ନେତ୍ରସିଂହ ନାମକ ରାଜା, ଏକ ଶୂରବୀର ଏବଂ ଶତହଜାର ସେନାର ମାଳିକ ଥିଲେ। ବିରସେନ ନାମକ ଧନୀ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପୁଅ, ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶୀ ପକ୍ଷରେ ଥିଲେ। ଏହିପରି ଆହ୍ଲାଦ ଭି ସେହି ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶୀ ଦଳର ଅଂଶ ଥିଲେ ଓ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନା ଥିଲା। ପରିମଳ ନାମକ ରାଜା, ଯିଏ ଷୋଳ ଲକ୍ଷ ସେନାର ମାଳିକ ଥିଲେ, ସେଠି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ରହିଥିଲେ। ଲହରା ନାମକ ରାଜା, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ, ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନା ନେଇ ଆସିଥିଲେ। ଅଭିନନ୍ଦନ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପୁଅ ମଧ୍ୟ ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ଥିଲେ। ନାଗବର୍ମା ତାଙ୍କ ପୁଅ ସହିତ ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନା ନେଇ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆସିଥିଲେ। ପୂର୍ଣ୍ଣମାଳ ଓ ତାଙ୍କର ପୁଅ, ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ସେହି ଦଳରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ଭୂମଣ୍ଡଳର ରାଜା ଗଜରାଜ ମଧ୍ୟ ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନା ନେଇ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ। କୃଷ୍ଣ କୁମାରଙ୍କ ପୁଅ ଭଗଦତ୍ତ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆସିଥିଲେ। ବଳବାହନଙ୍କ ପୁଅ ଦଶ ଗୋପାଳ ସହିତ ଏହି ଭୂମଣ୍ଡଳର ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। କଳିଙ୍ଗର ରାଜା ଓ ତ୍ରିକୋଣ ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ। ମୁକୁନ୍ଦ, ସୁକେତୁ, ରୁହିଳା ଏବଂ ଗୁହିଳା—ଏମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଦଶ ହଜାର ସେନା ନେଇ ଭୂମଣ୍ଡଳର ରାଜାଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଥିଲେ। ସେହି ଭୂମଣ୍ଡଳର ରାଜାଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ହଜାର ଉପରାଜା ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଦୁଇଶେ ରାଜା ଦିଲ୍ଲୀକୁ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ, ଏହିପରି ଦିଲ୍ଲୀର ରାଜାଙ୍କ ପାଖରେ ଚବିଶି ଲକ୍ଷ ସେନା ଥିଲା। ଏଠାରେ ଅଷ୍ଟାଦଶ ଦିନ ଧରି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, ଯାହାର ପରିଣାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିନାଶ ହେଲା। ତୁମେ ତୁମର ପୁଅ ଓ ସେନା ସହିତ, ଧୁଂଧୁକରଙ୍କ ପ୍ରତିରକ୍ଷାରେ, ଏହା ଶୁଣି ଶୀଘ୍ର କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରର ମହାସଂଗ୍ରାମକୁ ଗଲେ। ଏଠାରେ ରାଜା ପରିମଳ ମୟୂରଧ୍ୱଜଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଜୟନ୍ତ (ଯିଏ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ଧାରଣ କରିଥିଲେ) ଏବଂ ଦେବସିଂହ ପ୍ରତିରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମୟୂରଧ୍ୱଜ ନିଜେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଉଭୟ ପକ୍ଷର ସେନାମାନେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ସେଠାରେ ଗୋଟିଏ ରଥ ଓ ପାଞ୍ଚଶେ ହାତୀ ଥିଲେ; ଏହି ଲୋକମାନେ ସେନା ଭାବେ ପରିଚିତ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱ କିଏ କରୁଥିଲେ, ସେଥିରେ ଦଶ ଅଧିକାରୀଙ୍କୁ ପଦାତି ସେନାପତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ପାଞ୍ଚ ହାତୀର ନେତାକୁ ହାତୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ। ଉଣଚାଳିଶଟି ଉଟ ଚାଳିଥିବା ଦୂତ ଥିଲେ, ଏବଂ ଛଅତିଶଟି ପଦାତି ଥିଲେ, ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି। ଦଶ ଜଣ ବଳ ଦେବାକୁ, ଦଶ ଜଣ ଭୋଜନ ଦେବାକୁ ନିଯୁକ୍ତ ଥିଲେ; ତିନି ଜଣ ତିନି ପାଳିରେ ଦୂରଦୂଷ୍ଟି ରଖୁଥିଲେ। ଅନ୍ୟମାନେ ସେନାର ଶୂଦ୍ର, ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାଶୀଳ। ଏପରି ଧର୍ମାନୁସାରେ ସମସ୍ତଠାରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା। ପରେ ଏକ ପାଳି ମଧ୍ୟରେ ସେନାପତିମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ; ସେମାନେ ସେଠି ଏକ ପାଳି ଧରି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅଗ୍ରଭାଗରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ଭଗଦତ୍ତ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। କୃଷ୍ଣ, ଚାମୁଣ୍ଡା ଓ ଲହରାଙ୍କ ପୁଅମାନେଙ୍କୁ ପରାଜିତ କରି, ନିଜ ମନକୁ ଶାନ୍ତ କରି, ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କରି ବିଜୟ ଲକ୍ଷଣ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଚାମୁଣ୍ଡା, ଧୁଂଧୁକର ଓ ଭଗଦତ୍ତ ସହ ଶତାଧିକ ଯୋଦ୍ଧା ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଇନ୍ଦୁଳା ଓ ଦେବସିଂହ ହଜାର-ହଜାର ସେନା ସହ ଅନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ପ୍ରଭାତ ହେଲା, ତୃତୀୟ ଭୟଙ୍କର ପାଳିରେ, ଏକ କଥା କହିଲେ—"ହେ ରାଜା, ତୁମେ ତିନି ଶୂରବୀରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ।" ତାପରେ ପରିମଳ ନାମକ ରାଜା, ଭୂମଣ୍ଡଳର ରାଜା ନେତ୍ରସିଂହଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ପରେ ଉଭୟ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ପୁନଃପୁନ ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, ରଥ ସାମ୍ନାରେ ରଥ, ଯନ୍ତ୍ର ସାମ୍ନାରେ ଯନ୍ତ୍ର ଆସିଗଲା। ଦିନର ଅପରାହ୍ଣ ବେଳେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନେତ୍ରସିଂହ ଏଠାରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ତାପରେ ଉଭୟ ଯୋଦ୍ଧା, ରଥରୁ ଅବତରି, ଧନୁଷ୍ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବା ପରେ, ପରସ୍ପରକୁ ବଧ କରି, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଉତ୍କ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ। ଇନ୍ଦୁଳା ଚାମୁଣ୍ଡାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, ଦେବତା ଧୁଂଧୁକକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରହାର କଲେ।