ସୁନ୍ଦର ସୁନାର ଚାବୁକ, ବିଭିନ୍ନ ମଣିମଣ୍ଡିତ ହୋଇ ରହିଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ପରିମଳଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଅତିଶୟ ନମ୍ର ହୋଇ, ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ। ଏହା କହି, ସେ ଶୂରବିର ନିଜେ କନ୍ୟାକୁବ୍ଜ ମହାନଗରକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ତୁମେ କିଏ, ଘୋଡାରେ ଚଢି, ଭୟହୀନ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୋଇ ଏଠାରେ ଆସିଛ?” ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମହାରାଜ, ମୁଁ ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ହୋଇଛି।” ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାଜା ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶୀ କୁଳ ସହିତ ଏହି ଆଗମନକୁ ସ୍ୱୀକାର କଲେ। ତେଣୁ, ତୁମେ ନିଜ ସେନା ଏବଂ ଆହ୍ଲାଦ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କର। ଏପରେ, ଲକ୍ଷଣା ଜୟଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖରେ ନମ୍ରତାରେ ନମସ୍କାର କଲେ। ଏହି ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ଜୟଚନ୍ଦ୍ର ଜନସମୁଦାୟର ନେତାକୁ ଡାକିଲେ। ପରିମଳ ରାଜା, ନିଜ ଦୟାହୀନତାରେ, ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ—ମୋତେ ନିଜ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ଅପମାନ କରିଥିଲେ। ସେ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ ଭାବି, ରକ୍ଷୀମାନଙ୍କୁ ଅପସାରଣ କରିଥିଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ନମ୍ର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ: “ତୁମକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଏହି ଭୂମି ରାଜାଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରଣକୁ ଆସିଛି। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଧର୍ମକୁ ଜାଣିଛ; ତେଣୁ ଅପରାଧୀକୁ କ୍ଷମା କର।” ଜୟଚନ୍ଦ୍ର ଏହି ଶୁଣି କହିଲେ: “ତୁମେ ଏବଂ ତୁମ କୁଳ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଯାଅ; ନହେଲେ ଏଠାରେ ରହିବାକୁ ଅନୁମତି ମିଳିବ ନାହିଁ।” ଏହି ଉତ୍ତରରେ, କୃଷ୍ଣାଂଶ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରୁଥିବା, ହସି କହିଲେ: “ମହାରାଜ, ଯାହା ଦେବାକୁ ଉଚିତ, ତାହା ଦିଅ; ଯାହା ଦେବାକୁ ହେଉଛି, ତାହା ଗ୍ରହଣ କର।” ଏପରେ, ରାଜା କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କ ପାଖରେ ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ। ବିର ଶକୁଳ, ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଥିବା ଏବଂ ଆହ୍ଲାଦ ସହିତ, କୁଠାରା ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚି, ରାଜାଙ୍କ ଦୁର୍ଗକୁ ଘେରା ଦେଲେ। ଲକ୍ଷଣା ରାଜା, ବାମନ ଶାଖାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦଶ ହଜାର ସେନା ସହିତ ଚାଲିଥିଲେ। ସେ ଯମୁନା ନଦୀକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, କଳ୍ପ ମାଇଦାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ; ଏବଂ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ଆଗରେ ଅଗ୍ରଗାମୀ ହେଲେ। ସେ ନିଜ ସେନା ସହିତ ବେତ୍ରବତୀ ନଦୀର ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଉପକୂଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଶୁରବିର ଚାମୁଣ୍ଡା, ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନାର ନାୟକ, ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଦୁଇ ଶୁରବିର, ଶସ୍ତ୍ରବାହୀ ଥିବା, ମଧ୍ୟରେ ବିଶାଳ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ରକ୍ତବୀଜ, ତୀବ୍ର ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ହାତୀ ଉପରେ ଚଢି ଆସିଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ କିଛି ଯୋଧା ନିହତ ହେଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ପରାଜିତ ହେଲେ। ନିଜ ସେନା ଭାଙ୍ଗିଯିବା ଦେଖି, ତାଳନା ଗଦା ନେଇ, ହାତୀକୁ ଆঘାତ କଲେ; ଚାମୁଣ୍ଡା ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ତାଳନା ଗଦାଧାରୀ ସହିତ ତଲୱାର ଆରେ ନିପୁଣ ଶୁରବିର ମୁକାବିଲା କଲେ। ଲକ୍ଷଣା ଶୀଘ୍ର ଆଗକୁ ଆସି, ନିଜ ତୀରରେ ଶତ୍ରୁକୁ ଆଘାତ କଲେ। ରକ୍ତବୀଜଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀ, ଏକ ହଜାର ଯୋଧା, ତଲୱାର, ବଣ, ଶୁଳ ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ପ୍ରଥମେ ସେମାନେ ଉଲ୍ଲାସିତ ଥିଲେ, ପରେ ରକ୍ତବୀଜଙ୍କ ଭୟରେ ବିପର୍ୟସ୍ତ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ଏହି ଦେଖି, ନିଜ ପିତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ଏହି ଶୁଣି, ପରିମଳ ରାଜା ପ୍ରେମରେ ଭରିଯାଇ, କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ କଥା କହିଲେ। ଏପରେ ରାଣୀ ଦେବକୀ, ପ୍ରେମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ: “ତୁମେ ଆମକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଛ; ଏଉଁ ଆମେ ଅନ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ ଯାଉଛୁ।” ଏହି ଶୁଣି, ରାଜା ପରମ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନାକୁ ଚାଲିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ପାଞ୍ଚ ଦିନ ପରେ, ଭୂମିର ରାଜା ପହଞ୍ଚିଲେ, ଦୁଇ ଦଳରେ ଏକ ମାସ ଧରି ବଡ଼ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା। ପ୍ରଭାତରେ, ଆକାଶ ନିର୍ମଳ ଥିଲାବେଳେ, କୃଷ୍ଣାଂଶ ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ, ଚାମୁଣ୍ଡାମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଅଲଗା କରିଦେଲେ। ମୁଣ୍ଡ କଟିବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ପୁନଃ ଜୀବିତ ହୋଇଗଲେ। ଏହା ଦେଖି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହେଲେ ଏବଂ ଭୟରେ ଭରିଗଲେ। ସେ କହିଲେ: “ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ତୁମେ ଅନୁସ୍ଥିତ ହୋଇଛ; ଏହା କେବଳ ଧ୍ୱନିର ଅବିରତ ଧାରା। ରକ୍ତବୀଜଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ ଚାମୁଣ୍ଡା ରୂପ ଧରିଥିବା ତୁମେ, ମହାମୁନି, ମୋତେ ଦୟା କର।