ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ବୟସକୁ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ, ଶ୍ରୀଦ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ରାଜସ୍ୱ ଭଣ୍ଡାର ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା। ମଙ୍କଣଙ୍କର କନ୍ୟା କିମ୍ନରୀ ନାମକ ଏକ କୁମାରୀ, ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ—ଏହିପରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିବାହ କଥା ବୃହତ୍ ସୃଷ୍ଟିର ମୁନିଙ୍କୁ କୁହାଯାଇଛି। ଧୁନ୍ଧୁକାର ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରବଳ ଓ ସାହସୀ ଥିଲେ, ସେ ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ଏହିପରି, ଏକତ୍ରିଶତମ ବର୍ଷ ଆସିଲାବେଳେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶକ୍ତିର ପ୍ରଭାବରେ ଧୁନ୍ଧୁକାର ତାଙ୍କ ବଣ୍ଡରେ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି ଅର୍ଧ ସେନାକୁ ଦହିଦେଲେ। ସେହିପରି, ପଚାଶ ହଜାର ସେନା ଭୟଭୀତ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପୃଥିବୀର ରାଜା ଚିନ୍ତା ଓ ଭୟରେ ଆକୁଳ ହେଲେ। “ମୋ ଜୟ କିପରି ହେବ?” ବୋଲି ସେ ଶୀଘ୍ର ସମସ୍ତଙ୍କ ସହ କଳ୍ପନା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସକ୍ତିଶାଳୀ ଚାମୁଣ୍ଡା ଜନାନୀ ନାରୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେଠାରେ ଧୁନ୍ଧୁକାରଙ୍କ ସହ ଚାରିଜଣ ପ୍ରବଳ ପୁଅ ଥିଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି ପୃଥିବୀର ରାଜା ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦଙ୍କ ସୁଖ ପାଇଁ ଖୁସି ହେଲେ। ମାଘ ମାସର ଶୁକ୍ଳାପକ୍ଷ ଅଷ୍ଟମୀ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ, ଚତୁର୍ଣ୍ଣଳ ଆଘାତ ଓ ଚାଳାକିରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ପେଟ ଭିତରେ ତ୍ରିଶୂଳ ପ୍ରବେଶ କରାଯାଇଥିଲା। ତାରକ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ବାଣରେ ଘାତ କଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟବର୍ମା ଶୂଳ ଫିଙ୍ଗିଲେ, ଧୁନ୍ଧୁକାର ଚଉଡ଼ା ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଆଘାତ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରବଳ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଅଚେତନ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଭୀମ ଓ ବର୍ଧନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଦେହରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଗଲା। ତାରକ, ଧୁନ୍ଧୁକାର ଓ ଚାମୁଣ୍ଡା ମଧ୍ୟ ଏଉଁ ଭାବେ ଲୁଟିଗଲେ। ପୁଅମାନେ ନିହତ ହେବା ପରେ, ପୃଥିବୀର ରାଜା ଭୟରେ ଅତି ପୀଡିତ ହେଲେ। ଏହି ଦୁଃଖଦ ଖବର ଶୁଣି, ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ୱେଲା ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଝୁଲା ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ। ଯୁବତୀ ୱେଲାଙ୍କ ଅମୃତ ତୁଳ୍ୟ ତେଜରେ ସେ ଏହି ସମୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ। ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସେ ଆସିବାକୁ ଦେଖି, ଶତ୍ରୁ ପଚାରିଲେ—“ତୁମେ କିଏ? କାହାର କନ୍ୟା? ଏ ରୂପବତୀ, ତୁମେ କେଉଁଠୁ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଛ?” ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ଭଲ ହୃଦୟ ୱେଲା ଜଳ ଦାନ କରି କହିଲେ, “ମୁଁ ପୃଥିବୀନାଥଙ୍କ କନ୍ୟା ୱେଲା, ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି। ହେ ରାଜନ୍, ତୁମେ ଜୀବନ୍ତ ରୁହ, ମୋ ସହ ଭୋଗବିଲାସ କର।” ଏହିପରି ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ଯେତେବେଳେ କଳିଯୁଗ ଆସିବ... ତେବେ ତୁମେ ମୋ ସହ ହରିନଗରକୁ ଚଢ଼ି ଚଳ।” ଏହିପରି କଥା କହି, ସେମାନେ ଦୁଇଁଜଣେ ମିଶି କପିଳ ଦିଗକୁ ଯାଇଲେ। ସନ୍ତାନ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଦୁଇଁଜଣେ ଅଲଗା ଅଲଗା ସ୍ନାନ ଓ ଦାନ କରି, ଏଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ। ପରେ, ଉତ୍ତର ବଦରୀ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଗଲେ ଓ ତିର୍ଥସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନ କଲେ। ଭାଦ୍ରପଦ ମାସର ଶୁକ୍ଳାପକ୍ଷ ଅଷ୍ଟମୀ ଦିନ, ୱେଲା କିଛି ଶୁଭ ବାକ୍ୟ କହିଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ମୋ କଥା ମାନ।” ସେ କହିଲେ, “ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ସେଠାରେ ରୁହ; ସମସ୍ତ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କର। ମୁଁ ତାରକାଙ୍କୁ ବଧ କରି, ପୁଣି ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବି।” ଏପରି ୱେଲା, ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ନାରୀ, ହରିନଗରରେ ବାସ କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ପ୍ରବଳ ବୀରମାନେ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ ଭାବିଲେ, କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶକୁ ଅପ୍ରିୟ ଭାବିଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅମାନେ, ତାରକ ଓ ଅନ୍ୟ ପ୍ରବଳମାନେ ସହିତ, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ଚତୁର୍ୟ ଭାବରେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ କଥା କହିଲେ—“ତୁମେ ମୋ ସହ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଚଳ।” ଏହି ଭୟଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଏପରି କଥା କହି, କୃଷ୍ଣବଂଶୀ ପ୍ରବଳମାନେ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ କନ୍ଦିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ତେମାନେ ରୋଷରେ ଭରି ଏକ କଠିନ ପତ୍ର ଲେଖିଦେଲେ।