ସେହି ସମୟରେ ସମସ୍ତେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ରାମଙ୍କ ବଂଶରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ। ଏହିପରେ, ସେ ଦିନର ଷ୍ଟୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ତାପରେ ଶିବା ଦେବୀ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବ ବିଜିତ ହେବା ପରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବଂଶ ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କଲେ। ଏହି ବଂଶର ଶୋଳହ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ଦେବୀର ପୂଜାରେ ନିବେଶିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଜନୀ ଥିଲେ ନାଗବତୀ, ତକ୍ଷକଙ୍କର ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟା। ତାଙ୍କର ଦଶଟି କନ୍ୟା ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଏକ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିବା କନ୍ୟାର ନାମ ଥିଲା ଶୁଭାନନା। ସେ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ଡାକି, ତାଙ୍କୁ ପୃଥିବୀର ରାଜାଙ୍କଠାରେ ପଠାଇଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ତିନି ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ପୃଥିବୀର ରାଜା ଆସିଲେ। ଯଥାସମୟରେ, ସେ ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋତେ ନାଗ ଭୂଷଣ ଦିଅ।" ଏହି ମାନି, ନାଗବର୍ମା ପୃଥିବୀର ରାଜାଙ୍କଠାରେ ଆସିଲେ। ଏହିପରେ, ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଚିହ୍ନିତ ହେଲେ ଏବଂ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ପଡିଲେ। ଏହି ଅବସ୍ଥା ଜାଣି, ଆହ୍ଲାଦ ପଚାଶଟି ବୀର ପୁରୁଷଙ୍କ ସହିତ ଆସିଲେ। ଏହି ଘୋଡାଗୁଡିକ ଦୁଇଁ ଦୁଇଁ ଦଳରେ ଏକ ଦିନ ଏବଂ ଏକ ରାତିରେ ହଜାର ଯୋଜନା ଯିବାର ଶକ୍ତି ଥିଲା। ଏହି ଘୋଡାଗୁଡିକ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିତ ଥିଲେ, ଏବଂ ହରିଙ୍କ ଅଶ୍ୱ ଥିଲେ। ଏହିଠାରେ ଗୟତ୍ରା ନାମକ ଅଶ୍ୱ, ଯିଏ କାଳଚକ୍ରକୁ ଘୁଅଇଲେ, ଏବଂ ହରିନୀ ଶକ୍ତି ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଂଶରୁ ପୃଥିବୀରେ ଅବତରିଲେ। ଆହ୍ଲାଦ କରାଳାରେ ଅବସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଏବଂ ବିନ୍ଦୁଲସ୍ଥ, ଯିଏ ହରିଙ୍କ ଅଂଶ ଥିଲେ, ସେମାନେ ପୃଥିବୀର ରାଜାଙ୍କଠାରେ ଗଲେ, ବନ୍ଦନା କରି ଉଚ୍ଚ ଆସନରେ ବସିଲେ। "ମୋର ତିନି ପୁଅ, ବୀର ପୁରୁଷ, ତୁମେ ବିବାହ କରିଛ," ଏହିପରେ ଆହ୍ଲାଦ ପୃଥିବୀର ଉତ୍ତମ ପୃଷ୍ଠଭୂମିକୁ ଗଲେ। "ତୁମର ସ୍ୱାମୀ ପୁଣ୍ଡରୀକ, ଶୁଭ ମୁହଁ ଥିବା, ସେ ଘୁମୁଛନ୍ତି," ଏହିପରେ ଦେବୀ ସେହି ବୀରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ପୁଣ୍ଡରୀକ ମୋ ସ୍ୱାମୀ।" ଏହି ଶୁଣି, ସେ ହସି କହିଲେ, "ଆମେ ତୁମ ସ୍ୱାମୀ ପୁଣ୍ଡରୀକକୁ ଭୟ କରୁନାହିଁ।" ତାପରେ ନାଗମାନ୍ୟ ରାଜା ଜାଗିଲେ। ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତିମାନ ବିଷ ଦେଖି, ସେ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ପୁଣ୍ଡରୀକ, ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତ ଥିବା, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ନାଗ ଭୂଷଣ ଅଧିକାରୀ ଥିଲେ। ଆହ୍ଲାଦ ଘୋଡାରେ ଚଢି, ପୃଥିବୀର ରାଜାଙ୍କୁ ଦଶ ମିଲିଅନ୍ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୁଦ୍ରା ଦେଲେ, ଯାହା ସେ ରାଜାଙ୍କଠାରୁ ପାଇଥିଲେ, ଏବଂ ତୁରନ୍ତ ସେ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ଅଶ୍ୱମାନେ ଅଶ୍ୱବିଦ୍ୟାରେ ଦକ୍ଷ ଥିବା, ତାଙ୍କର ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ସୂତ କହିଲେ: ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ଧରି, ସେ ଦୁଇଁ ଉତ୍ତମ ଦେବ ଚିକିତ୍ସକଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ତାଙ୍କର ଦିଆ ଆଶୀର୍ବାଦରେ, ଦଶଟି ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେ ପୃଥିବୀର ରାଜା, ତିନି ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ, କୁ ଡାକିଲେ। ସେହି ସମୟରେ, ସୂର୍ୟବର୍ମାନ ଏକ ନବବିବାହିତା ଜନୀକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ। କର୍ବୁରା ନାମକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାୟାବୀ, ବିଭୀଷଣଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ। ସେ ଦିବ୍ୟ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଥିବା ମଦ୍ରକେଶାଙ୍କର କନ୍ୟାକୁ ନେଲେ। ତାପରେ, ପୃଥିବୀର ରାଜା ବହୁତ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ପୁନିପୁନି ବିଳାପ କଲେ। ସେ କୃଷ୍ଣାଂଶକୁ ପଠାଇଲେ, ଯିଏ ଯାଇ ସବୁ ଖବର ଦେଲେ। ସହ୍ୟାଦ୍ରି ପାହାଡରେ ପହଞ୍ଚି, କୃଷ୍ଣାଂଶ କର୍ବୁରାଙ୍କଠାରେ ଗଲେ। ବିଭୀଷଣ, ଭକ୍ତମାନ୍ୟ ରାଜା, କହିଲେ: "ତୁମେ ମୋର ପ୍ରିୟ ପୁଅ; ପୂର୍ବରୁ ଚିହ୍ନିଛ, ସୀତାଙ୍କୁ ରାବଣ ଚୋରି ନେଇଥିଲେ।" ଏହି ଶୁଣି, ସେ କହିଲେ: "ଏହି ପ୍ରିୟା ପୂର୍ବରୁ ମୋ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ।" "ତେଣୁ, ସେହି ପ୍ରିୟାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇ, ମୁଁ ଲଙ୍କା ନଗର ଛାଡିଦେଲି; ମୁଁ ଏହି ସୁନ୍ଦର ପ୍ରିୟାକୁ ନେଇନଥିଲି, ବହୁଦିନ ଏଠାରେ ରହିଥିଲି।" "ଆଜି, ସେହି ଶୁଭା ନାମକ କାନ୍ତିମତୀ ମୋର ଅଧୀନରେ ଆସିଛି।