ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବତୀ ଦେବୀ, ତାଙ୍କର ସହଚରୀ ଶୋଭାଙ୍କ ସହିତ, ଏକ ଗୁପ୍ତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ। ଶୋଭା, ଯିଏ ମ୍ଲେଚ୍ଛମାୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବତୀଙ୍କ ଆଦେଶରେ ପଠାଯାଇଲେ। ସେଠାରେ ଶୋଭା ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ରାଜନ, ଶୁଣନ୍ତୁ। ଆପଣଙ୍କ ରାଜଦମ୍ପତିଙ୍କୁ କିଏ ଏବଂ କେଉଁଠି ନେଇଯାଇଛି, ଏହା ଆମେ ଖୋଜିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।” ତା’ପରେ ଶୋଭା କହିଲେ, “ଚନ୍ଦ୍ରରେ ଆହ୍ଲାଦ ଏକ ପ୍ରବଳ ଯୋଦ୍ଧା, ତାଳନ ଦେବ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ।” ଏହିପରି କହି, ଶୋଭାନା ନାମକ ବେଶ୍ୟା ଯୋଗୀନୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେହି ମହାବୀରମାନେ ଯୋଗୀ ରୂପେ ଆଗରେ ଥିବାବେଳେ, ସେ ଚାଲିଗଲେ। ଆହ୍ଲାଦ ହାତୀ ଚଢ଼ିଥିଲେ, ଇନ୍ଦୁଳା କରାଳ ଉପରେ, କୃଷ୍ଣଅଂଶୀ ବିନ୍ଦୁଳା ଉପରେ ଚଢ଼ି, ସେହି ଘୋଡ଼ାକୁ ନୃତ୍ୟ କରାଇଲେ। ସେମାନେ ଏକ ଶତଯୋଜନ ବିସ୍ତୃତ ମାୟାମୟ ଅଞ୍ଚଳରେ ଶୁଭ ଚିହ୍ନବିଶିଷ୍ଟ ରାଜାଙ୍କୁ ଖୋଜିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ମିଳିଲେ ନାହିଁ। ପୁଣି ଶୋଭାନା ସେମାନେ ସହିତ ମୟୂର ନଗରକୁ ଗଲେ। ପୁଣି ସେ ଇନ୍ନଗଢ଼ ଗ୍ରାମକୁ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗଲେ। ପୁଣି ସେମାନେ ସହ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବାହ୍ଲିକା ନଗରକୁ ଗଲେ। ପଛରେ ନିଜ ଦେଶକୁ ଫେରି, ସେ ବାହ୍ଲିକାକୁ, ଯାହା ବିଦେଶୀମାନେ ଅଧିବାସ କରନ୍ତି, ସମ୍ମାନ ଦେଲେ ଏବଂ ଏହି ବେଶ୍ୟା ନୃତ୍ୟ ଓ ସଙ୍ଗୀତରେ ଲୀନ ହେଲେ। ତା’ପରେ, ଏକ ଦେବତା ଆନନ୍ଦରେ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରୁ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ କାଳାଗ୍ନି ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀର ଗଡ଼ିଏ ଗଭୀର ଗର୍ତ୍ତରେ ରଖାଯାଇଥିଲି।” ଏହା ଶୁଣି, ଶୋଭା ନିଜେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ପୁଣି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବତୀଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚି, ସେ ସବୁ କଥା ଦିତାଙ୍କୁ କହିଲେ। ସୁବର୍ଣ୍ଣାଙ୍ଗୀ ସେମାନେ ଉପରେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ, ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କ ଉପାସନା କଲେ; ରାତିର ଶେଷରେ ଅନ୍ଧକାର ଆସିଲାବେଳେ ସେ ଜଗଦମ୍ବିକାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ପଦ୍ମିନୀ ନାମକ ଏକ ସ୍ତ୍ରୀ ମଣିଦେବଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଥିଲେ। ମଣିଦେବ କୁବେରଙ୍କ ସେନାପତି ଭାବରେ ପରିଚିତ। ଏହି ପଦ୍ମିନୀ ମହାଦେବଙ୍କ, ଯିଏ ଉମାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ନିକଟକୁ ଗଲେ। ଶତବର୍ଷ ପରେ ମହାଦେବ ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ, “ନକୁଳଙ୍କ ଅଂଶ ପାଇଁ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରି, ପୁଣି ତୁମେ ତୁମ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ପାଇବା ଏବଂ କୈଳାସକୁ ଫେରିଯିବା।” ଶାରଦା ରାଜ୍ୟର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ମହାବତୀ ନଗରକୁ ଯିବେ। ସେ ଭୂମିରେ ଗ୍ରାମର ନିରାପତ୍ତି ପାଇଁ ଏକ ସୁରକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥିଲେ। ଏହିପରି ଦେଖି, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବତୀ, ତୁମେ ବଝ୍ର ଯକ୍ଷମାନଙ୍କ ଗୁପ୍ତ ଆଶ୍ରୟ କୈଳାସକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବତୀ ପଦ୍ମିନୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। କାମପାଳଙ୍କ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେଠାରେ ବାସ କଲେ। ପଦ୍ମିନୀ ଏହି ଘର ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯିବା ପରେ ଏକ ଶୁଭ ଲିପି ମିଳିଲା। ଏହା ବୁଝି, କୃଷ୍ଣଅଂଶୀ ଏକ ଏକ ଲକ୍ଷ ବିଶି ଶେନା ସହିତ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାମପାଳ ତିନି ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ଆସିଲେ। ଏହି ଦୁଇ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।