ମହାମଦ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ଶିବଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଗଲେ। ତାପରେ, ପ୍ରସନ୍ନ ଭଗବାନ ତାଙ୍କର ଦାସକୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ମୋ ସହିତ ମୟୂରନଗରକୁ ଚଳ।” ଏପରି ଉପଦେଶ ପାଇ, ପିଶାଚ ତାଙ୍କ ସହ ପାଞ୍ଚ ହଜାର ନୃତ୍ୟଙ୍ଗନାଙ୍କୁ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାରେ ଉନ୍ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା ଇନ୍ଦୁଳା ଓ ତାହ୍ଲାଦ ମୟୂରନଗରକୁ ପହଞ୍ଚି, ମକରନ୍ଦଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଏହିବେଳେ, ଶୋଭନା ନାମକ ବେଶ୍ୟା, ସହୁରା ଓ ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଭୟଙ୍କର ବାତାସ ଓ ବଡ଼ ବଡ଼ ମେଘ ଉଠିଲା; ଏହି ଭୟାନକ ମାୟା ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅନ୍ଧାର ଛାଇଗଲା। ଏବେ, ଶନିଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରରେ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାନବ ଏହି ମାୟାକୁ ଛାଇଁ କଲେ। ପୁନି, ଶୋଭନା ନାରୀ ଏକ ଅଭିଲାଷାର ମାୟା ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ଏହି ନୃତ୍ୟ ଦେଖି ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟ ମନ୍ଦିର ହୋଇ ଅଚେତନ ହେଇପଡ଼ିଲେ। ତେବେ, କାମାକ୍ଷୀ ଦେବୀ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣବତୀ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ, ମୟୂରଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ଆସି ସେମାନଙ୍କୁ ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ଏହି କଥା ଜାଣି, ମହାମଦ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବାଘ, ସିଂହ, ବନ୍ଦର, ବନ୍ଦର ଓ ଶୂକର ମଣିଷ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ପୁନି, ସ୍ବର୍ଣ୍ଣବତୀ ଦେବୀ କାମାକ୍ଷୀ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ, ଗରୁଡ଼ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶରଭ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ଭୟର ଚିତ୍କାର ଉଠିଲା ଓ ସେନା ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲା। ସହୁରା ଓ ତାଙ୍କ ନୃତ୍ୟଙ୍ଗନାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ବିମୁଗ୍ଧ ହୋଇ ଚୂର୍ଣ୍ଣବିଚୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ଏଭଳି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଚାରି ମାସ ଚାଲିଥିଲା; ଏହି ଗାଥା ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମକୁ କୁହିଦେଲି—ଏଠାରେ ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ତେବେ, ଏହି ଯୁଦ୍ଧ କେଉଁଠି ଏବଂ କିପରି ହେଲା? ଦୟାକରି ସମସ୍ତ କଥା ମୋତେ କୁହ। ବସନ୍ତ ଋତୁ ଆସିଲାବେଳେ, ଦେବତାମାନେ ସେଠି ଖେଳ କରୁଥିଲେ। ଗୀତର ରାଣୀ ମଞ୍ଜୁଘୋଷା ଶୁକଙ୍କ ନିବାସରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ସେ ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସଙ୍ଗୀତରେ ନିପୁଣତା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରି, କାମବାସନାରେ ବିମୁଗ୍ଧ ହେଲେ। ତାପରେ, ପୁଣ୍ୟଶ୍ଳୋକ ଶୁକ ଏକ ଅତି ସୁନ୍ଦର ସ୍ତୁତି ରଚନା କଲେ। ସେଇ ମଙ୍ଗଳମୟ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ମଞ୍ଜୁଘୋଷା କୁମୁଦ୍ର ଭାଷାରେ କଥା କହିଲେ। ଏପରି ଶୁଣି ଓ ତାହା ଅନୁସରଣ କରି, ସେମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ସଂଯୋଗରୁ ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତାହାଙ୍କ ନାମ ମୁନି। ସେ ସମୟରେ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣଦେବଙ୍କ ଝିଅ ତାଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଯାଇଲେ। ତାଙ୍କ ସହ ହୃଦୟ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ସେ ଭୋଗ କଲେ; ତାଙ୍କଠାରୁ ଏକ ଉତ୍ତମ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେ ସୁନ୍ଦରୀ ଦେବୀ ଯୌବନ ଓ ତେଜରେ ଭରିଥିଲେ, ତିନି ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ତାପରେ, ଲୋକମଙ୍ଗଳକାରୀ ଶଙ୍କର ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ମୁନି ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ: “ଦେବଦେବ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶିବ କହିଲେ: “ପୃଥିବୀରେ ତିରିଶି ବର୍ଷ ପରେ ଏହାର ସମାପ୍ତି ହେବ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ହିମତୁଙ୍ଗ ପର୍ବତରେ ବସୁଥିବା ମୁନି ମନନ କଲେ। ଏହିପରି ଏହି କଥା ତୁମକୁ କୁହିଲି, ବ୍ରାହ୍ମଣ; ବର୍ତ୍ତମାନ ଆଉ ଏକ ମଙ୍ଗଳମୟ କଥା ଶୁଣ। ନେତ୍ରପାଳ ନଗର ବିଭିନ୍ନ ଧାତୁରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା। ବୌଦ୍ଧସିଂହ ନାମକ ରାଜା ସପ୍ତ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ଅତି ବଳଶାଳୀ ଥିଲେ। ସେଠାରେ ଦୁଇ ପକ୍ଷର ସେନା ମଧ୍ୟରେ ସାତି ଦିନ ଓ ରାତି ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, ଯାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା। ବୌଦ୍ଧସିଂହଙ୍କ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ସେ ପ୍ରହାର କଲେ। ସମସ୍ତ ବୌଦ୍ଧମାନେ ମାୟାର ମହାପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଥିଲେ, ଲୋକେ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଦର କରୁଥିଲେ। ନେତ୍ରପାଳଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସମସ୍ତ କୃଷ୍ଣାଂଶ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ଇନ୍ଦୁଳା ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି, ମଣ୍ଡଳୀକ ହାତୀରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ। ତାଳନା ମଧ୍ୟ ବଘିନୀ ଉପରେ ବସି ଆସିଥିଲେ।