ହିମତୁଙ୍ଗ ପର୍ବତରେ ବସିଥିବା ଏକ ଋଷି, ଏହା ସବୁ ଶୁଣି ଥିଲେ। ଏହି ଭଳି ଏକ ଶୁଭ କଥା ପୂର୍ବରୁ ତୁମକୁ କୁହାଯାଇଛି, ଏବେ ପୁନି ଏକ ମଙ୍ଗଳମୟ ଗଳ୍ପ ଶୁଣ। ନେତ୍ରପାଳ ନାମକ ଏକ ସୁନ୍ଦର ସହର ଅନେକ ଧାତୁରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା। ସେଠାରେ ବୌଦ୍ଧସିଂହ ନାମକ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ସାତ ଲକ୍ଷ ସେନା ଥିଲା। ଏଠାରେ ଦୁଇ ପକ୍ଷର ସେନାମାନେ ସପ୍ତ ଦିନ ଓ ରାତି ଧରି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ବୌଦ୍ଧସିଂହଙ୍କ ରକ୍ଷାଧୀନ ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ସେ ଦଳିଦେଲେ। ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ବୌଦ୍ଧମାନେ ମାୟାରେ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ରଖୁଥିଲେ ଓ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ନେତ୍ରପାଳଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସମସ୍ତ କୃଷ୍ଣାଂଶ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଏକଠା ହେଲେ। ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢିଥିବା କ୍ରୂର ଇନ୍ଦୁଳ ଓ ହାତୀରେ ଚଢିଥିବା ମଣ୍ଡଳୀକ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ତାଳନା ମଧ୍ୟ ସିଂହୀରେ ବସି ଆସିଲେ। କୁନ୍ତିଭୋଜ ବଂଶର ସଶକ୍ତ ଲଲ୍ଲସିଂହ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଥିଲେ। ଏହାପରେ ନେତ୍ରସିଂହ ସାତ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଭୟରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ବୌଦ୍ଧମାନେ ଦିଗ୍ବିଦିଗେ ଭୂମିକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ପରେ ସେମାନେ ହୁହାନଦକୁ ଗଲେ। ସ୍ୟାମ ଦେଶରୁ ଏକ ଲକ୍ଷ ଏବଂ ଏହିପରି ଏକ ଲକ୍ଷ ପାଠକ ସେଠାରେ ଥିଲେ। କୃଷ୍ଣାଂଶ ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ଓ ଦେବ ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ମଣ୍ଡଳୀକ ଓ ଇନ୍ଦୁଳ ମିଳି ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନା ନେଇଥିଲେ। ଜନନାୟକ ମଧ୍ୟ ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ଥିଲେ। ସେଠାରେ ବୌଦ୍ଧ ଓ ଆର୍ୟକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ସେଠାରେ ସାତ ଲକ୍ଷ ବୌଦ୍ଧ ଓ ଦୁଇ ଲକ୍ଷ ଆର୍ୟ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ତାପରେ ଯନ୍ତ୍ର ଶକ୍ତିରେ ଏକ କାଠର ସେନା ତିଆରି କରାଗଲା—ଏକ ଲକ୍ଷ ଘୋଡ଼ାରେ ବସିଥିବା କାଠର ଯୋଦ୍ଧା, ହଜାରଟି ସିଂହରେ ଓ ହଜାରଟି ହଂସରେ ଚଢ଼ିଥିବା, ଏବଂ ସାତ ହଜାର ଉତ୍ସାହୀ ଉଠରେ ବସିଥିବା ଯୋଦ୍ଧା। ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣା ଦଳର ଦୁଇ ଲକ୍ଷ ଯୋଦ୍ଧା ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ନଶ୍ଟ ହେଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବୀଣ ଜୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତେ ତାହାଁଠାରେ ଭସ୍ମ ହେଲେ, ବିଜୟର ଉଲ୍ଲାସରେ ଜୟଧ୍ୱନି କଲେ ଓ ପୁନିପୁନି ସ୍ତୁତି କଲେ। ତାପରେ ଚୀନ ଦେଶର ବୌଦ୍ଧମାନେ ୨୦,୦୦୦ ଯୋଦ୍ଧା ଏକଠା କଲେ। ଏଠାରେ ଯୋଗସିଂହ ହାତୀରେ ଚଢ଼ି, ଧନୁଷ ବାଣ ଧରି, ଶକ୍ତି ଦେଖାଇଲେ। ଯୋଗସିଂହଙ୍କ ବାଣରେ ପାଞ୍ଚ ହଜାର ଶତ୍ରୁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ଏହାପରେ ଏକ ଲୋହାର ସିଂହ ତିଆରି କରି, ସେଠାରେ ଯୋଗସିଂହଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ାଗଲା। ସେଇ ସିଂହ ପଡ଼ିବାରେ ଏହି ବୀର ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ନିଜ ଗଦାରେ ସିଂହକୁ ଆଘାତ କରି ଗର୍ଜନ କଲେ। ତାପରେ ବୌଦ୍ଧ ସିଂହର ପ୍ରେରଣାରେ ଏକ ବାଘକୁ ଛାଡ଼ାଗଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସ୍ବର୍ଣ୍ଣବତୀଙ୍କ ପୁତ୍ର, ତାଙ୍କର ଦୁଇ ମାମାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିବା ଦେଖି, ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ "ସମ୍ମୋହନ" ନାମକ ଏକ ଶୁଭ ବାଣ ଧରିଲେ। ସେ ବୌଦ୍ଧ ସିଂହମାନେ ଓ ଦଶ ହଜାର ରାଜାଙ୍କୁ ବନ୍ଧିଦେଲେ। ଏହାପରେ ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ସନ୍ଦେଶ ପଠାଇ ସହରକୁ ଯାଇ, ଶକ୍ତିବଳେ ଲୁଟି ନେଇ ରାଜାଙ୍କ କୋଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ ସମୟରେ ବୌଦ୍ଧ ସିଂହ ଆସିଲେ ଓ ଜୟନ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ। ଏବେ ଦଶ କୋଟି ସୁନା ଓ ଧନ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଦିଆଗଲା। ସେମାନେ କହିଲେ, "ଆମେ କେବେ ଆର୍ୟ ଦେଶକୁ ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ଯିବୁନାହିଁ," ଏହି ତିନି ଲକ୍ଷ ଏକଠା ହୋଇ ରାଜ୍ୟର ରକ୍ଷକମାନଙ୍କ ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସୁପ୍ରିୟ, ଯୋଗସିଂହ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ କେଉଁଠି ଥିଲେ, ଏହି କଥା ଆମକୁ କୁହ, ହେ ଜ୍ଞାନୀ।