କୃଷ୍ଣ ଚାମୁଣ୍ଡା ଓ ଲହରାଙ୍କ ପୁଅମାନେଙ୍କୁ ପରାଜିତ କରି, ଶାନ୍ତ ମନେ ତାଙ୍କର ଶଂଖ ଦ୍ୱନିତ କଲେ ଏବଂ ବିଜୟର ଚିହ୍ନ ଅର୍ଜନ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଚାମୁଣ୍ଡା, ଧୁନ୍ଧୁକରା ଓ ଭଗଦତ୍ତ ସହ ଶତଶଃ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଏକଠି ହେଲେ। ଇନ୍ଦୁଲା ଓ ଦେବସିଂହ ହଜାର ହଜାର ସେନା ସହ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ତୃତୀୟ ରାତିର ଭୟଙ୍କର ପ୍ରହରରେ ପ୍ରଭାତ ଆସିଲା। ଏବେ ସେ କହିଲେ, "ରାଜନ୍, ତୁମେ ତିନି ଶୂରବୀରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ।" ତାପରେ ପରିମଳ ରାଜା ନେତ୍ରସିଂହଙ୍କୁ, ଯିଏ ପୃଥିବୀର ଅଧିପତି, ଉଦ୍ବୋଧନ କଲେ। ଦୁଇ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ବିପୁଳ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା—ରଥ ବିରୁଦ୍ଧେ ରଥ, ଯନ୍ତ୍ର ବିରୁଦ୍ଧେ ଯନ୍ତ୍ର। ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ, ମହାମୁନି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନେତ୍ରସିଂହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦୁଇ ଯୋଦ୍ଧା ରଥରୁ ଅବତରି, ଧନୁଷ ବିଭଙ୍ଗ କରି, ପରସ୍ପରକୁ ବଧ କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ। ଇନ୍ଦୁଲା ଚାମୁଣ୍ଡାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, ଦେବତା ଧୁନ୍ଧୁକକୁ ମାରିଦେଲେ। ଅବଶିଷ୍ଟ ପଞ୍ଚଶତ ଶୂରବୀର ସହିତ ସେମାନେ ଲକ୍ଷଣଙ୍କ ଦିଗରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ପ୍ରଭାତ ହେଲା, ପୃଥିବୀର ସମରାଟ୍ ଉଠିଲେ। ଭବାନ ଦଶ ଶୂରପୁତ୍ର ଓ ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହ ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ତାଙ୍କର ସଙ୍ଗୀତକୁ ସଂଗଠିତ କରି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆସିଲେ। ପରିମଳ ରାଜା ମାୟାମୟ କବଚ ପିନ୍ଧି ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ଭବାନ ଦଶ ହଜାର ଯୋଦ୍ଧା ଓ ସେଇ ତିନି ଜଣଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦଶ ହଜାର ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣାଂଶା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସୁରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ତଥାପି ସେମାନେ ବଧ ହେଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଦୃଢ଼ କୃଷ୍ଣାଂଶା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତୃତୀୟ ଦଳ ହେଲେ। ତାପରେ ଅଙ୍ଗରାଜ ତିନୋଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଶିର ଓ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଆଘାତ କଲେ। ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି, ସେ ଅପୂର୍ବ କମଳ ପୋଖରୀକୁ ଗଲେ ଓ ରଥରେ ଦଢ଼ିଥିବା ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଭାବିଲେ—"ମୋର କୀର୍ତ୍ତି ସିଘ୍ର ସ୍ଥାପିତ ହେବ; ଭବାନଙ୍କୁ ବଧ କରି ମୁଁ ସୁଖୀ ହେବି।" ଅଙ୍ଗରାଜ ବଧ ହେଲାପରେ, ତାଙ୍କର ଦଶ ପୁଅ, କୌରବ ବଂଶୀୟ, ଯୁଦ୍ଧକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏଠାରେ ଦେବତା ଦୁଇ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ବଧ କଲେ। ସେଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁହଁ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଶଂଖ ଦ୍ୱନିତ କରି ଶିବିରକୁ ଗଲେ। ସଭାକୁ ପହଞ୍ଚି ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ—"ଶୁଣ, ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶୀୟ।" ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ବୀରସେନ ତାଙ୍କ ପୁଅ କାମସେନ ଓ ନିଜ ସେନା ସହ ଆସିଲେ; ବୀରସେନ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଲକ୍ଷାଧିକ ସେନା ସହ ଯୁଦ୍ଧକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। "ତୁମେ ତୁମ ପୁଅ ଓ ଶତଶଃ ସେନା ସହ ସିଘ୍ର ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯାଅ, ମହାନ୍ୟ ରାଜା।"—ଏହିପରି କହି ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଓ ମଧୁର ସଙ୍ଗୀତ ଚାଲିଲେ। ତିନି ପ୍ରହର ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତେ ବଧ ହେଲେ; ସେମାନେ ଦେବୀୟ ଯାନରେ ଚଢ଼ି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ। "ତୁମେ ଓ ତୁମ ସେନା, ମୁଁ ଓ ମୋ ସେନା; ତୁମେ ତୁମ ପୁଅମାନେ ସହ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି।" ବଣ୍ଡାଗୁଡ଼ିକୁ ବଣ୍ଡା ଦ୍ୱାରା କାଟିଦେଲେ, ଦୁଇ ମହାନ ରାଜା ରଥହୀନ ହେଲେ। ତାପରେ କାମସେନ ଶତ୍ରୁର ଆଠ ପୁଅଙ୍କୁ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ବଧ କଲେ। ଭୟଙ୍କର ବେଗରେ ଶତ୍ରୁର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ; ଏଭଳି କାମସେନ ମୁଣ୍ଡହୀନ ହେଲେ। ସମସ୍ତେ ବଧ ହେବା ପରେ, ତାହାପରେ ଚାମୁଣ୍ଡା ଆଦି ତିନି ଜଣ ଜଗତ୍ର ନେତୃତ୍ୱ ନେଲେ। ତାପରେ ଦେବୀୟ ଘୋଡ଼ା ବେଗରେ ଆକାଶ ମାର୍ଗେ ଶତ୍ରୁ ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲା। ଭଗଦତ୍ତଙ୍କ ରଥକୁ ଭୂମିରେ ଭାଙ୍ଗିଦେଇ, ଶୀଘ୍ର ଆକାଶକୁ ଚଲିଗଲା। ରାତି କଟାଇ, ସେଇ ଜଗତ୍ନେତାମାନେ ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି ଯୁଦ୍ଧକୁ ଗଲେ। ସେ କହିଲେ, "ରାଜନ୍, ଶୁଣ: ଏହାମାନେ ମୋର ଶତ୍ରୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କିନ୍ନରମାନେ।" ଏହିପରି କହି, ମଙ୍କନ ରାଜା ତାଙ୍କ ପୁଅ ଓ ଅନେକ ସେନା ସହ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଗଲେ। ଜଗତ୍ପତି ରଥରେ ଦଢ଼ି ଥିବାବେଳେ ତାଳ ଗଛ ଓ ଘୋଡ଼ାକୁ ଧରିଲେ।