ଦନ୍ତବକ୍ର ନାମକ କର୍ଣ୍ଣାଟ ରାଜାଙ୍କର କନ୍ୟା ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କ କଥା ଏଠାରେ ଆସିଛି। ଏକ ବୃଦ୍ଧା ମହିଳା କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ଫୁଲର ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ପରିଚୟ କରିବି ଏବଂ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନେଇଯିବି।” ଏହାପରେ ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ ସେ କହିଲେ, “ମହାରାଜ, ଆପଣ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ, ମୁଁ କର୍ଣ୍ଣାଟକୁ ଯିବି।” ସେ ଆଉ କହିଲେ, “ଯଦି ଆପଣଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି, ତେବେ ନିଶ୍ଚୟ ମୁଁ ଯିବି।” ତେବେ ଘୋଡ଼ା ଚଢ଼ି ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଦନ୍ତବକ୍ରଙ୍କ ନଗରକୁ ପହଁଚିଲେ। ବୁଦ୍ଧିଦକ୍ଷ ନାମକ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ସେ ବୃଦ୍ଧାକୁ ବହୁତ ଧନ ଦେଲେ। ପରେ, ସେ ବୃଦ୍ଧା ପ୍ରଭାତରେ ରାଜପ୍ରାସାଦକୁ ଗଲେ। ଗୋପନରେ ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପହଁଚି, ସେ ମୋ ଦୂତିକାବାର୍ତ୍ତା କହିଲେ—“ତୁମ ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଏକ ସୁନ୍ଦର ପୁରୁଷ ଆସିଛନ୍ତି।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପଦ୍ମାବତୀ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଆଂଠିରେ ଚନ୍ଦନ ଲଗିଥିଲା। ଆପଣଙ୍କ ଗାଲକୁ ଛୁଇଁ, ସେ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ତାଙ୍କ ଦୁଃଖିତ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ସେଠାରେ କେହି କହିଲେ, “ବନ୍ଧୁ, ଦୟାକରି ତୁମ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼।” “ତୁମ ପାଇଁ ମୋ ଛାତି ଆଘାତ ପାଇଲା—କେବେ ତୁମେ ମୋ ବନ୍ଧୁ ହେବ?” “ମୋ ଋତୁଶେଷ ହେଲା ପରେ, ବନ୍ଧୁ, ମୁଁ ତୁମ ମୁହଁକୁ ଚୁମିଥିଲି।” ତିନି ଦିନ ପରେ, ସେ ବୃଦ୍ଧା ଏହି କଥା ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କୁ ଖବର କଲେ। “ଏହି ଦିନ ତୁମେ ସେଥିରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଅ, ଶୋଭନ କଟିବଳାଳି, ଏବଂ ତୁମ ଜୀବନକୁ ସାର୍ଥକ କର।” ଏହାପରେ ବୃଦ୍ଧାକୁ ୱିଣ୍ଡୋ ଦ୍ୱାରା ବାହାର କରାଯାଇଥିଲା, ତାଙ୍କ ପିଠି ଏବଂ ନିମ୍ନ ଅଂଶରେ ଆଘାତ ଲାଗିଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଚତୁର ମିତ୍ର ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ କହିଲେ, “ବନ୍ଧୁ, ଶୁଣ—ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ଆସ, ମୁଁ ଆସକ୍ତିରେ ଅଭିଭୂତ, ମୋକୁ ଉପଭୋଗ କର।” ମହାପ୍ରେମୀ ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ଯାଇ, ମହିଳାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ। ପରେ, ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋର କଥା ଶୁଣ, ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ।” ତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ବୁଦ୍ଧିଦକ୍ଷ ପଚାରିଲେ, “ସେଠି ଏବେ ସେ କେଉଁଠି?” ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଯାହା ବଜ୍ରପାତ ସମାନ କଠୋର ଥିଲା, ବୁଦ୍ଧିଦକ୍ଷ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କ ପୂଜାରେ ଲିନ ହେଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସାହରେ ଆସିଲେ। ସେ ପଚାରିଲେ, “ବନ୍ଧୁ, ମୋ ପ୍ରିୟା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିବା ଖାଦ୍ୟ କାହିଁକି ଖାଇନାହା?” ଖାଇ ପରେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ; ଏହା ଦେଖି ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ। “ବନ୍ଧୁ, ଶୀଘ୍ର ଘରକୁ ଯାଅ; ସେ ପାପିନୀକୁ ମୁଁ ଛାଡ଼ିଦେଇଛି।” “ସେ ଅଳଙ୍କାର ଆଣି, ତାଙ୍କ ଗୋଡ଼ ନିକଟେ ତ୍ରିଶୂଲ ରଖ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଏହା କଲେ ଏବଂ ପୁଣି ଫେରିଆସିଲେ। ଏହାପରେ, ଏକ ଯୋଗୀର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ କରିଦେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଅଳଙ୍କାର ଭଳି ଅଲଙ୍କୃତ କଲେ। ସେ ନିଜକୁ ବଜ୍ରମୁକୁଟରେ ଶୋଭିତ ଭାବି, ଏହି ଆଦେଶ ଅନୁସରଣ କରି ନଗରକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଶୀଘ୍ର ଏହି ଖବର ଦିଆଯାଇ, ଦନ୍ତବକ୍ର ତାଙ୍କ ସହ କଥା କହିଲେ। ଜଟାଧାରୀ କହିଲେ, “ମହାରାଜ, ମୋର ଗୁରୁ ଶ୍ମଶାନରେ ବସିଛନ୍ତି।” ଏହା ଶୁଣି, ରାଜା ସେହି ଗୁରୁଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଡାକିଲେ। ଶ୍ମଶାନରେ, ମୁଁ ଯୋଗୀର ରୂପ ଧାରଣ କରି ମନ୍ତ୍ର ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲି। ତ୍ରିଶୂଲ ତାଙ୍କ ବାମ ଗୋଡ଼ ନିକଟେ ରଖି, ସେ ଅଳଙ୍କାର ଦେଲେ। ବଜ୍ରମୁକୁଟରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ସେ ଏହା ନେଇ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣା ମଧ୍ୟରେ, କିଏ ଚାରିଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପାପ କଲେ? ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା। ତେବେ, ସୂତ କହିଲେ—ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବିକ୍ରମା ନାମକ ରାଜା ହସି କହିଲେ, “ପାପ ନିଶ୍ଚୟ ରାଜାଙ୍କୁ ହୋଇଛି।