ଦେବିଦତ୍ତ ନାମକ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବେ ବୋଲି ନିଶ୍ଚିତ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବୀ ଚମୁଣ୍ଡା ଦେଖିଲେ—ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯିଏ ଅଗ୍ନିର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅଗ୍ନିରେ ଦହିବା ଅଭିଲାଷାରେ ପୀଡିତ ହେଉଛି। ଏହି ଚତୁର ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମାତା, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୋତେ ନେଇଯିବେ ବୋଲି ଭାବିଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଥିବା ଦଳ ହାରିଗଲେ। ଦ୍ୱାରକୁ ଦୃଢ଼ କରି, ସେମାନେ ଭୟ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ତଳିଗଲେ; ଏହି ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା, ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନୁମୋଦିତ, ଅବିଚଳ ରହିଲେ। ତାଳନଦ ନେତୃତ୍ୱରେ ଚାରିଜଣ, ସାଠି ହଜାର ସେନା ସହିତ ନାରୀମଣ୍ଡପକୁ ଆସି, ସିରିଶା ନାମକ ନଗରକୁ ଗଲେ; ସେମାନେ ଶୁଭ ନ ହୋଇ, ହିମଦ ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଶୋକ ଭରା କଳା କଣ୍ଠରେ, ସେମାନେ ନମି, କହିଲେ: “ଋଷି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶକ୍ତିର ନାଶକ!” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଯୋଗୀ ହିମଦ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ଟ ହେଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ଦୁଃଖରେ ଲିନ ହେଲେ। ସେଠାରେ, ସେ ଦୁଃଖରେ ହୁଁଚିଲେ: “ହାୟ, ମୋର ନିଜ, ଧର୍ମର ସନ୍ତାନ!” “ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଦର୍ଶନ ଦିଅ, ନହେଲେ ମୁଁ ମୋର ଜୀବନ ଛାଡିଦେବି।” ଏପରେ, ତାଙ୍କ ଭାଇ ବଳଖାନୀ, ଯିଏ ଭୂତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚଳନ କରେ, ସମସ୍ତ ଘଟଣା ବିବରଣୀ ଦେଲେ, ନିଜ ଦୁଃଖ ସହିତ। ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ଚଢ଼ି, ସେ ସୁନ୍ଦର ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଗଲେ। ଏହି ଦୁଃଖରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ତାଙ୍କ ଭାଇ ପାଇଁ ତିଳଞ୍ଜଳି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଫ୍ଲୁଟର ଶବ୍ଦ ସହିତ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ, ଲୋକଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରୁଥିବା, ନୃତ୍ୟ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଲକ୍ଷଣ ଦେବତା ମୃଦଙ୍ଗ ଚଳାଇଲେ, ପିତଳ ଝାଙ୍କାର ଶବ୍ଦ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ରାଣୀ ମାଲନା ଏହି ବାମନ ଉତ୍ସବ ଦେଖିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ, ତାଙ୍କ ଆତ୍ମୀୟମାନଙ୍କ ସହିତ, ମୋତେ—ଏହି ଦୁଃଖୀକୁ—ତ୍ୟାଗ କରିଗଲେ। ମାଲନାଙ୍କୁ ଏପରି କଥା କହିବା ଦେଖି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ସ୍ନେହରେ ଭରିଗଲେ। “ରାଣୀ, ଆମେ ଯୋଗୀମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଯୁଦ୍ଧରେ ଦକ୍ଷ।” “ତୁମ ଘରରେ ରଖିଥିବା ଯବ ଓ ଚାଉଳ—ଆମ ଯୋଗୀ ସେନା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରିବା।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ଭକ୍ତ ପତ୍ନୀ, ଯାହାର ଚକ୍ଷୁ ଅର୍ଣ୍ଣବ ଫୁଲର ପରି, ଶରୀର କଳା ଓ ସୁନ୍ଦର; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଦୁର୍ଜୟ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ଦ୍ୱାରା ହାରିଗଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମାଲନା ସ୍ନେହରେ ଲିନ ହେଲେ।