ସେଇ ବେଶ୍ୟା, ଅନୁତାପରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ଚତୁରତାରେ ତାଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଗହଣାଗୁଡ଼ିକୁ ଲୁଚାଇ ରଖିଲେ ଏବଂ ଚତୁର ଚଳାକିରେ ବାହ୍ଲୀକ ଦେଶକୁ ଯାଇଥିଲେ। ସେଠାରେ, କଳ୍ପ ନାମକ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପହଁଚି, ସେ ନେତ୍ର ସିଂହଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ପରେ, ସେ କୃଷ୍ଣାମ୍ଶଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଯାଅ, ଯାଅ, ହେ ଶୂରବୀର।” ସେଉଁଠି ସେ ଏକ ଔଷଧ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, “ହେ ଶୂରବୀର, ଏହି ଗୋଳି ମୁଁ ତୋ ପାଇଁ ତିଆରି କରିଛି, ମୁଁହରେ ନିଅ,” ବୋଲି କହିଲେ। ଏହିକଥା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣାମ୍ଶ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିଥିବା ସେ, ତାଙ୍କ କଥା ଅନୁସରଣ କଲେ। ବେଶ୍ୟା, ଏହି କାମନାର ଦୂତ କୃଷ୍ଣାମ୍ଶଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଉଦ୍ୟମରେ ବିଫଳ ହୋଇ, ଦୁଃଖରେ ବହୁତ କନ୍ଦିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଗହଣା ଏକତ୍ର କରି, ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ କହିଲେ, “ମୋର ସହରୋ ନାମକ ଏକ ଭାଇ ଅଛି, ସେ ମୋ ପ୍ରାଣ ସମାନ। ତେଣୁ, ହେ ମହାଭାଗ, ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଶରଣ ନେଇଛି।” ସେ ତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କଲେ, ନିଜ କାମନାରେ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ। କୃଷ୍ଣାମ୍ଶ, କୃପାମୟ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ କହିଲେ, “ହେ ଶୂରବୀର, ଶୁଭ ଗୋଳି ତୁମ ମୁଁହରେ ଅଛି।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ସେ ନାୟକ ତାଙ୍କୁ ସେଇ ଧନ ଦେଇ, କାମନାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ କୃଷ୍ଣାମ୍ଶଙ୍କୁ ଧରି ଏକ ପିଞ୍ଜରେ ରଖିଲେ। ପରେ, ସେ ବାହ୍ଲୀକ ଦେଶର ଶୁଭ ସରଟ୍ଟ ନଗରକୁ ଯାଇ, ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ଏହି ନାୟକଙ୍କୁ ପୁନର୍ବାର ମଣିଷର ରୂପ ଦେଲେ। କୃଷ୍ଣାମ୍ଶ ତାଙ୍କୁ ସେଇ ରୂପରେ ଦେଖି, ଜଗଦମ୍ବିକା ବୋଲି ପରିଚୟ କଲେ। ଏହିପରେ, ସେ ଘମେ ଭିଜି, ଉତ୍ତମ କୃଷ୍ଣାମ୍ଶଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାରେ ଜାଗ୍ରତ ହୋଇଥିବା ଦେବୀ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣବତୀ, ଯୋଗରେ ଲୀନ ଥିବା କୃଷ୍ଣାମ୍ଶଙ୍କୁ ଟିଆର ଆକାରରେ ଦେଖିଲେ। ସେଇ ବେଳେ, ବେଶ୍ୟା ପୁନର୍ବାର ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ସେ କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରିୟ, ମୋ ଜୀବନ ନାଥ, ମୁଁ ଆଶାକ୍ତ ହୋଇଛି, ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର।” ଏପରି କଥାରେ, କୃଷ୍ଣାମ୍ଶ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋ କଥା ଶୁଣ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ। ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ନିଜ ଧର୍ମପତ୍ନୀ ସହିତ ଯୋଗ୍ୟ ସମୟରେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ, ସେ ପାପୀ ହୁଏ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟର ଜନାନୀ ସହିତ ଭୋଗ କରିବା ନରକକୁ ନେଇଯାଏ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମହାମୁନି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଛି, କେହି କେବେ ନରକକୁ ଯାଆନି; ତେଣୁ, ମୁଁ ଆଶାକ୍ତ ହେବାରୁ ମୋତେ ଭୋଗ କର।” ପୁନଃ, କୃଷ୍ଣାମ୍ଶଙ୍କ ଅଂଶ କହିଲେ, “ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।” ଏହି ସମୟରେ ସେ କହିଲେ, “ନାରୀ ପୁରୁଷଙ୍କ ଅର୍ଧ ଶରୀର, ବିଶେଷକରି ଯୌନ ସଂଯୋଗରେ।” ତାଙ୍କର ମୁଁହର ସାମ୍ନା ଭାଗରୁ ‘ଋଚ୍’ ଶବ୍ଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଏହିପରି ଶାଶ୍ୱତ ଋଗ୍ବେଦ ଜନ୍ମ ନେଲା। ପଛ ଭାଗରୁ ‘ଯଶ୍’ ଶବ୍ଦ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ଯାହା ସାମ ମୂଳରୁ; ଏବଂ ସୁଦ୍ଧ ଶବ୍ଦ ମାତ୍ର ଅଥର୍ବ ମୂଳରୁ ଆସିଛି। ତାଙ୍କ ମୁଁହର ପଞ୍ଚମ ଭାଗରୁ ସେଇ ଶବ୍ଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହା ସଂସାରର ଉତ୍ପତ୍ତି କରେ। ସେଉଁଠି, ସେଇ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା, ଚାରି ବେଦରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, ଅନ୍ୟ ଭାଷା କଥା ନ କରିବାକୁ ଉଚିତ—ଯଦିଓ ଶ୍ୱାସ ଗଳାକୁ ଆସିଥାଏ। ଏପରି ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରର ବାଣୀ ଋଷିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପାଠ କରାଯାଇଥିଲା। ଏହି ସବୁ କଥା ଶୁଣି, ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସେଇ ବେଶ୍ୟା, କୃଷ୍ଣାମ୍ଶଙ୍କୁ କାଠିରେ ପିଟି, ତାଙ୍କୁ ପୁନର୍ବାର ନୀଳକଣ୍ଠ ଟିଆର ରୂପକୁ ପରିଣତ କଲେ। ଏହି ପରେ, ଦେବୀ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବତୀ ନାରୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ପୁନଃ ଚିଲିକା ଆକାର ନେଇ, ସେଠାରୁ ବେରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ମକରନ୍ଦ, ତାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ଅଂଶ ସହିତ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ପାଦ ଧରି ନିଜ ଘରକୁ ନେଇଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶୋଭନା ଜାଗି, ପିଞ୍ଜରର ଭିତରକୁ ଆସିଲେ। ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ମୁଁ କ’ଣ କରିବି? ସେ ପରମ ପ୍ରିୟ ବିନା କେଉଁଠିଯିବି?” ସେଠାରେ ଏକ ପିଶାଚ, ମଦ ମାୟାରେ ପରିନିପୁଣ, ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।