ସେଇ ସମୟରେ ରାଜା ଏକ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ । ସେ ଭୂମିପତିଙ୍କୁ ଡାକି, ଏହିପରି କଥା କହିଲେ— “ଗନ୍ଧର୍ବ ନାମକ ଏକ ସୁକଳ ନାମର ମହାପୁରୁଷ ଅଛନ୍ତି, ମୋର ଝିଅଙ୍କ ନାମ ଶୁଭାନନା । ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନେ ସେ ଚିତ୍ରରଥଙ୍କୁ ଭଲପାଆ, ଏହି ଯୁଗ୍ୟତମ ରାଜନ୍ୟ, ତୁମେ ଯାଇ ସେଉଁଠାରେ ସୁକଳଙ୍କୁ ବଧ କର— ଏହି କାମ ପାଇଁ ତୁମେ ଆଗକୁ ବଢ଼ ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି ଭୂମିପତି ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ । ବୈଶାଖ ମାସରେ, ମଧୁର ଜନ୍ମ ଅବସରରେ, ସୁକଳ ତାଙ୍କ ପ୍ରଭାବ ଦେଖାଇଲେ । ସେଉଁଠି ନଗର ବାହାରେ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିବା ବୀରମାନେ, ଗର୍ବରେ ମଦମସ୍ତ ଥିଲେ । ଭୂମିପତି ଭୟଭୀତ ହେବାରୁ ସର୍ବବ୍ୟାପିନୀ ଶିବାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ । ଏବଂ କୃଷ୍ଣବଂଶୀମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ । ଏହିପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୂମିପତି ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ଗନ୍ଧର୍ବ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ସୁକଳଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ । ଏଠି ଅନେକ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମିଶି ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିଲେ । ସମସ୍ତେ ଭୟଭୀତ ହେଇ ଏହି ସମୟରେ ରାମବଂଶୀଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ । ଭୂମିପତି ଦିନର ଷ୍ଟୁତି ଦ୍ୱାରା ଶିବାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ, ତାପରେ ଶିବା ପ୍ରକଟ ହେଲେ । ଯେତେବେଳେ ଗନ୍ଧର୍ବ ପରାଜିତ ହେଲେ, କୃଷ୍ଣବଂଶୀମାନେ ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କଲେ । ଏପରି ଭାବେ କୃଷ୍ଣବଂଶର ସୋଳଉଁ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ସେମାନେ ଦେବୀ ପୂଜାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଲେ । ସେଠାରେ ଏକ ରାଜନ୍ୟ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ରାଣୀ ଥିଲେ ନାଗବତୀ, ଯିଏ ତକ୍ଷକଙ୍କ ଶୋଭାବତୀ କନ୍ୟା । ସେମାନେ ଦଶଟି ଝିଅ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଶୁଭାନନା ନାମକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁର ଝିଅ ଥିଲେ । ସେଠାରେ ରାଜା ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ଡାକି, ଭୂମିପତିଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇଲେ । ଏହି କଥା ଶୁଣି ଭୂମିପତି ତିନି ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ । ଏଠି ଯଥାସମୟରେ ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋତେ ସର୍ପ ଅଳଙ୍କାର ଦିଅ ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ନାଗବର୍ମା ଭୂମିପତିଙ୍କୁ ଆସିଲେ । ଏପରି ଉପଲକ୍ଷେ ଭୂମିପତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ଓ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ । ଏହି ଘଟଣା ଜାଣି, ଆହ୍ଲାଦ ପଞ୍ଚାଶି ଶୂରବୀରଙ୍କ ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ । ସେଉଁଠି ଯା ଘୋଡ଼ାମାନେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ମିଶି ଦିନ ଓ ରାତିରେ ହଜାର ଯୋଜନା ଦୂର ଯାଇପାରିଥିଲେ । ସେଉଁଠି ଘୋଡ଼ାମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏବଂ ହରିଙ୍କ ଘୋଡ଼ା ଥିଲେ । ଗୟତ୍ରା ନାମକ ଘୋଡ଼ା, ଯିଏ କାଳଚକ୍ର ଘୁଞ୍ଚାଇଥିଲେ, ଓ ହରିଣୀ ଶକ୍ତି ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଂଶରୁ ପୃଥିବୀକୁ ଆସିଥିଲା । ଆହ୍ଲାଦ କରାଳରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ଓ ବିନ୍ଦୁଲସ୍ଥ ହରିଙ୍କ ଅଂଶ ଥିଲେ । ସେମାନେ ଭୂମିପତିଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ନମସ୍କାର କରି ଉଚ୍ଚ ଆସନରେ ବସିଲେ । ସେଉଁଠି ରାଜା କହିଲେ, “ମୋର ତିନି ପୁଅ, ଶୂରବୀର, ତୁମେ ବିବାହ କରିଛ ।” ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି ଆହ୍ଲାଦ ପୃଥିବୀର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ଥଳକୁ ଗଲେ । ତାଙ୍କୁ କହାଗଲା, “ତୁମର ପତି ପୁଣ୍ଡରୀକ, ଶୁଭମୁଖୀ, ସେ ଏବେ ଶୁଅନ୍ତି ।” ଏହିପରି କଥାରେ ସେ ନାୟକଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପୁଣ୍ଡରୀକ ମୋ ପତି ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି ସେ ହସି କହିଲେ, “ଆମକୁ ତୁମର ପତିଠାରୁ କିଛି ଭୟ ନାହିଁ ।” ଏହି ସମୟରେ ସର୍ପମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାଜା ଜାଗି ଉଠିଲେ । ସେ ଦୀପ୍ତିମାନ ବିଷକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଶୁଭକୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ । ପୁଣ୍ଡରୀକ ଶାନ୍ତ ମନ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସର୍ପ ଅଳଙ୍କାର ଧାରଣ କରିଥିଲେ । ଆହ୍ଲାଦ ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି, ରାଜାଙ୍କୁ ଦଶ ଲକ୍ଷ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୁଦ୍ରା ଦେଲେ, ଯାହା ସେ ରାଜାଙ୍କଠାରୁ ପାଇଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ଦ୍ରୁତ ଚାଲିଗଲେ । ସେଉଁଠି ଘୋଡ଼ାମାନେ ଅଶ୍ୱବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ । ସୂତ କହିଲେ— ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ଧରି ସେ ଦୁଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦିବ୍ୟ ଚିକିତ୍ସକଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ । ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦରେ ତାଙ୍କୁ ଦଶ ପୁଅ ଜନ୍ମ ହେଲେ । ପରେ ସେ ତିନି ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ଭୂମିପତିଙ୍କୁ ଡାକିଲେ ।