ସେହି ସମୟରେ, ଏକ ସିଂହ ପଡିଯିବା ସହିତ, ଏକ ବୀର ତାଙ୍କର ଜୀବନ ହରାଇଲେ; ସେ ନିଜ ଗଦାରେ ସିଂହଟିକୁ ଆଘାତ କରି, ତାହାଁଠି ଜୋରେ ଘୋଷଣା କଲେ। ପରେ, ବୌଦ୍ଧ ସିଂହର ପ୍ରେରଣାରେ ଏକ ବାଘକୁ ମଞ୍ଚରେ ଆଣାଗଲା। ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବତୀଙ୍କ ପୁଅ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ମାମାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁରେ ପରାଜିତ ଦେଖି, ତୁରନ୍ତ ଏକ ଶୁଭ ଓ ମୋହନୀ ନାମକ ବାଣ ନେଲେ। ସେ ଏହି ବାଣରେ ବୌଦ୍ଧ ସିଂହମାନେ ଓ ଦଶ ହଜାର ରାଜାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ତା’ପରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଖୁସିହୋଇ, ସନ୍ଦେଶ ପଠାଇ, ସହରକୁ ଯାଇ, ଶକ୍ତିବଳେ ଲୁଟି ନେଇ, ରାଜାଙ୍କ ଦୁର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେହି ସମୟରେ, ବୌଦ୍ଧ ସିଂହ ଆସି, ଜୟନ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ। ପରେ ଦଶ କୋଟି ସୁନା ଓ ଧନ ଖୁସିରେ ବଣ୍ଟିଦିଆଯିଲା। ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ: “ଆମେ କେବେ ଆର୍ୟ ଭୂମିକୁ ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ଯିବୁନାହିଁ।” ସେ ତିନି ଲକ୍ଷ ଲୋକ ଏକଠି ହୋଇ, ରାଜ୍ୟ ପାଳକଙ୍କ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ। “ସୁପ୍ରିୟ, ଯୋଗସିଂହ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ କେଉଁଠି?”—ଏହି କଥା ପ୍ରଶ୍ନ କରାଗଲା। ତା’ପରେ ଏକ ଦେବତା ଶୋକକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ଶେଷରେ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। “ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା, ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ଆପଣ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି। ଏବେ ପୃଥିବୀରେ ଲୋକର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଉଲ୍ଲଂଘିତ ହେଉଛି।”—ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମହେନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ପୁଅ ଜୟନ୍ତଙ୍କ ବିଜୟରେ ଦେବଶକ୍ତିରେ ଖୁସି ହେଲେ। ସେହି ସମୟରେ ଇନ୍ଦୁଳା ଶୋକିତ ହେଲେ, ଶାରଦା ମଙ୍ଗଳଦାୟିନୀ ଥିଲେ। ଏପରି ଉତ୍ତମ କଥା କୁହାଯାଇଛି, ଏବେ ଆଉ ଏକ ଶୁଭ ଉପାଖ୍ୟାନ ଶୁଣ: ଦଶ କୋଟି ସୁନା ସମାନଭାଗରେ ଦେଇ, ଅଷ୍ଟ ବଳଶାଳୀ ଯୋଧାଙ୍କ ପ୍ରସ୍ଥାନ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହେଲା। କାମାପାଳଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ଲକ୍ଷଣ ଓ ନକୁଳାଂଶକ ଆଣାଗଲେ। “ଜୟଚନ୍ଦ୍ର, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ! ମୋର କଥା ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣ।” ଏଭଳି ଲକ୍ଷଣ ଏକାକି ମୋ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ। ତାଙ୍କୁ ସେନା ସହିତ ଆସୁଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣି, ଭୂପତି ଏହି କଥା ବିଚାର କରି, କାମାପାଳଙ୍କୁ ଡାକି ପଠାଇଲେ। ତା’ପରେ ପଦ୍ମାକର, ଜଣେ ଦାମାଦ, ଲକ୍ଷଣ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣିଲେ। ଲକ୍ଷଣ ଓ ନକୁଳାଂଶ, ଶତ୍ରୁକୁ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖି, ଭୂପତିଙ୍କୁ ଅଚେତନ କରି, ପାଞ୍ଚଶେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଧାକୁ ହତ୍ୟା କଲେ। ପରେ ଭୂପତି ଉଠି ପଦ୍ମାକରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। “ମହାରାଜ ଛତ୍ର, ଗୌରବର ଚିହ୍ନ, ଆପଣଙ୍କ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚିଛି”—ଏହା ଶୁଣି, ସେ ଲୋଭୀ ମଣିଷ ବିଷ ଦେଇ, ସେ ଶତ ନାୟକକୁ ମାରି, ଏହି ଘଟଣା ଲୁଚାଇଦେଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଜାଣି, ପଦ୍ମାପତ୍ର ମୁଖୀ ନାରୀ ଗଭୀର ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ବହୁତ କ୍ରନ୍ଦନ କଲେ। ତା’ପରେ ଏକ ଦେବୀ, ଶୁଭ ଦାୟିନୀ, ଦାନଦାତ୍ରୀ, ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଦେଖାଦେଲେ। ସ୍ଵପ୍ନରେ ସେ ଦେବୀ କହିଲେ: “ହ୍ରୀଂ ଫଟ୍ ଘେଘେ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କର।” ଏହି କଥା ବୁଝି, ଶୂର ଲକ୍ଷଣ ସେହି ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କଲେ। ତାଳନ, ଲକ୍ଷଣ ଓ ଧାନ୍ୟପାଳ, କାନ୍ୟାକୁବ୍ଜକୁ ଯାଇ, କାରଣ ଜାଣି, ଯୋଗ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ଧାନ୍ୟପାଳ କଂସ୍ୟ ପାତ୍ର ନେଲେ, ତାଳନ ଏକ ବୀଣା ନେଲେ। ସେମାନେ ଯୋଗୀ ରୂପେ ପରିମଳଙ୍କ ସଭାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ରାଜା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ନିଜ ଗଳାରେ ମୁକୁତା ମାଳା ପିନ୍ଧିଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଖୁସିହୋଇ, କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କ ନିକଟକୁ ଚାଲିଗଲେ; ନାୟକ, ତାଳନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ବିନ୍ଦୁଗଢ଼କୁ ଗଲେ। ବଜାରରେ ସମାବେଶ ହୋଇ, ଏକ ମଙ୍ଗଳମୟ ନୃତ୍ୟ ଉତ୍ସବ କଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସେଠାକୁ ଆସିଥିବା ସମସ୍ତ ନାରୀ, ତାଙ୍କର ଗାନରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ, ଅଚେତନ ହୋଇ ନିଜ ଧନ ଦେଇଦେଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ପଦ୍ମାପତ୍ର ମୁଖୀ ନାରୀ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।