ପଦ୍ମାବତୀ ତାଙ୍କ ସହଯାତ୍ରୀମାନେ ସହ ଝିଅମାନେ ଝିଲା ପାଖରେ ମନୋହର ଖେଳରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ସମାନ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଗୁଣରେ ଅନ୍ୟନ୍ୟ। ବଜ୍ରମୁକୁଟ ଜାଗି ଶିବ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ, "ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।" ଶିବଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରୁ ଏକ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ନେଇ, ସେ ତାଙ୍କ କାନରେ ଲଗାଇଲେ। ପରେ, ସେ ଏହି ଫୁଲଟିକୁ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ରଖିଲେ। ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ସହ ବଜ୍ରମୁକୁଟ ପର୍ବତ ଜଙ୍ଗଲକୁ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଗଲେ। ଏଠାରେ ବଜ୍ରମୁକୁଟ ଭୟଙ୍କର ମନୋବେଦନା ଅନୁଭବ କରି, ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଲେ। ସେ ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରି ମୌନବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ। ଲୋକମାନେ ସମସ୍ତେ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ କହିଲେ, "ରାଜକୁମାର କେମିତି ଅବସ୍ଥାକୁ ଆସିଛନ୍ତି?" ବଜ୍ରମୁକୁଟଙ୍କୁ କିଉଁଗ, "ସତ୍ୟ କହ, ରାଜା।" ଏହା ଶୁଣି ବୁଦ୍ଧିଦକ୍ଷ ହସି ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ସେ କର୍ଣ୍ଣାଟର ରାଜା ଦନ୍ତବକ୍ତ୍ରଙ୍କ ଝିଅ।" "ତୁମେ ଫୁଲର ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିବାକୁ ପାରିବେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନେଇଯିବି।" "ଆଜ୍ଞା ଦିଅ, ରାଜା; ମୁଁ କର୍ଣ୍ଣାଟକୁ ଯିବି।" "ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଯିବି, ଯଦି ତୁମେ ଚାହୁଁଛ, ତୁମ ପୁଅ ଜୀବନ୍ତ ରହିବ।" ତେଣୁ ଘୋଡାରେ ଚଢ଼ି ସେମାନେ ଦନ୍ତବକ୍ତ୍ରଙ୍କ ସହରକୁ ଶୀଘ୍ର ଯାଇପହଞ୍ଚିଲେ। ବୁଦ୍ଧିଦକ୍ଷ ସେ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧାକୁ ବହୁ ଧନ ଦେଲେ। ପ୍ରଭାତରେ ସେ ବୃଦ୍ଧା ରାଜପାଳେସରେ ଗଲେ। ଗୁପ୍ତରେ ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୋ ଦୂତିୟ ବାର୍ତ୍ତା କହିଲେ। "ତୁମ ପାଇଁ ଏକ ହାତୀର ମାନ୍ୟ ଯୁବକ ଆସିଛି।" ଏହା ଶୁଣି ପଦ୍ମାବତୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଚନ୍ଦନରେ ଭିଜା ଆଙ୍ଗୁଠିରେ କଥା କହିଲେ। ତାଙ୍କ ଗାଲକୁ ଛୁଇଁ, ଘରକୁ ଫିରିଗଲେ। ବଜ୍ରମୁକୁଟ ତାଙ୍କ ଦୁଃଖିତ ମିତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଶୁଣ, ମିତ୍ର, ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ିଦିଅ।" "ତୁମ ପାଇଁ ମୋ ଛାତି ଘାତିତ ହୋଇଛି—କେବେ ତୁମେ ମୋ ମିତ୍ର ହେବ?" "ମୋ ପ୍ରଥମ ବୃତ୍ତିର ଶେଷରେ, ମିତ୍ର, ମୁଁ ତୁମ ମୁହଁକୁ ଚୁମ୍ବନ କରିଥିଲି।" ତିନି ଦିନ ପରେ, ସେ ବୃଦ୍ଧା ଏଥିରେ ଏହି କଥା ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କୁ ଖବର କଲେ। "ଆଜି ତାଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ର ହେଅ, ମନୋହର କଟିବନ୍ଧା, ଏବଂ ତୁମ ଜୀବନକୁ ଫଳବନ୍ତ କର।" ବୃଦ୍ଧା ଜଣେ ଜାଲି ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା ନିକାଳିଦେଇ, ପଛ ଓ ତଳ ଭାଗରେ ଘାତିତ ହେଲେ। ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଚତୁର୍ଯ୍ୟ, ମିତ୍ର କହିଲେ, "ଶୁଣ, ମିତ୍ର!" "ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ଆସ, ମୁଁ ଉତ୍ସୁକ୍ତିରେ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି।" ବଡ଼ ପ୍ରେମୀ ଶୀଘ୍ର ଯାଇ ନାରୀକୁ ଆନନ୍ଦିତ କଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋ କଥା ଶୁଣ, ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ।" ମିତ୍ର ବୁଦ୍ଧିଦକ୍ଷ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ସେ କେଉଁଠି ଅଛି?" ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ତୀବ୍ର ବଜ୍ରପାତ ପରି ଲାଗିଲା। ତାପରେ ବୁଦ୍ଧିଦକ୍ଷ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କ ପୂଜାରେ ନିବେଶିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ରାଜା ଉତ୍ସୁକ୍ତିରେ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ। "ମିତ୍ର, ତୁମ ପ୍ରିୟା ତିଆରି କରିଥିବା ଖାଦ୍ୟ କାହିଁକି ଖାଇନାହ?" ସେ ଖାଇଲେ, ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ; ଏହା ଦେଖି ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। "ମିତ୍ର, ଶୀଘ୍ର ଘରକୁ ଯାଅ; ପାପିନୀ ନାରୀକୁ ମୁଁ ତ୍ୟାଗ କରିଛି।" "ସେ ଭୂଷଣ ଆଣ, ତିନ୍ତା ତାଙ୍କ ଗୁଢ଼ାରେ ରଖ।" ଏହି ଶୁଣି ରାଜା ଗଲେ, ଏହା କରି ଫିରିଆସିଲେ।