ଏହିପରି ଏକ ଦୁଃଖ ଭରା ସମୟରେ, ଏକ ଦେବତା ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ଶେଷରେ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, “ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା, ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ଆପଣ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥାନ୍ତି। ଏବେ ମନେ ହେଉଛି, ପୃଥିବୀରେ ଜଗତ୍ର ନିୟମ ଭଙ୍ଗ ହେଉଛି।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମହେନ୍ଦ୍ର ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଓ ନିଜ ପୁଅ ଜୟନ୍ତଙ୍କ ବିଜୟରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହ ଖୁସି ହେଲେ। ସେ ସମୟରେ ଇନ୍ଦୁଳା ଦୁଃଖିତ ଥିଲେ, ଏବଂ ସାରଦା, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଦାତ୍ରୀ, ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ। ଏପରି ଘଟଣା ତୁମକୁ କୁହିଦେଲି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ; ଏବେ ପୁଣି ଏହି ମଙ୍ଗଳମୟ କଥା ଶୁଣ। ସେମାନଙ୍କୁ ସମାନ ଭାବେ ଦଶ କୋଟି ସୋନା ଦେଇ, ଅଷ୍ଟ ପ୍ରବଳ ବୀରମାନଙ୍କ ଯାତ୍ରା ଉପଯୋଜନା କରାଯାଇଲା। କାମାପାଳଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ଲକ୍ଷଣ ଓ ନକୁଳାଂଶକଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଦିଆଯାଇଲା। ହେ ଜୟଚନ୍ଦ୍ର, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ମୋ କଥା ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣ। ତେଣୁ, ଲକ୍ଷଣ, ସେ ବୀର, ମୋ ପାଖକୁ ଏକାକି ଆସିପାରନ୍ତୁ। ତାଙ୍କୁ ସେନା ସହିତ ଆସୁଥିବା ଜାଣି, ପୃଥିବୀର ରାଜା ଚିନ୍ତା କଲେ। ସେଠାରେ କହାଯାଇଥିବା କଥା ଭାବି, ରାଜା ସ୍ପଷ୍ଟ ମନେ କାମାପାଳଙ୍କୁ ଡାକି ତାଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ। ତାପରେ ପଦ୍ମାକର, ଯିଏ ଭାଇଁଘର, ଲକ୍ଷଣ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣିଲେ। ଲକ୍ଷଣ ଓ ନକୁଳାଂଶ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ସାମ୍ନା କରି, ପୃଥିବୀର ରାଜାଙ୍କୁ ଅଚେତନ କରିଦେଲେ ଓ ପଞ୍ଚଶ ଶତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଣିଷ ମାରିଦେଲେ। ପୃଥିବୀର ରାଜା ପୁଣି ଉଠି, ପଦ୍ମାକରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ରାଜଚ୍ଛତ୍ର ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଆସିଥିଲା। ଏହା ଶୁଣି, ସେ ଲୋଭୀ ମଣିଷ ତାଙ୍କୁ ବିଷ ଦେଇ, ସେ ଶତ ନାୟକମାନଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ ଓ ଏହି କଥା ଲୁଚାଇଦେଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଜାଣି, ପଦ୍ମାକରଙ୍କ ଲୋଟସ୍ମୁଖୀ ସ୍ତ୍ରୀ ଦୁଃଖରେ ଭାସିଗଲେ ଓ ବଡ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଲେ। ଏହିବେଳେ, ମଙ୍ଗଳ ଓ ଵରଦାୟିନୀ ଦେବୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇ, ସ୍ୱପ୍ନରେ ତାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ ଓ କହିଲେ, “ତୁମେ ‘ହ୍ରୀଂ ଫଟ୍ ଘେଘେ’ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କର।” ଏହି କଥା ବୁଝି, ବୀର ଲକ୍ଷଣ ସେହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ତାପରେ ତାଳନ, ଲକ୍ଷଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ କଳ୍ୟାନ୍କୁବ୍ଜକୁ ଗଲେ; କାରଣ ଜାଣି, ସେମାନେ ଯୋଗୀ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ଧାନ୍ୟପାଳ ଏକ କଂସ୍ୟ ପାତ୍ର ନେଇଥିଲେ, ତାଳନ ଏକ ବୀଣା ନେଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଯୋଗୀ ରୂପେ ପରିମଳଙ୍କ ସଭାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହିବେଳେ ରାଜା ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ନିଜ ଗଳାରେ ମୁକ୍ତାହାର ପିନ୍ଧିଲେ। ତାପରେ ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ; ବୀର ତାଳନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ବିନ୍ଦୁଗଢ଼କୁ ଗଲେ। ବଜାରରେ ଏକ ମଙ୍ଗଳ ନୃତ୍ୟ ଉତ୍ସବ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଜଣେ ମହିଳା ଏଠାକୁ ଆସିଥିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଗୀତରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ ଅବାକ ହେଲେ ଓ ନିଜ ଧନସମ୍ପତ୍ତି ଦେଇଦେଲେ। ଏହିବେଳେ ଲୋଟସ୍ମୁଖୀ ମହିଳା, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣରେ ସୁସଜ୍ଜିତ, କାନ୍ଦି କହିଲେ, “ମୋ ସ୍ୱାମୀ ଲକ୍ଷଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମୁଁ ଏକ ମହିଳା, ଆପଣ ଯୋଗିନୀ—ଏହି ଘଟଣା କିପରି ସମାଧାନ ହେବ?” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କର ହାତ ଉଠାଇ, ରାଜଦ୍ୱାରକୁ ଗଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣାଂଶ ନୃତ୍ୟ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ପୃଥିବୀର ପ୍ରବଳ ରାଜା ତାଙ୍କର ଖେଳରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ହସି କହିଲେ, “ତୁମ ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଦ୍ରୁତ ଦେଖାଅ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା।” ଏପରି ଶୁଣି, ରାଜା କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ଖେଳରେ ମୋହିତ ହେଲେ। ଏହିବେଳେ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଯୋଗୀମାନେ ବଡ଼ ସହରକୁ ପହଁଚିଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କର ସେନାକୁ ତୟାରି କଲେ, ଏବଂ ଆହ୍ଲାଦ ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଏହି କାମ କଲେ। ତାଳନମାନେ, ସାତ ଲକ୍ଷ ସଂଖ୍ୟାରେ, ଡାକି ଆଣାଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତେ ଶସ୍ତ୍ରସଜ୍ଜିତ ଭାବେ ଦିଲ୍ଲୀକୁ ଆସିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଜ୍ଞାନୀ ମନ୍ତ୍ରୀ ଚନ୍ଦ୍ରଭଟ୍ଟ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି, କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ!