତ ହେଲେ। “ନମସ୍କାର, ନମସ୍କାର ଜଗତ୍ଜନନୀଙ୍କୁ, ଯିଏ ମୋର ସମସ୍ତ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ କରନ୍ତି। ଆପଣେ ସ୍ୱାହା, ସ୍ୱଧା, ସନ୍ଧ୍ୟା; ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।” ଏହି ସ୍ତୁତିରେ, ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱର ମୂଳ ଜଗତ୍ଜନନୀ ଖୁସି ହେଲେ। ମାସ ଶେଷରେ, ସେ ସିଦ୍ଧିରୂପ ଧାରଣ କରି ବିବାହ ଆୟୋଜନ କଲେ। ଏକ ଦିନ, ରାଜନ୍, ମେନା ମଦନମଞ୍ଜରୀଙ୍କୁ ଦେଲେ। ମେନକା କହିଲେ, “ହେ ରାଜା, ଏପରି ବିବାହଗୁଡ଼ିକୁ ଉଚିତ ମନାଯାଏ।” ଏହିପରି, ବର ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ତିନି ପ୍ରକାର ନାରୀ ଅଛନ୍ତି। ଏହାର କାରଣ ଶୁଣନ୍ତୁ, ରାଜନ୍, ଯେପରି ମୁଁ ଦେଖିଛି ଏବଂ ଯେପରି ଘଟିଛି। ଜଣେ ପୁରୁଷ ଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ଶିଶୁ ନଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଜୀବନସାଥୀ ନିଃଶ୍ଚଳ ପତିବ୍ରତା ଥିଲେ। ସେ ସବୁବେଳେ ଜୁଆ ଖେଳିବାରେ ଏବଂ ମଦ୍ୟପାନରେ ଲିନ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଚରଣ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ପିତାମାତା ଅରଣ୍ୟକୁ ଚାଲିଗଲେ। ପୁଅ ମଦପାଳ ସମସ୍ତ ଧନ ଶେଷ କରି, ଚନ୍ଦ୍ରପୁର ନାମକ ସୁନ୍ଦର ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ହେମପତି ବସିଥିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଦେବୟାଜୀଙ୍କ ପୁଅ; ମୁଁ କେବଳ କିଛି ଧନ ଆଣିଛି।” ଏହି ଧନ ବଡ଼ ପବନରେ ଜଳରେ ହରାଇଗଲା। ଏହା ଶୁଣି, ହେମପତି ତାଙ୍କର ଜୀବନସାଥୀ କାମମଞ୍ଜରୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମ ଆଦେଶରେ ମୋ ଝିଅ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତିକୁ ଏହି ବରକୁ ଦେବି।” ସେ ମଦପାଳଙ୍କୁ ଝିଅଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ କରି ନିଜ ଘରେ ରଖିଲେ। “ଆଦେଶ ଦିଅ, ଧନର ମାଲିକ, ମୁଁ ବିଳମ୍ବ ବିନା ନିଜ ଘରକୁ ଯିବି।” ତାପରେ ସେ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତି ନାମକ ଦାସୀକୁ ଦେଇ ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ। କିନ୍ତୁ ମଦପାଳ ସେଇ ଦାସୀକୁ ହତ୍ୟା କରି, ଧନହୀନ ଅବସ୍ଥାରେ ଝିଅକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇଲେ।