ସେ ବ୍ୟକ୍ତି, ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ମନସ୍କାମନା କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କୁ ଖୋଲି କହିଲେ। ଦୟାମୟ କୃଷ୍ଣାଂଶ ତାଙ୍କୁ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ—“ଓ ବୀର, ଶୁଭ ଔଷଧ ତୁମ ମୁହଁରେ ଅଛି।” ଏଭଳି ଉଚ୍ଚାରଣ ପରେ, ବୀର ତାଙ୍କୁ ସେ ଧନ ଦେଲେ ଏବଂ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଆବିମୁଢ଼ କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କୁ ଏକ ପିଞ୍ଜରାରେ ରଖିଲେ। ତାପରେ ସେ ବାହ୍ଲିକ ଦେଶର ଶୁଭ ସରତ୍ତ ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ମଧ୍ୟରାତ୍ରି ହେଲା ପରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ପୁରୁଷର ରୂପକୁ ପରିଣତ କରିଦେଲେ। ଏହି ରୂପରେ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ତାଙ୍କୁ ଜଗଦମ୍ବିକା ବୋଲି ପରିଚୟ କରିଲେ। ପରେ, ସେ ଘମ ହୋଇ, ଉତ୍ତମ କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମାୟାରେ ଜାଗୃତ ହୋଇଥିବା ଦେବୀ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣବତୀ, ଯୋଗରେ ଲୀନ ଥିବା କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କୁ ଟିଆର ରୂପରେ ଦେଖିଲେ। ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, କୌଳିନୀ ଆଉଥରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ରୂପ ଧାରଣ କରିଲେ। ସେ କହିଲେ—“ଓ ପ୍ରିୟ, ମୋ ଜୀବନର ନାଥ, ମୁଁ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଆବିମୁଢ଼ ହୋଇଛି, ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର।” ଏହିପରେ, କୃଷ୍ଣାଂଶ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଶୁଣ, ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ତ ବିବାହିତ ନାରୀ ସହ ସଠିକ ଆବାହନ କାଳରେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ, ସେ ପାପୀ ହୁଏନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟର ଜୀବନ ସାଥୀ ସହ ଉପଭୋଗ କରିବା ନରକକୁ ନେଇଯାଏ।” ଏହା ଶୁଣି, ସେ କହିଲେ—“ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା, କେହି ନରକକୁ ଯାଇନାହିଁ; ତେଣୁ, ମୋତେ ଉପଭୋଗ କର, ମୁଁ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଲୀନ।” ପୁନି, କୃଷ୍ଣାଂଶ କହିଲେ—“ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି।” ଏକ ନାରୀକୁ ପୁରୁଷର ଶରୀରର ଅର୍ଧ ଭାଗ ଭାବିଯାଏ, ବିଶେଷ କରି ଯୌନ ଏକତ୍ରିତ ହେବାରେ। ତାଙ୍କର ମୁହଁର ସାମ୍ନା ଭାଗରୁ “ଋଚ୍” ଶବ୍ଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଏହିପରି ନିତ୍ୟ ଋଗ୍ବେଦ ଜନ୍ମ ନେଲା। ପଛ ଭାଗରୁ “ୟଶ୍” ଶବ୍ଦ ଆସିଲା, ଯାହା ସାମ ଉତ୍ପତ୍ତି; ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ଶବ୍ଦ ଅଥର୍ବ ଉତ୍ପତ୍ତି ଭାବରେ କହାଯାଏ। ମୁହଁର ପଞ୍ଚମ ଭାଗରୁ ସେଇ ଶବ୍ଦଗୁଡିକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହା ସଂସାର ଉତ୍ପତ୍ତି କରେ। ସେଗୁଡିକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା, ଚାରି ବେଦରେ ନିଷ୍ଠା ରହିଲେ। ସେ ଯୌନ ଭାଷା କଥା ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଯଦିଓ ତାଙ୍କର ଶ୍ୱାସ ଗଳାରେ ଅଛି। ଏଭଳି ସ୍ମୃତିର ବାଣୀ ସେଜ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ସେ କୌଳିନୀ, ଯାଁହା ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କୁ କାନ୍ଧରେ ମାରି, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ପୁନି ଟିଆରେ ପରିଣତ କରିଦେଲେ। ତାପରେ, ଦେବୀ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣବତୀ ନାରୀ ରୂପ ଧାରଣ କରିଲେ। ପୁନି ଶାହି ରୂପ ନେଇ, ସେ ସେଠାଠୁ ବାହାରିବା ପ୍ରସ୍ତୁତି କଲେ। ମକରମ୍ଦ, ତାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣାଂଶ ଅଂଶରେ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ପାଦ ଧରି ନିଜ ଘରକୁ ନେଇଗଲେ। ଶୋଭନା, ଜାଗୃତ ହୋଇ, ପିଞ୍ଜରାର ଭିତରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ବନ୍ଧ ମନରେ କହିଲେ—“ମୁଁ କଣ କରିବି? କେଉଁଠି ଯିବି, ସେ ପରମ ପ୍ରିୟ ବିନା?” ସେଠାଠି ଏକ ପିଶାଚ ଦଠିଲେ, ଯେ ମଦର ମାୟାରେ ପ୍ରବୀଣ। ମହାମଦ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଶିବ ମନ୍ଦିରକୁ ଗଲେ। ତାପରେ, ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ କହିଲେ—“ମୋ ସହ ମୟୂରନଗରକୁ ଚଳ।” ଏଭଳି ଉଚ୍ଚାରଣ ପରେ, ପିଶାଚ ପାଞ୍ଚ ହଜାର ନୃତ୍ୟକାରୀ ସହ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଇନ୍ଦୁଳା ଓ ତାହ୍ଳାଦ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମାୟାରେ ଜାଗୃତ ହୋଇ, ମୟୂରନଗରକୁ ପହଞ୍ଚି, ମକରମ୍ଦଙ୍କୁ ମିଶିଲେ। ତାପରେ, ଶୋଭନା, କୌଳିନୀ, ସହୁରା ଓ ତାଙ୍କର ସେନା ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ବଡ଼ ମେଘ ସହ ବାୟୁ ଉଠିଲା; ଏହି ଭୟଙ୍କର ମାୟା ଦେଖି, ଅନ୍ଧାର ଭରିଗଲା। ଶନିଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାହା ମାୟାକୁ ଭସ୍ମ କରିଦେଲେ। ତାପରେ, ଶୋଭନା ନାରୀ ଏକ ଆକାଂକ୍ଷାର ମାୟା ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟ ନୃତ୍ୟ ଦେଖି ଅବାକ ହୋଇ, ସ୍ଥିରତା ହରାଇଲେ। ତାପରେ, ଦେବୀ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣବତୀ, କାମାକ୍ଷୀ ରୂପରେ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ, ମୟୂରଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ଆସି, ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ।