ଏକ ଦିନ, ଏକ ଯୋଗୀର ଆକାର ଧରି, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ନିଜ ଶିଷ୍ୟ କରିଲେ, ଏବଂ ଏହା ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଅଳଙ୍କାର ହେଲା। ରାଜା ଜଣେ ମନେ କଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ମୁକୁଟ ଅଛି, ଏବଂ ସେ ଏହି ଆଜ୍ଞା ଅନୁସରଣ କରି ସହରକୁ ଯାଇଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ସତ୍ୱରେ ରିପୋର୍ଟ ହେଲା, ଏବଂ ଦନ୍ତଭକ୍ତ୍ର ତାଙ୍କ ସହ କଥା କହିଲେ। ମୁଣ୍ଡ ଚୁଟି ଥିବା ଯୋଗୀ କହିଲେ, "ହେ ରାଜା, ମୋର ଗୁରୁ ଶ୍ମଶାନରେ ବସିଛନ୍ତି।" ଏହା ଶୁଣି ବର୍ତମାନ ରାଜା ସେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ଶ୍ମଶାନରେ, ମୁଁ ଯୋଗୀର ଆକାର ଧରି ମନ୍ତ୍ର ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲି। ତାଙ୍କ ବାମ ଘୁଞ୍ଚି ଉପରେ ଏକ ତ୍ରିଶୂଳ ରଖି, ସେ ଅଳଙ୍କାର ଦେଇଲେ। ରାଜା, ଭୟଙ୍କର ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧି, ଏହା ନେଇ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଚାରିଜଣ ମଧ୍ୟରେ କେଉଁଠି ବଡ଼ ପାପ ଆସିଛି? ଏହା ମୋତେ କହ। ସୂତ କହିଲେ: ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଭିକ୍ରମ ନାମକ ରାଜା ହସି କହିଲେ, "ପାପ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ରାଜାଙ୍କୁ ଆସିଛି।" ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କରିଥିଲେ, ଏହିପରି ରାଜା କରିଥିଲେ। ଯିଏ ରାଜୋବତୀ, ଝିଅକୁ ଦେଖି ତାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିନାହିଁ—ଏବଂ ଝିଅ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଗାନ୍ଧର୍ବ ବିବାହ କରିଥିଲେ। ଯିଏ ଅନ୍ୟଥା, ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅପରାଧ ନଥିବା କନ୍ୟାକୁ ବିବେକ ଛାଡି ତ୍ୟାଗ କରେ—ଏହିପରି ଶୁଣି, ଭେତାଳ ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଧର୍ମ ଉପରେ ଏକ ଶ୍ଲୋକ ପଠିଲେ। ଏଭଳି, ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ମହାପୁରାଣର ପ୍ରତିସର୍ଗ ପର୍ବରେ, ଚତୁର୍ୟୁଗ ଖଣ୍ଡ ଅପରପର୍ବାୟର ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟ ରହିଛି। ଏଠି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦ୍ୱିଜ ବେତାଳ, ନିର୍ମଳ ମନରେ, ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ଯମୁନା ତଟରେ ଧର୍ମସ୍ଥଳ ନାମକ ଶୁଭ ସହର ଥିଲା। ଏଠି ଏକ ଧର୍ମର ଅଧିପତି ରାଜା ରାଜ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଜନନୀ ସୁଶୀଳା, ପତିପ୍ରତି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଅନୁଜା ମଧୁମତୀ, ଗୁଣ, ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗୁଣର ଅଧିକାରୀ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଭାଉ ଏଠିଏଠି ଘୁଞ୍ଚି, ଜଣେ ଉତ୍ତମ ବର ପାଇଁ ଖୋଜୁଥିଲେ। ପାଠ ପାଇଁ, ସତ୍ତ୍ୱଶୀଳ କାଶୀକୁ ଗଲେ। ସେଠି ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବ୍ୟକ୍ତି ବାମନ, ଚରିତ୍ର, ଦେଖା, ବୟସରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଥିଲେ। ସୁଶୀଳା ଖାଦ୍ୟ, ପୋଶାକ, ପାନ, ନିଦ୍ରାକୁ ଅବହେଳା କରି, ଦୁଃଖରେ ଉତ୍ତାପିତ ହେଉଥିଲେ। ସୁଶୀଳା, ଯୁବତୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ବାମନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ହରିଶର୍ମା, କ୍ରିୟାରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ତ୍ରିବିକ୍ରମଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସତ୍ୟଶୀଳ, କାଶୀରେ, ଏବଂ କେଶବ, ଗୁରୁଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ। ମାଘ ମାସର କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ତ୍ରୟୋଦଶୀ ଦିନରେ, ଶୁଭ ଭୃଗୁ ଯୋଗ ସ୍ମରଣ କରାଯାଇଥିଲା। ସେ ସମୟରେ, କନ୍ୟାକୁ ଏକ ସାପ ଡ଼ଉଁ ଦେଇଲା। ତାପରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସର୍ବାଧିକ ପ୍ରୟାସ କଲେ। ହରିଶର୍ମା ବେଦ ନିୟମାନୁସାରେ ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା କଲେ। ତ୍ରିବିକ୍ରମ, କାମଦେବଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲି, ବହୁ ଭାବରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କଲେ। କେଶବ, ଦୁଃଖରେ ଅତିଭୂତ, ନିଜ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ଅସ୍ଥି ନେଇଲେ। ବାମନ, ଭସ୍ମ ଉଠାଇ, ବିୟୋଗ ଅଗ୍ନିରେ ତପିଲେ। ଏକ ଦିନ, ସରୟୁ ତଟରେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ନାମକ ଶୁଭ ସହର ଥିଲା। ସେ ଦିନ, ରାମଶର୍ମା ଶିବ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଜନନୀ ବିଶାଳାକ୍ଷୀ ଏକ ବଡ଼ ଭୋଜ ତିଆରି କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାପର ପ୍ରଭାବରେ ମୃତ୍ୟୁ ଅଭିଭୂତ ହେଲା। ସେ ପୁଅଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ମନ ଜଳିଗଲେ, ତଥାପି କେହି କାନ୍ଦିଲେ ନାହିଁ।