ଏକ ଦିନ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବସି ଶାନ୍ତ ମନେ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ପୁରାତନ କଥାମାଳାର ମହାନ କଥା ଅନୁକ୍ରମରେ କହିବି।” ସେ ଶିବଙ୍କୁ ମନରେ ଧାରଣ କରି ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ବରାଣସୀ ନାମକ ଏହି ମନୋହର ନଗରୀରେ ମହେଶ୍ୱର ନିବାସ କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ଚାରିବର୍ଣ୍ଣର ଲୋକେ ବସୁନ୍ତି ଏବଂ ଏଠାର ରାଜା ମହାମହିମାର ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି। ସେହି ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ ହେଉଛି ଭଜ୍ରମୁକୁଟ, ଯିଏ ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀ ଓ ସେମାନଙ୍କର ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବହୁତ ପ୍ରିୟ। ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅ ବୁଦ୍ଧିଦକ୍ଷ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଓ କୌଶଳ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଶିଷ୍ଟ। ଏକ ଦିନ ସେ ଏମିତି ଏକ ମନୋହର ଅରଣ୍ୟ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରାଣୀ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ଖେଳୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ହ୍ରଦ ଥିଲା, ଯାହା ଅନେକ ପକ୍ଷୀର ଡାକରେ ମୁଖରିତ ଥିଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଥିବା ଦୁଇ ନାୟକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ସେଠାରେ ଦନ୍ତବକ୍ତ୍ରଙ୍କର କନ୍ୟା ପଦ୍ମାବତୀ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କ ସଖୀମାନଙ୍କ ସହ ହ୍ରଦ ମଝିରେ ମନୋହର ଖେଳରେ ଲିନ ଥିଲେ। ଭଜ୍ରମୁକୁଟ ଏହି ଶୋଭାମୟ, ଗୁଣଗୁଣିତା ଅପୂର୍ବ କନ୍ୟା ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଜାଗି ଶିବ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ, “ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ଶିବ ଶଙ୍କର।” ପଦ୍ମାବତୀ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରୁ ଏକ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ନେଇ, ପ୍ରଥମେ କାନରେ, ପରେ ହୃଦୟରେ ରଖିଲେ। ଭଜ୍ରମୁକୁଟ ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କ ସହ ପର୍ବତର ଅରଣ୍ୟକୁ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଗଲେ, କିନ୍ତୁ ମନରେ ବଡ଼ ଅଶାନ୍ତି ଓ ମୂର୍ଛା ଆସିଲା। ସେ ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କ ଚିନ୍ତାରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ, ମୌନବ୍ରତ ଧାରଣ କଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ବିଷଣ୍ଣ ହୋଇ କହୁଥିଲେ, “ରାଜକୁମାରଙ୍କ ଏହି ଅବସ୍ଥା କେମିତି ହେଲା?” ବୁଦ୍ଧିଦକ୍ଷ ଭଜ୍ରମୁକୁଟଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ରାଜନ୍, ସତ୍ୟ କହ।” ଏହା ଶୁଣି, ବୁଦ୍ଧିଦକ୍ଷ ହସି ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସେ ହେଉଛନ୍ତି କର୍ଣ୍ଣଟର ରାଜା ଦନ୍ତବକ୍ତ୍ରଙ୍କ କନ୍ୟା। ଫୁଲର ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ସେ ତୁମକୁ ଚିହ୍ନିବେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ନେଇଯିବି। ଆଦେଶ ଦିଅ, ରାଜନ୍, ମୁଁ କର୍ଣ୍ଣଟକୁ ଯିବି। ଯଦି ତୁମେ ଚାହ, ତୁମ ପୁଅ ଜୀବିତ ରହିବ, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” ଏହାପରେ ସେମାନେ ଘୋଡ଼ା ଚଢ଼ି ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଦନ୍ତବକ୍ତ୍ରଙ୍କ ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ବୁଦ୍ଧିଦକ୍ଷ ଏକ ବୃଦ୍ଧା ଜନାଣୀଙ୍କୁ ବହୁତ ଧନ ଦେଇଲେ। ସେ ବୃଦ୍ଧା ପ୍ରଭାତରେ ରାଜମହଳକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଗୋପନ ଭାବେ ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କୁ ମୋର ସନ୍ଦେଶ ଦେଲେ, “ତୁମ ପାଇଁ ଏକ ହାନ୍ସମୁଖ ଯୁବକ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।” ଏହା ଶୁଣି, ପଦ୍ମାବତୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଚନ୍ଦନ ଲେପିଥିବା ଅଙ୍ଗୁଳି ଛୁଇଁ, ଗାଳ ଛୁଇଁ, ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ। ଏଠିରେ ବୁଦ୍ଧିଦକ୍ଷ ତାଙ୍କ ବିଷଣ୍ଣ ମିତ୍ରକୁ ଶାନ୍ତି ଦେଇ କହିଲେ, “ମିତ୍ର, ଦୁଃଖ ଛାଡ଼। ତୁମ ପାଇଁ ମୋ ଛାତିକୁ ଆଘାତ ଲାଗିଛି—କେବେ ତୁମେ ମୋର ସଂଗୀ ହେବ? ମୋ ରଜସ୍ତ୍ରାବ ଶେଷରେ, ମିତ୍ର, ମୁଁ ତୁମ ମୁହଁରେ ଚୁମ୍ବନ କରିଥିଲି।” ତିନି ଦିନ ପରେ, ସେ ବୃଦ୍ଧା ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ସୁନ୍ଦରି, ଆଜି ସେ ଯୁବକ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହେଉ ଏବଂ ଜୀବନକୁ ସାର୍ଥକ କର।” ଏହି କଥାରେ ପଦ୍ମାବତୀ ଦ୍ୱାର ଦେଖି ବାହାର କରିଦେଲେ, ବୃଦ୍ଧା ମହିଳା ପିଠି ଓ ଅଧଃଭାଗରେ ଆଘାତ ଲାଗିଲା। ତାଏଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମତୀ ମିତ୍ର କହିଲେ, “ମିତ୍ର, ଶୁଣ! ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ଆସ, ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଭିଲାଷାରେ ତୁମକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି।” ଏହିପରି, ସେ ମହାପ୍ରେମୀ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଯାଇ ସେ ନାରୀଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କଲେ।