ସେ ତାଙ୍କର ଆଙ୍ଗୁଳିରେ ଗାଲକୁ ଛୁଇଁ, ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ଦୁଃଖିତ ବନ୍ଧୁକୁ ସେ କହିଲେ, "ବନ୍ଧୁ, ଶୁଣ, ତୁମ ଦୁଃଖକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ।" "ତୁମ ପାଇଁ ମୋ ଛାତି ଆଘାତ ଖାଇଛି—କେବେ ତୁମେ ମୋର ସଂଗୀ ହେବ?" ବନ୍ଧୁତ୍ୱର ଅନ୍ତେ, ମୋ ମାସିକ ଶେଷରେ, ମୁଁ ତୁମ ମୁହଁରେ ଚୁମ୍ବନ କରିଥିଲି। ତିନି ଦିନ ପରେ, ବୟସ୍କ ହୋଇଥିବା ସେ, ଏହି କଥା ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କୁ ଖବର କଲେ। ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କୁ କୁହିଲେ, "ଆଜି ତାଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହେଉ, ସୁନ୍ଦର କଟିଯୁକ୍ତେ, ଏବଂ ତୁମ ଜୀବନକୁ ସାର୍ଥକ କର।" ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ବିନ୍ଦୁବାତୀକୁ ବାହାର କରାଗଲା, ତାଙ୍କ ଚଳାଣ ଦ୍ୱାରା, ବେକ୍ତି ତାଙ୍କ ପିଠ ଏବଂ ତଳ ଭାଗରେ ଆଘାତ କଲେ। ମିତ୍ର, ପ୍ରସନ୍ନ ଏବଂ ଚତୁର, କହିଲେ, "ଶୁଣ, ବନ୍ଧୁ!" "ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ଆସ, ଏବଂ ମୋତେ ଭୋଗ କର, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ କାମେ ଅତିବିହ୍ୱଳ।" ବଡ଼ ପ୍ରେମୀ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଯାଇ, ସେ ନାରୀଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋର କଥା ଶୁଣ, ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ।" ତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ବୁଦ୍ଧିଦକ୍ଷ ପଚାରିଲେ, "ସେ ବର୍ତ୍ତମାନ କେଉଁଠି?" ତାଙ୍କ କଥା, ବଜ୍ରପାତ ସମ ଦୃଢ଼ ଶୁଣି, ବୁଦ୍ଧିଦକ୍ଷ, ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କ ପୂଜାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଥିଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ରାଜା ତ୍ୱରିତ ଆସି, ଅତି ଉତ୍ସୁକତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ। ସେ ପଚାରିଲେ, "ବନ୍ଧୁ, ମୋର ପ୍ରିୟା ତିଆରି କରିଥିବା ଖାଦ୍ୟ କାହିଁକି ଖାଉନାହାଁ?" ଖାଇଲାପରେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ; ଏହା ଦେଖି ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ। ବନ୍ଧୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ଦ୍ରୁତ ଘରକୁ ଯାଅ; ଏହି ପାପିନୀକୁ ମୁଁ ତ୍ୟାଗ କରିଛି।" "ସେ ଅଳଙ୍କାର ଆଣି, ତାଙ୍କ ଗୁଡ଼ା ଦାହିଁପାଖରେ ତ୍ରିଶୂଳ ରଖ।" ଏହା ଶୁଣି, ରାଜା ଗଲେ, ଏହି କାମ କଲେ, ଏବଂ ପୁଣି ଫେରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଯୋଗୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ନିଜ ଶିଷ୍ୟ କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଅଳଙ୍କାର ଭଳି ରଖିଲେ। ବଜ୍ରମୁଦ୍ରା ମୁଣ୍ଡ ଧାରଣ କରି, ସେ ତାହାର ଆଜ୍ଞା ଅନୁସରଣ କରି ସହରକୁ ଗଲେ। ତ୍ୱରିତ ଏହି ଘଟଣା ଖବର ଦେଲେ, ଦନ୍ତବକ୍ର ତାଙ୍କ ସହ କଥା କଲେ। ଜଟାଧାରୀ କହିଲେ, "ହେ ରାଜା, ମୋର ଗୁରୁ ଶ୍ମଶାନରେ ରହୁଛନ୍ତି।" ଏହା ଶୁଣି, ରାଜା ତୁରନ୍ତ ସେହି ଗୁରୁଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ଶ୍ମଶାନରେ, ମୁଁ ଯୋଗୀ ରୂପେ ମନ୍ତ୍ର ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲି। ତ୍ରିଶୂଳ ତାଙ୍କ ଡାହାଣ ଗୁଡ଼ା ପାଖରେ ରଖି, ସେ ଅଳଙ୍କାର ଦେଇଥିଲେ। ବଜ୍ରମୁଦ୍ରା ମୁଣ୍ଡ ଧାରଣ କରି, ସେ ଏହା ନେଇ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। "ଚାରିଜଣ ମଧ୍ୟରେ କାହା ଉପରେ ବଡ଼ ପାପ ଆସିଛି? ଏହି କଥା ମୋତେ କହ।" ସୂତ କହିଲେ: ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବିକ୍ରମ ନାମକ ରାଜା ହସି, ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ କହିଲେ, "ପାପ ନିଶ୍ଚୟ ରାଜାଙ୍କୁ ଆସିଛି।" ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ର କାମ ସାଧିଲେ, ଏହିପରି ରାଜା ଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟ ହେଲା। ଯେ ଲୋକ, ରାଜୋବତୀ ନାମକ କନ୍ୟାକୁ ଦେଖି ତାଙ୍କ ସହ ବିବାହ କରିନଥିଲେ—ସେ ଚିନ୍ତା ବିନା କୌମାର୍ୟାବସ୍ଥାରେ ଅପରାଧ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଗାନ୍ଧର୍ବ ବିବାହ କରାଯାଇଥିଲା। ଯେଉଁଠାରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ଦୋଷ ନଥିବା କନ୍ୟାକୁ ଅବିବେକୀ ଲୋକ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ—ଏହା ହେଉଛି ପାପ। ଏହିପରି ଶୁଣି, ଭେତାଳ ରାଜାଙ୍କ ଉଦ୍ବୋଧନାରେ ଧର୍ମ ବিষୟରେ ଶ୍ଲୋକ ପଢ଼ିଲେ। ଏପରି, ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣର ପ୍ରତିସର୍ଗ ପର୍ବରେ, ଚତୁର୍ୟୁଗଖଣ୍ଡ ଅପରପର୍ବାୟର ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଏହି କଥା ହେଉଛି। ଏହିପରି, ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭେତାଳ ସ୍ପଷ୍ଟ ମନରେ କହିଲେ—ଏକଥା, ଏକ ସମୟରେ ଯମୁନା ତଟରେ ଧର୍ମସ୍ଥଳ ନାମକ ଶୁଭ୍ର ନଗର ଥିଲା। ସେଠାରେ ଧର୍ମର ଅଧିପତି ରାଜା ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଶାସନ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ରାଣୀ ସୁଶୀଳା, ପତିପରାୟଣ ଏବଂ ସଦ୍ଗୁଣସମ୍ପନ୍ନ ଥିଲେ।