ଏକ ସମୟର କଥା, ବୀରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୀରସେନଙ୍କୁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଲା। ତାଙ୍କୁ କୁହାଯାଇଲା, "ହେ ଶୂରବୀର, ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଉଛି, ସେଠାକୁ ଯାଅ।" ଏହା ଶୁଣି ବୀରସେନ, ଯିଏ ଶସ୍ତ୍ର ଚଳାଇବାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ସେ ମୃଦୁ ଭାବରେ ଏକ ରାଜନୀକୁ ପଚାରିଲେ, "ତୁମେ କାହିଁକି ଏଠି ଦଉଡ଼ିବା ଅବସ୍ଥାରେ କଦଳି କରୁଛ?" ଏହା ଶୁଣି ସେଇ ରାଜନୀ ବୀରସେନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମାସ ଶେଷରେ ମୋର ବିନାଶ ହେବ; ଏହି କାରଣରେ ମୁଁ ଦୁଃଖିତ। ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମେ କେମିତି ଦୀର୍ଘାୟୁ ପାଇଛ? ମୋତେ କାରଣ କୁହ।" ସେଠାରୁ ରାଜନୀ କହିଲେ, "ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେବି; ତୁମର ପ୍ରଭୁଙ୍କ କାମ ସଫଳ କର।" ଏହି କଥା ଶୁଣି ବୀରସେନ ନିଜେ ଘରକୁ ଗଲେ। ଏହିପରି ନିଷ୍ଠା ଦେଖି, ସେଇ ସତୀ ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ ତାଙ୍କର ପୁଅକୁ କହିଲେ, "ତେଣୁ ଏହିପରି କର।" ଏହା ଭାବି, ସେ ପୁଅ ତାଙ୍କ ଭଉଣୀ ଓ ମାଆଙ୍କ ସହିତ ଏକଠି ହେଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ବିନତି କଲେ, "ହେ ପ୍ରିୟ ପିତା, ମୋର ମଣ୍ଡ କଟି ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କର।" ଏହା ଶୁଣି ବୀରସେନ ତାଙ୍କ ପୁଅର ମଣ୍ଡ କଟି ଦେବୀଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସେଠାର ଚେତନାପ୍ରଧାନ ଅଧିକାରୀ ସମସ୍ତ କାରଣ ଆରମ୍ଭରୁ ଅନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବୁଝିପାରିଲେ। ତାପରେ, ସେଇ ଦେବୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ରାଜାଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦାନ କଲେ ଏବଂ କହିଲେ। ବୀରସେନ କହିଲେ, "ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ବଂଶ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେଉ।" ରୂପସେନ ଶାନ୍ତ ମନରେ ଓ ତାଙ୍କ ଜାଦୁଇ ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରୁଥିବା ଝିଅ ଏହିପରି ପଚାରିଲେ: "ଏମାନେ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ସ୍ନେହ ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ? କୁହ।" ଏହାର ଉତ୍ତର ମିଳିଲା: "ରାଜା ତାଙ୍କର ଦାସ ପାଇଁ ନିଜ ଶରୀର ଦାନ କରି ଅତ୍ୟଧିକ ସ୍ନେହ ଦେଖାଇଲେ; ଭଉଣୀ ଆତ୍ମୀୟତା ଦେଖାଇଲେ, ଏବଂ ପୁଅ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପିତା ପାଇଁ ପ୍ରେମ ଦେଖାଇଲା।" ରୂପସେନ ତାଙ୍କର ପ୍ରଜ୍ଞାରେ ରାଜାପାଇଁ ବିଶେଷ ସ୍ନେହ ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ। ଏହିପରି ଘଟଣା ପରେ, ଭୋଗବତୀ ନାମକ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ସହର ଥିଲା। ସେଠାରେ ରୁପବର୍ମା ନାମକ ରାଜା ରାଜ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ସେଇ ରାଜା ତାଙ୍କ ଗୃହର ମଧ୍ୟରେ ଶୁଭ ମଣ୍ଡପରେ ବସିଥିଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନାରୀ ଥିଲେ, ଯିଏ ନିଜ ପାଇଁ ଅନୁକୂଳ ବର ବାଛିବାକୁ ଶୁକଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ। ସେ ମାଗଧ ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ, ଶୁଭ ଚନ୍ଦ୍ରାବତୀ ଥିଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି ରାଜା ଗଣେଶ ନାମକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ଗଣେଶ ବି ଶୀଘ୍ର ମାଗଧ ଭୂମିକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଆମ୍ଭାସା ପୂରଣ କରନ୍ତି, ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏପରି କହିବା ପରେ, ଶୁଭ ଚନ୍ଦ୍ରାବତୀ କହିଲେ, "ଏ ଭୂମିରେ ଏମିତି ଏକ ପୁରୁଷ ଅଛନ୍ତି, ଯିଏ ମୋ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି ସେଇ ଦେବୀ ଇଚ୍ଛାପୂରଣା ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ଶରଣାଗତ ହେଲେ। ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଲେ, "ଏ ଜଗତ୍ଜନନୀ, ମୋ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର।" "ତୁମେ ସ୍ୱାହା, ସ୍ୱଧା, ସନ୍ଧ୍ୟା; ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର।" ଏହି ସ୍ତୁତିରେ ଜଗତ୍ଜନନୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ମାସ ଶେଷରେ, ସେ ନିଜେ ସିଦ୍ଧିର ରୂପ ଧାରଣ କରି ବିବାହ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ। ଏକ ଦିନ ରାଜାଙ୍କୁ, ମେନା ମଦନମଞ୍ଜରୀକୁ ଦେଲେ। ମେନକା କହିଲେ, "ହେ ରାଜା, ଏପରି ବିବାହ ଉଚିତ ମନାଯାଏ।" ଏଭଳି, ବର ପାଇଁ ତିନି ପ୍ରକାର ନାରୀ ଥାଏ। ତାହାର କାରଣ ଶୁଣ, ହେ ରାଜା, ଯେପରି ବସ୍ତୁ ଦେଖିଛି ଓ ଘଟିଛି। ଏକ ପୁରୁଷ ଥିଲେ, ଯିଏ ସନ୍ତାନହୀନ ଥିଲେ କିନ୍ତୁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଜନ୍ମାନି ଶ୍ରୀମତୀ ସ୍ତ୍ରୀ ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେ ସଦା ଜୁଆ ଖେଳିବାରେ ଆସକ୍ତ ଓ ମଦ୍ୟପାନରେ ଲିପ୍ତ ଥିଲେ। ଏହି ଚରିତ୍ର ଦେଖି ତାଙ୍କର ପିତାମାତା ଅରଣ୍ୟକୁ ଚାଲିଗଲେ।