ଏକ ସମୟର କଥା, ପବିତ୍ର ଉତ୍ପଲାରଣ୍ୟ ନାମକ ଅରଣ୍ୟରେ, ଯେଉଁଠାରେ ମହାର୍ଷି ବାଲ୍ମୀକି ସେବା କରୁଥିଲେ, ଏଠିକୁ ଏକ ଶୁଦ୍ଧଚିତ୍ତ ମହାପୁରୁଷ ତାଙ୍କ ସହ ପୁଷ୍ପବତୀଙ୍କୁ ନେଇ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେହି ସମୟରେ, ମ୍ଲେଛ ଜାତିର କିଛି ଲୋକ ଏଠାକୁ ଆସିଥିଲେ। ପୁଷ୍ପବତୀ ଏଠାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ଅତି ସୁନ୍ଦର, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖି ଅବାକ୍ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା ସେଇ କୃଷ୍ଣଅଂଶ ତାଙ୍କୁ ଅଚେତନ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି ତାଙ୍କୁ ନିରୀକ୍ଷଣ କରିଲେ। ତାପରେ ଏଠାରେ ଏକ ମଧୁର ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା—ଏହି ଅଠାର ପୁରାଣ କିଏ କହିଥିଲେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଫଳ କ’ଣ? ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଜ୍ଞାନୀଏ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—ପରାଶରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ପୁରାଣ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦିଶ୍ୟ କରି ଲିଖାଯାଇଛି। ଶୁକଦେବ ଭାଗବତ କହିଥିଲେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମ ପୁରାଣ ରଚିତ। ମତ୍ସ୍ୟ, କୂର୍ମ, ନରସିଂହ, ବାମନ ଏବଂ ଶିବ—ଏହି ଛଅଟି ପୁରାଣ ରାଜସିକ ଭାବରେ ଜଣାଯାନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ବୀରତା ଏବଂ ବିଧି କାର୍ଯ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣିତ। ଆଗ୍ନେୟ ପୁରାଣ ଅଙ୍ଗିରାସଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି, ଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣ ମହାଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜଗତ ଉପକାର ପାଇଁ ରଚିତ। ଅନ୍ୟ ଛଅଟି ପୁରାଣ ତାମସିକ ଭାବରେ ଜଣାଯାନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଶକ୍ତିର କାର୍ଯ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣିତ। ପୃଥିବୀରେ ଭୟଙ୍କର କଳିଯୁଗ ଆସିଲାବେଳେ, ଏଠାରେ ବିକ୍ରମା ନାମକ ରାଜା ଥିଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, ନୈମିଷାରଣ୍ୟରେ ବସିଥିବା ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ, ସୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଠାର ଉପପୁରାଣ ଶୁଣିଥିଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣଅଂଶ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଗାଁଁ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବସ୍ତୁ ଦାନ କରିଥିଲେ। ତାପରେ, ଶୋଭା ନାମକ ଏକ ଭିକ୍ଷୁଣୀ ରୂପେ, ଗର୍ବରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦାନବୀୟ ଦାସୀ ଭାବରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶୋଭାରୁ ଜନ୍ମନେଇଥିବା ମାୟା ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବତୀକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ କାଟି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରି, ନିଜ ଘରକୁ ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସେଇ ବେଳେ, ସେଉଁଠି ଥିବା ବେଶ୍ୟା ଅନୁତାପରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ଚତୁରାଇରେ ନିଜର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଭୂଷଣଗୁଡ଼ିକୁ ଲୁଚାଇ, ଚତୁରତା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବାହ୍ଲୀକା ଦେଶକୁ ପଲାଇଗଲେ। ଏଠାରୁ ସେ କଳ୍ପ ତୀର୍ଥକୁ ପହଞ୍ଚି, ନେତ୍ରସିଂହରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେଉଁଠି ସେ କୃଷ୍ଣଅଂଶଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଯାଅ, ଯାଅ, ମହାବୀର।