ଏହି ଘଟଣାରେ, ଯୋଦ୍ଧା ରଞଜିତ ତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁଙ୍କର କଣ୍ଡା ଏବଂ ବାଣକୁ କାଟିଦେଲେ। ତାଙ୍କ ରୋଷ ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଥିଲା ଯେ, ଜଣେ ସର୍ପକୁ ଲାଠି ଦ୍ୱାରା ଦମନ କରାଯାଇଥିବା ପରି ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଅପରାଜିତ କରିଦେଲେ। ସେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଗଳାକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଆକ୍ରମଣ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରି ଦଣ୍ଡ ଦେଲେ। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାୟକ ନିହତ ହେଲାପରେ, ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଭାଦ୍ର ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ଅଷ୍ଟମୀ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ, ସେ ଦ୍ୱାରକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରି, ସାଠି ହଜାର ସୈନିକ ରଖିଲେ। ପୃଥିବୀର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ଦୁଃଖରେ ଅନ୍ତର୍ଭାବିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଅଭିମାନରେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଶିରିଷା ନାମକ ମନୋହର ସହରକୁ ଶୂନ୍ୟ କରିଥିଲି, ଏହି ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶୀ ଅନ୍ୱୟର ସମସ୍ତ ଅନୁସରଣୀ ମୋର ବାଣରେ ନିଃସ୍ତ୍ର ହେବେ।" ଏପରି କହି, ସେ ଧୁନ୍ଧୁକାରକୁ ଡାକିଲେ। ଏହି ଆଜ୍ଞା ଶୁଣି, ଧୁନ୍ଧୁକାର ତ୍ୱରିତ ଦ୍ୱାରକୁ ଗଲେ। ପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଏଠି ଅଠଶହ ହଜାର ସୈନିକ ସହ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଭାଦ୍ର ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ଦଶମୀ ଦିନ, ମଲନା ଦୁଃଖରେ ବିଆପ୍ତ ହେଲେ। କଚ୍ଛପଦେଶୀୟ ଗୋତ୍ରର ଏହି ମହିଳା, ଗୌତମ ଅନ୍ୱୟର ଅବତର, ତାଙ୍କ ପୁଅ ଆହ୍ଲାଦ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇକୁ ଡାକିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ। ଦୁଃଖିତ ମଲନାକୁ ସେ କହିଲେ, "ଏହି ପ୍ରଭୁ ତୁମେ ପାଖରେ ଆସିବେ ନାହିଁ।" ଏହି ଶୁଣି, ମଲନା ଧର୍ମପରାୟଣ ହୋଇ କନ୍ଦିଲେ — "ହାଁ, ରାମଙ୍କ ଅଂଶ, ବଳଶାଳୀ, ଶିଶୁ, ସୁନ୍ଦର କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ!" ପରେ, ପରିମଳଙ୍କ ପୁଅ ରାଣୀଙ୍କ ଏପରି ଦୁଃଖ ଦେଖି, ରୋମହର୍ଷଣକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ଏହି କିଏ, କଣ କରିଥିଲେ?" ପରିମଳଙ୍କ ପିତା ଅନଙ୍ଗମହୀ ରାଜାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଝିଅ ପରିମଳ ଜନ୍ମିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ବିବାହ ପାଇଁ ଏକ ସ୍ଵୟମ୍ବର ଆୟୋଜିତ ହୋଇଥିଲା, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ବିବାହ ହେଇ ସେ ଆନନ୍ଦରେ ନୂତନ ଗୃହକୁ ଗଲେ। ଏହି ଦମ୍ପତି ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପୁଅ ଜନନାୟକ ଜନ୍ମିଲେ। ଏହି ବୀର ଶିନ୍ଧୁ ନଦୀ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଥିବା ରାଜାମାନେକୁ ଶକ୍ତିବଳରେ ଜୟ କଲେ। ଏକଥିରେ, ବଡ଼ ରାଜା ସେନା ସହିତ ବାହାରିଲେ। ଜନନାୟକ ଏବଂ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା। ଜନନାୟକ ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଓ ପରିବାରକୁ ଛାଡ଼ି ମହାବତୀକୁ ଆସିଲେ। ତାଁ ଏଠି ନିବାସ ସ୍ଥାପନ କଲେ ଏବଂ ନିଜ ନାମରେ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ପରେ, ଏହି ବଡ଼ ରାଜା ଅନ୍ୟ ଶାସକମାନେର ଅନୁମତିରେ ତାଙ୍କୁ ଧରିବା ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ। ଜନନାୟକ ଏକ ଲକ୍ଷ ସୈନିକ ସହ ନେତ୍ରବତୀ ନଦୀ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ତାପରେ, ସେ ତାଙ୍କ ତଳୱାର ଉଠାଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଆଗକୁ ଚାଲିଲେ। ସେ ହାତୀରେ ବସିଥିବା ସେନାପତିଙ୍କ ମୁକୁଟକୁ ଅପହରଣ କଲେ। "ତୁମେ କ୍ଷତ୍ରିୟ, ମୋତେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭୋଜନ ଦେବାକୁ ଦାୟୀ," ଏପରି ଶୁଣି, ସେ ଆଦର ସହିତ ଶୁଭ ଧନ ଦେଲେ। ଏଠି, ବଟବୃକ୍ଷର ଛାୟା ଦେଖି, ଅତ୍ୟଧିକ କ୍ଲାନ୍ତିରୁ ଶେଯାଇଲେ। ତାପରେ, ବାମନ ନିଜ ଦୂତମାନେ ଦ୍ୱାରା କାରଣ ଜାଣିଲେ। ଦିବ୍ୟ ଘୋଡ଼ା ଚୋରି ହେବାପରେ, ଜନନାୟକ ଜାଗିଲେ। ଘୋଡ଼ାର ଖୁରର ଚିହ୍ନ ଦେଖି, ସେ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ବାମନଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ଏହି ଜନନାୟକ ସଦା କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ପାଇଁ ହସ୍ୟର କାରଣ, କିନ୍ତୁ ପୃଥିବୀରେ ଭୟର ଉତ୍ପାଦକ। "ଅନ୍ୟଥା, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ନିଶ୍ଚିତ ତୁମ ସହରକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେବେ," ଏପରି ଭୟ ଦେଇ, ସେ ହରିନଗରକୁ ହସ୍ତାନ୍ତର କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।