ସେଇ ସମୟରେ, ମୋର କୀର୍ତି ଶୀଘ୍ର ଭାବରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେବ, ଭବାନଙ୍କୁ ବଧ କରିବା ପରେ ମୁଁ ଖୁସି ହେବି—ଏହି ଭାବନାରେ ଯୋଦ୍ଧା ମନେ ଦୃଢ଼ ହେଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଙ୍ଗରାଜଙ୍କୁ ବଧ କରାଯିବା ପରେ, ତାଙ୍କର ଦଶଜଣ ପୁଅ କୌରବ ବଂଶର ଯୋଦ୍ଧା ଭଳି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ଏକ କୌଶଳମୟ ବାଣରେ ବଧ କଲେ। ସେହି ଦୀପ୍ତିମାନ ମୁଖମଣ୍ଡଳ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ସଂଧ୍ୟାବେଳେ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କରି, ନିଜ ଶିବିରକୁ ଫେରିଗଲେ। ପରେ ସଭାକୁ ଯାଇ ରାଜାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ: “ହେ ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶୀ, ଆପଣ ଶୁଣନ୍ତୁ।” ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ରାଜା ବୀରସେନା, କାମସେନା ଓ ନିଜ ସେନା ସହ ଆସିଲେ। ବୀରସେନା ରାଜାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାଙ୍କୁ କହାଗଲା: “ହେ ପ୍ରଶସ୍ତ ରାଜା, ତୁମେ ତୁମ ପୁଅମାନେ ଓ ଅନେକ ଲକ୍ଷ ଯୋଦ୍ଧା ସହିତ ତ୍ୱରିତ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯାଅ।” ଏପରି କହି, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ ଓ ସେ ନାୟକ ମଧୁର ଧ୍ୱନି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତିନି ପ୍ରହର ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବଧ କରାଗଲା; ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଚଢି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। “ତୁମେ ଓ ତୁମ ସେନା, ମୁଁ ଓ ମୋ ସେନା; ତୁମେ ତୁମ ପୁଅମାନେ ସହ, ମୁଁ ମୋ ପୁଅମାନେ ସହ।” ଏମିତି ଦୁଇ ରାଜା ପୃଥିବୀରେ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ବାଣ କାଟି ଦୁଇଁଜଣ ରଥହୀନ ହେଲେ। ତାପରେ କାମସେନା ଶତ୍ରୁଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଅଷ୍ଟଜଣ ଥିଲେ, ସେମାନେ ବାଣରେ ବଧ କଲେ। ଭୟଙ୍କର ତ୍ୱରାନ୍ବିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟି ଦେଲେ; ଏଭଳି କାମସେନା ମୁଣ୍ଡହୀନ ହେଲେ। ସମସ୍ତେ ବଧ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ଚାମୁଣ୍ଡା ଆଦି ତିନି ଜଣ ଜଗତର ନେତୃତ୍ୱ ନେଲେ। ଏବେ ଦିବ୍ୟ ଘୋଡ଼ା ତ୍ୱରିତ ଆକାଶ ମାର୍ଗେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲା। ଭଗଦତ୍ତଙ୍କ ରଥକୁ ଭୂମିରେ ଭାଙ୍ଗି ଦେଇ, ଶୀଘ୍ର ଆକାଶକୁ ଚଲିଗଲା। ରାତି ଅତିବାହିତ କରି, ସେଇ ଜଗତ୍ନେତାମାନେ ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି, ପୁଣିଥରେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଚଲିଗଲେ। ସେଠାରେ କିଏ କହିଲେ: “ହେ ରାଜା, ଏମାନେ ମୋର ଶତ୍ରୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କିନ୍ନରମାନେ।” ଏହିପରି କହି, ରାଜା ମଙ୍କନ ତାଙ୍କ ପୁଅ ଓ ଅନେକ ସେନା ସହ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଜଗତ୍ନେତା ତାଙ୍କ ରଥରେ ଦଣ୍ଡିଥିବାବେଳେ ତାଳଗଛ ଓ ମାଡ଼ିକୁ ଧରିଲେ। ରୂପନ, ମୟୂର ଚଢ଼ି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ରଶ୍ମି ସହ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସେମାନେ ଦ୍ୱୀପ୍ତିମାନ ତଳୱାରରେ ଭୟଙ୍କର କିନ୍ନର ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କଲେ। କୁବେରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ଧନୁଷ ଧରି, ସୂକ୍ଷ୍ମ ହୋଇ ଆକାଶକୁ ଉଠିଗଲେ। ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ, ତୀବ୍ର ଗର୍ଜନ କରି, କଠୋର ବାଣରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ। ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବନ୍ଧନା ପିନ୍ଧି, କୃଷ୍ଣଂଶଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ଚରଣସ୍ପର୍ଶ କଲେ। ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର କ୍ରନ୍ଦନ କରି, ମାୟା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବନ୍ଧିଲେ; ଗୁହ୍ୟକମାନେ ତାଙ୍କର ଗୁପ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ। ସମସ୍ତେ ବଧ ହୋଇ, ସେଇ ସାତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧା କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ଶୁଇଯାଇଲେ। ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ଉଠି, ସେ ସାତ ଯୋଦ୍ଧା ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ତଳୱାର ଧରି, ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଉତ୍ସାହରେ, ସେମାନେ ବଧ କରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ପ୍ରଭାତେ ଆକାଶ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲାବେଳେ, ରାମାଂଶ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଲେ। ସେ ପଞ୍ଚଶବ୍ଦ ହାତୀ ଚଢ଼ି, ତିନି ଲକ୍ଷ ସେନା ସହ ତ୍ୱରିତ ଚାଲିଗଲେ। ନିଜ ପାଖରେ ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ଶୂର ଯୋଦ୍ଧା ସହିତ, ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଚାରିପଟି ଘେରିଦେଲେ। ତିନି ପ୍ରହର ମଧ୍ୟରେ ଦୁଇ ପକ୍ଷର ସମସ୍ତ ପ୍ରବଳ ଯୋଦ୍ଧା ବଧ ହେଲେ। ଏବେ ଧୁଂଧୁକାର ଆସିଲେ, ଭୟଙ୍କର, ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ, ତାଙ୍କ ରଥ ଉପରେ ଦଣ୍ଡିଥିଲେ। ସେ, ପଞ୍ଚଶବ୍ଦ ହାତୀ ଚଢ଼ି, ତ୍ୱରିତ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ସେ ଆନନ୍ଦିତ, ଭୟାନକ ଏବଂ ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ଶିବଦତ୍ତଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ, ଯିଏ ଆନନ୍ଦକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ। ସେହି ହାତୀ, ଯାହାକୁ ମଣ୍ଡଳୀକା ଭାବରେ ପରିଚିତ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର ଓ ରାମାଂଶ ଆହ୍ଲାଦ ନାମରେ ବିଶ୍ରୁତ। ଏପରି ସମ୍ବୋଧନ ପାଇ, ହାତୀ ରାଜାଙ୍କୁ ତ୍ୱରିତ କହିଲା: “ଶୁଣନ୍ତୁ, ହେ ରାଜା!” ଏହିପରି କହିବା ସହ, ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ନିଜ ଦନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ପଞ୍ଚଶବ୍ଦ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେହି କ୍ରୁଧ୍ଧ ହାତୀ ରୁଦ୍ରଦତ୍ତ ନାମକ, ତ୍ୱରିତ ଗତିରେ ଗଜପତି ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।