ଏହିପରି ଘଟଣାରେ, ସେହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସର୍ବାଧିକ ପ୍ରୟାସ ନେଇଥିଲେ। ହରିଶର୍ମା ବେଦ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତ କ୍ରିୟାକଳାପ ସଠିକ୍ ଭାବେ କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ତ୍ରିବିକ୍ରମ ମଦନଦେବଙ୍କ ଅନୁସରଣ କରି, ବହୁ ପ୍ରକାର ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରିଥିଲେ। କେଶବ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କ ବିୟୋଗରେ ଶୋକାକୁଳ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଅସ୍ଥି ସଂଗ୍ରହ କରିଥିଲେ। ବାମନ ତଥା ଅଗ୍ନିରେ ଦହିଯାଇଥିବା ଅସ୍ଥି ଉଠାଇ, ବିୟୋଗର ଅଗ୍ନିରେ ପୀଡିତ ହେଉଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ସରୟୂ ନଦୀର କୂଳରେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ନାମକ ପୁଣ୍ୟ ନଗରରେ ଏହି ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା। ସେହି ଦିନ ରାମଶର୍ମା ଶିବ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ବିଶାଳାକ୍ଷୀ ବଡ଼ ଭୋଜନର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ତାଙ୍କର ପୁଅ ପାପର ପ୍ରଭାବରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲା। ପୁଅଙ୍କ ବିୟୋଗ ଦୁଃଖରେ ତଳମଳ କରୁଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ସେ କୌଣସି କ୍ଦିଆନି। ମନ୍ତ୍ର ପଢି ଶୁଦ୍ଧି କ୍ରିୟା କରି, ସେ ପୁଅକୁ ପୁନର୍ଜୀବିତ କଲେ। ଭୋଜନ ବ୍ୟବସ୍ଥା ପରେ ସେ ପୁନଃଜୀବନ ମନ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ଏହି ମହିଳା ଅନ୍ୟ ଏକ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ସେଠାରେ ହରିଶର୍ମା ତାଙ୍କୁ ଦହିଦେଲେ। ପିତା ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ପୁଅକୁ ଦହିଦେଲେ। ସେହି ପୁଅ ଧର୍ମସ୍ଥଳୀର ରାଜା, ଧର୍ମର ନାୟକଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ। ସେ ମୋତେ ଜୀବନ ଦେଇଥିଲେ; ଏବେ ତୁମେ ମୋ ପାଖରୁ ଏକ ବର ଚାହିଁ। ଅସ୍ଥି ନେଇ ସେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳକୁ ଗଲେ; ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବାରେ ବିଳମ୍ବ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେ କିପରି ପୁନଃଜୀବନ ମିଳିଲା ତାହା କହିଲେ; ଏହି କଥା ଶୁଣି, କେଶବ ଅସ୍ଥି ନେଇ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ଥି ଦ୍ୱିଜ କୁ ଦେଇଦେଲେ। ମୁଁ ସେ ଧାର୍ମିକ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉଛି, ଯାହା ସହିତ ମୋର ଧର୍ମରେ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ସମ୍ପର୍କ। ତେଣୁ, ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ, ଧର୍ମ ବିଦ୍ୟାର ଜ୍ଞାନୀ, ମୋତେ କହ, ମଧୁମତୀ ନାମକ ଯୋଗ୍ୟ ନାରୀ ବାମନ ଦ୍ୱିଜ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ। ଯିଏ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ସହିତ ଜୀବନ ଦେଇଥାଏ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପିତା ସମାନ। ଏହିଭଳି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଟଣା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା ପରେ, ଭେତାଳ ପୁନିଥରେ ରାଜା ବିକ୍ରମାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ। ବର୍ଦ୍ଧବନ ନାମକ ଶୋଭାପୂର୍ଣ୍ଣ ସହରରେ, ଅନେକ ପ୍ରକାର ଲୋକେ ଥିଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ଶିକ୍ଷିତ ମାଳୀ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ସ୍ୱାମୀ ସେବାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଥିଲେ। ପୁଅ, ଝିଅ ଓ ପତ୍ନୀ ସହିତ ସେ ଜୀବିକା ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ। ତାଙ୍କ କଥା କିଛି ଶୁଣି ରାଜା ପ୍ରତିଦିନ ତାଙ୍କୁ ହଜାରଟି ସୁନା ମୁଦ୍ରା ଦେଉଥିଲେ। ସେଠାରେ କିଛି ଖର୍ଚ୍ଚ କରି, ଅବଶିଷ୍ଟ ଟିକେ ପରିବାର ସହ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ, ଶ୍ମଶାନରେ ସେ ବଡ଼ କଦିଆ କଲେ। ହେ ଶୂରବୀର, ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳେ, ସେଠାକୁ ଯାଅ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶସ୍ତ୍ର କୁଶଳ ଓ ପ୍ରବଳ ଶୂରବୀର ସେଠାକୁ ଗଲେ। ସେ ମୃଦୁ କଥାରେ ପଚାରିଲେ, "ତୁମେ କାହିଁକି ଏଠାରେ ଦଃଖରେ କାନ୍ଦୁଛ?" ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ସେ ରାଜପତ୍ନୀ ବୀରସେନଙ୍କୁ କହିଲେ— "ମାସ ଶେଷରେ ମୋର ନାଶ ହେବ; ତେଣୁ ମୁଁ ଦୁଃଖୀ। କେଉଁ ଶୁଭ କର୍ମରେ ତୁମେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେଲେ? କାରଣ କହ।" "ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେବି; ତୁମ ବଡ଼ବାବୁଙ୍କ କାମ ସଫଳ କର।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ଶୂରବୀର ସ୍ୱୟଂ ଘରକୁ ଗଲେ। "ଏମିତି ହେଉ," ବୋଲି ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ନାରୀ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ କହିଲେ। ଏଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ପୁଅ ଝିଅ ଓ ମାଆ ସହିତ କହିଲେ— "ହେ ପ୍ରିୟ ପିତା, ମୋ ଖୋପଡ଼ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କର।