ପୃଥିବୀର ରାଜା, ସେମାନଙ୍କର ବିଶାଳ ସେନା ଓ ଶକ୍ତିକୁ ଦେଖି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦାନବ ଚତୁର୍ୟ ଚାଳ ଦ୍ୱାରା ତାରକଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଦେଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ଦୃଢ଼ ଚିତ୍ତବାନ୍ କୃଷ୍ଣାଂଶ ଓ ଦେବମାନ୍ୟ ସିଂହ ମଧ୍ୟ ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଗ ଦେଲେ। ସେଠାରେ ଦିନ ଓ ରାତି ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, ତାଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ସେନାକୁ ଭ୍ରମିତ କରି, ପୁନିପୁନି ଗର୍ଜନ କଲେ। ଏହା ପରେ ସୁଖଖାନି ନାମକ ବୀର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜୁଆଡ଼ିକୁ ପରାଜିତ କଲେ। ତିନିଜଣ ଖୁସି ହୋଇ ସୁଖଖାନିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ରାଜକୁମାରୀ, ରାଜାଙ୍କର ଝିଅ, ସୁଖଖାନିଙ୍କୁ ବରଣ କଲେ। ସେ ବିଭିନ୍ନ ମିଷ୍ଟି କଥା କହି, ରାଜାଙ୍କୁ ଏଠାରେ ଆଣିଲେ। ରାଜାଙ୍କୁ ଦଶ ଲକ୍ଷ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୁଦ୍ରା ଦେଖି, ବଳଖାନି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ। ପ୍ରଭାବତୀ, ତାଙ୍କ ଝିଅ, ଦଶ ପୁଅଙ୍କର ଛୋଟ ଭଉଣୀ ହେଲେ—ବଳ, ପ୍ରବଳ, ସୁବଳ, ବଳବାନ୍ ଓ ବଳୀ ତାଙ୍କ ଭାଇ। ଏହି ସମୟରେ କରଭ ନାମକ ଏକ ଯକ୍ଷ, ରାଜା ଲଲ୍ଲରଙ୍କ ସେବକ, ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ପରେ ଏହି କନ୍ୟା ସହ ମିଳିଲେ। ମୂଳବର୍ମା ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ରାଜାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ସେ ପ୍ରଭାବତୀଙ୍କୁ ଶୁଭ ଦେଉଳି କୁମାରୀ ନୃହରଙ୍କୁ ବେଦମତ ଅନୁଯାୟୀ ବିବାହ କରାଇଦେଲେ। ଦୁଇ ସପ୍ତାହ ମଧ୍ୟରେ କରଭ ଯକ୍ଷ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏହାଦେଖି ରାଜା ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, କାରଣ ତାଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ, ଭାଟ୍ସଜ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ। ଏହି ବିଷୟ ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣାଂଶ କରଭ ଯକ୍ଷଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ଦୁଇ ଭାଇ ଏକାଠି ହୋଇ ତାଲୱାର ଦ୍ୱାରା ନାଗ ବନ୍ଧନ କାଟିଦେଲେ। ରାଜା ଖୁସି ହୋଇ ଅନନ୍ଦରେ ଗୃହପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହିପରେ, କାଶ୍ମୀରରେ କୈକୟ ନାମକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜା ଥିଲେ। ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆସକ୍ତ, କାମନାମୟ, କେବେ ଇଛାମୟ, କେବେ ନିର୍ଇଛା ଓ ଲଜ୍ଜାହୀନ ଥିଲେ। ସେ ରାଜା ଏକ ଦିନ ଭୂମିଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ, “ଗନ୍ଧର୍ବ ସୁକଳ ନାମକ ଏକ ବୀର ଅଛନ୍ତି, ମୋ ଝିଅ ଶୁଭାନନା। ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନେ ସେ ଚିତ୍ରରଥକୁ ପ୍ରେମ କରି ଆସନ୍ତି; ଏହିଠାରେ ତୁମେ ଯାଇ, ତାଙ୍କୁ ବଧ କର।" ଏହି ଶୁଣି, ଭୂମିଶ୍ୱର ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହ ଯାତ୍ରା କଲେ। ବୈଶାଖ ମାସରେ, ଏହି ସୁନ୍ଦର ଜନ୍ମ ଦିନେ, ସୁକଳ ତାଙ୍କ ଶୌର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ସେଠାରେ ସହର ବାହାରେ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିବା, ଗର୍ବିତ ବୀରମାନେ ଥିଲେ। ଭୂମିଶ୍ୱର ଭୟଭୀତ ହୋଇ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଶିବାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ। କୃଷ୍ଣ ବଂଶୀୟମାନେ ଜାଗ୍ରତ ହେଲେ ଓ ସେମାନେ ଏକାଠି ହେଲେ। ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ତାଙ୍କ ସେନା ସହ ମୁଖ୍ୟ ଗନ୍ଧର୍ବ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଅନେକ ଗନ୍ଧର୍ବ ଏକାଠି ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ସମସ୍ତେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ରାମବଂଶର ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ। ସେ ଦିବସ ଷ୍ଟୁତିରେ ଶିବାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ତାହାପରେ ଶିବା ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବ ପରାଜିତ ହେଲେ, କୃଷ୍ଣ ବଂଶୀୟମାନେ ଲୋକମାନେ ମନୋହର କରିଲେ। କୃଷ୍ଣ ବଂଶର ଷୋଳ ଅବଧି ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ସେମାନେ ଦେବୀ ପୂଜାରେ ନିଷ୍ଠାଧାରୀ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ନାଗବତୀ, ଟକ୍ଷକଙ୍କ ଝିଅ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଥିଲେ। ସେଠି ଦଶ ଝିଅ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ ଝିଅ ଥିଲେ ଶୁଭାନନା। ସେ ରାଜପୁରୋହିତଙ୍କୁ ଡାକି, ତାଙ୍କୁ ଭୂମିରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇଲେ। ଏହି ଶୁଣି, ଭୂମିରାଜା ତିନି ଲକ୍ଷ ସେନା ସହ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସଠିକ ସମୟରେ, ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋତେ ନାଗ ଅଳଙ୍କାର ଦିଅ।” ଏହି ଶୁଣି, ନାଗବର୍ମା ଭୂମିରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।