ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ, ଦୁଇ ସେନାର ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ସଂଘର୍ଷ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ସେ ସମୟରେ, ପଦ୍ମିନୀଙ୍କ ଶରଣାଗତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଭାଇ ଓ ବାପା ଦୁହେଁ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପଦ୍ମିନୀ ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ ଚିଠି ଦେଲେ। ଏହିପରି, ଦୁଇଜଣ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ, ନିଜ ତଳୱାରରେ ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ପ୍ରହାର କରିଲେ। ସେନାପତିମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ି, କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ଏହାପରେ, ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଲାଭ କରି, ସେଁ ତାଙ୍କ ସମ୍ନିଧିକୁ ଯାଇ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ସେଠାରେ, ବନ୍ଧି ଧରି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ, ଚିହ୍ନ ପାଇଁ, ଭୟହୀନ ହେଲେ। ପରେ, ସେଁ ଦମ୍ପତିକୁ ରାଜା ଜୟଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ପରେ, ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଜୟଚନ୍ଦ୍ର ନିଜ ଘରେ ତାଙ୍କର ଜନାନୀକୁ ଦେଖି, ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ଗୃହକୁ ଫେରିଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କର ମଙ୍ଗଳମୟ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି। ପୃଥିବୀର ରାଜା ଅସନରେ ବସିଥିବା ବେଳେ, ଚନ୍ଦ୍ର ସମାନ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କ ସମ୍ନିଧିକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦୁଃଖରେ ବ୍ୟସ୍ତ ରାଜା ଅନେକ କଥା ଚିନ୍ତା କରିଲେ। କୃଷ୍ଣାଂଶ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବୀରମାନେ ଆସିବାରୁ ମୋ ଗ୍ରାମରେ ଭୟ ଆସିଥିଲା ବୋଲି ରାଜା କହିଲେ। ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଶିବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ତାପରେ, ଜିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଦୀନ ବଳଶାଳୀ ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏବଂ, ମଲନାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରିବା ପରେ, ଏପରି ଘଟିବ। ଏହିପରି କଥା ଚାଲିଥିବା ବେଳେ, ରାଜା ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ। ଚାଳାକୀ ଦ୍ୱାରା, ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦଙ୍କୁ ଏକାକୀ ଅବସ୍ଥାରେ ହତ୍ୟା କରି, ତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିବେ ବୋଲି ରାଜା ଚିନ୍ତା କଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ସ୍ପଷ୍ଟ ମନରେ ପୃଥିବୀନାଥଙ୍କୁ କହିଲେ। ଏପରେ, ସେଁ ମଲନାଙ୍କୁ ସମ୍ନିଧିକୁ ଯାଇ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଜଣାଇଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। "ମହାରାଣୀ, ଆପଣଙ୍କର ଦାସୀ ଭେଳା ନାମରେ, ରୂପବତୀ ଅଛନ୍ତି। ସେ ନିମ୍ନ ଜାତିର ଏବଂ କୃଷ୍ଣବର୍ଣ୍ଣା, ଏହା ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ରାଜା ଶୁଣିଛନ୍ତି; ତେଣୁ, ମୋ କଥା ଭାବନା କରି, ଯାହା ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରୀତିଦାୟକ ଲାଗେ, ତାହା କରନ୍ତୁ।" ମୋ ସହିତ, ଆପଣଙ୍କ ପୁତ୍ର ବଳଶାଳୀ ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ଶୀଘ୍ର ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି ବିବାହ କରିବେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦେବମାୟାରେ ମୁହଁ ହୋଇଥିବା ରାଣୀ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେଲେ, ଏବଂ ରାଜା ଏହି କଥା ଶୁଣି କହିଲେ। ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ କୁତନୀତି ମନ୍ତ୍ରଣା କରି, ମୋ ନାଶକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମଲନା କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋ କଥା ମାନ, ରାଜନ୍, ନହେଲେ ମୁଁ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରିଦେବି।" ଏପରି କହି, ସେ ରାତିରେ ରାଜା ପରିମଳ, ମାଆଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ପ୍ରଧାନ ମାନି, ମାମାଙ୍କ ସହିତ, ପ୍ରଭାତରେ ହରିନଗରକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ, ସେ ପୃଥିବୀର ରାଜାଙ୍କ ରାଜମହଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଁ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସାତଜଣୀ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିବା ନାରୀ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କ ଦାମାଦ ଭାଇଙ୍କ ଜଣାନୀ, ଦେଖି ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ତିନିଜଣୀ ବିଧବା ଥିଲେ, ଚାରିଜଣୀ ସ୍ୱାମୀ ସହିତ ଥିଲେ। "ହେ ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ, ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ମୋ କଥା ମନୋଯୋଗରେ ଶୁଣ: ସେମାନେ ସ୍ୱାମୀହୀନ, ଆମେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖୀ। ତାଙ୍କୁ ସହଧର୍ମିଣୀ ହେବାକୁ ଦିଅ; ଆମକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ହେ ସୁନ୍ଦର।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବଳଶାଳୀ ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ପୁରାତନ ସତ୍ୟଯୁଗରେ ନାରୀମାନେ ଉତ୍ତମ ଓ ପତିନିଷ୍ଠ ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ କଳିଯୁଗରେ ନାରୀମାନେ ନିଚ, ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷ ସହ ମନ ଲଗାନ୍ତି; ଏହି କଥା ଦେଵଳ ଓ ଅସିତ କହିଛନ୍ତି। ସତ୍ୟଯୁଗରେ ତାଙ୍କୁ 'ପତିବ୍ରତା' ବୋଲି କୁହାଯାଉଥିଲା; ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ସେମାନେ ପତିର ଚିତାରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିଲେ; ଦ୍ଵାପରଯୁଗରେ ବିଧବା ମଧ୍ୟମ ଗୁଣର ମାନାଯାଉଥିଲେ, ଯିଏ ନିଜ ପତି ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠା ରଖୁଥିଲେ।