ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ନାୟକମାନେ ଥିବା ସେଇ ପଞ୍ଚଶୋ ଶୂରବୀର ସାଙ୍ଗରେ ଲକ୍ଷଣଙ୍କ ଦିଗକୁ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ପ୍ରଭାତ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ଭୂମିର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଭବାନ୍ ତାଙ୍କ ଦଶ ପୁଅ ଓ ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ, ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗୀତଜ୍ଞମାନେ ସହିତ ସଭାରେ ଯୋଗ ଦେଲେ। ଏଉଁପରେ ପରିମଳ ନାମକ ରାଜା ତାଙ୍କ ମାୟାବୀ କବଚ ପିନ୍ଧି ଯିଏଁ ଆସିଲେ, ଭବାନ୍ ତିନି ଜଣଙ୍କ ସହ ଦଶ ହଜାର ସେନା ନେଇ ସେଠାକୁ ଗଲେ। ଏହି ଦୁଇ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ତିନି ଜଣ ଅନ୍ୟ ଶୂରବୀରଙ୍କ ସହିତ ଦଶ ହଜାର ସେନା ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ ହେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ କୃଷ୍ଣାଂଶା ଓ ସେମାନଙ୍କ ଗୋଷ୍ଠୀ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଅଙ୍ଗର ରାଜା ତିନିଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଓ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଆଘାତ କଲେ। ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି ସେ ଅତି ସୁନ୍ଦର ପଦ୍ମସରୋବର ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ରଥ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଆସିଲେ। ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, "ମୋର କୀର୍ତି ଏଠି ତ୍ୱରିତ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେବ; ଯଦି ଭବାନ୍ଙ୍କୁ ହଂତା କରିପାରିବି, ମୁଁ ଖୁସି ହେବି।" କିନ୍ତୁ ଅଙ୍ଗର ରାଜା ବଧ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଦଶ ଜଣ କୌରବ ବଂଶୀୟ ପୁଅ ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏଠାରେ ଦେବତା ଏହି ଦୁଇ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ସିଦ୍ଧ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ବଧ କଲେ। ସେଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମୁଖ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ସଂଧ୍ୟାବେଳେ ଶଂଖ ଦେଇ ନିଜ ଶିବିରକୁ ଫେରିଗଲେ। ସେମାନେ ସଭାକୁ ଯାଇ ରାଜାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ କହିଲେ, "ହେ ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶୀ, ଆପଣ ଶୁଣନ୍ତୁ।" ଏହି ଖବର ଶୁଣି ବୀରସେନା, କାମସେନା ଓ ତାଙ୍କ ସେନା ସହ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ବୀରସେନା ରାଜାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ନିଜ ଲକ୍ଷାଧିକ ସେନା ନେଇ ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। "ଶୀଘ୍ର ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯାଆନ୍ତୁ, ହେ ପ୍ରଶସ୍ତ ରାଜା, ଆପଣଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଓ ନିଜ ସେନା ସହିତ," ବୋଲି ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ଏହିପରେ ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ମଧୁର ସଙ୍ଗୀତ ଚଳାଇଲେ। ତିନି ପ୍ରହର ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ବଧ ହେଲେ; ସେମାନେ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଚଢ଼ି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। "ଆପଣ ଓ ଆପଣଙ୍କ ସେନା, ମୁଁ ଓ ମୋ ଦଳ, ଆପଣଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ମୁଁ ନିଜେ," ବୋଲି ସେମାନେ ଏକାପରି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ତୀର ଦ୍ୱାରା ତଳେ ପଡ଼ୁଥିବା ତୀରକୁ କଟିଦେଲେ; ଦୁଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ରଥହୀନ ହେଲେ। ତା'ପରେ କାମସେନା ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଅଷ୍ଟ ପୁଅଙ୍କୁ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ବଧ କଲେ। ଭୟଙ୍କର ବେଗରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ନେଇଲେ; ଏହିପରି କାମସେନା ମୁଣ୍ଡହୀନ ହେଲେ। ସମସ୍ତେ ବଧ ହେଲାପରେ, ତିନି ଜଣ, ଚାମୁଣ୍ଡା ଆଦି, ଜଗତର ନେତୃତ୍ୱ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦିବ୍ୟ ଘୋଡ଼ା ବେଗରେ ଆକାଶରେ ପଖ ପସାରି ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଦିଗକୁ ଚଲିଗଲା। ଭଗଦତ୍ତଙ୍କ ରଥକୁ ଭୂମିରେ ଭଙ୍ଗ କରି, ସେ ତୁରନ୍ତ ଆକାଶକୁ ଚଲିଗଲା। ରାତି କାଟି, ଶେଷେ ସେମାନେ ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି ଯୁଦ୍ଧକୁ ଗଲେ। "ହେ ରାଜା, ଶୁଣନ୍ତୁ; ଏମାନେ ମୋର ଶତ୍ରୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କିନ୍ନରମାନେ," ବୋଲି ସେ କହିଲେ। ଏହିପରେ ରାଜା ମଙ୍କନ ତାଙ୍କ ପୁଅ ଓ ଅସଂଖ୍ୟ ସେନା ସହ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଚଲିଗଲେ। ଜଗତନେତା ରଥ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ତାଳ ଗଛ ଓ ଘୋଡ଼ାକୁ ଧରିଲେ। ରୂପନ୍, ମୟୂର ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, କୃଷ୍ଣାଂଶା ସହ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଚଲିଗଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଚମକୁଥିବା ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର କିନ୍ନର ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କଲେ। କୁବେରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ଧନୁଷ ଧରି, ସେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ହୋଇ ଆକାଶକୁ ଉଠିଗଲେ। ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ, ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରି, କଠୋର ବାଣରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବନ୍ଧନୀ ପିନ୍ଧି, ସେ କୃଷ୍ଣାଂଶାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଓ ଚରଣେ ନମସ୍କାର କଲେ। ଗୁହ୍ୟକମାନେ ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର କରି, ମାୟା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବନ୍ଧିଦେଲେ; ଗୁହ୍ୟକମାନେ ନିଜ ଗୁପ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ। ସମସ୍ତ ବଧ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ସେଇ ସପ୍ତ ଶୂରବୀର କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ ଶୁଇପଡ଼ିଲେ। ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ଉଠି, ସେ ସପ୍ତ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ତଳୱାର ଧରି, ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ବିବ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ସେମାନେ ମାରି ତଳକୁ ଝରିପଡ଼ିଲେ। ପ୍ରଭାତବେଳେ ଆକାଶ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ରାମାଂଶା କାନ୍ଦି ଶୋକ କରିଲେ।