ଦେବୀଙ୍କର ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ଶୂରବୀର ଅଦ୍ଭୁତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। କିନ୍ତୁ ସେ, ସେଇ ଭୟଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣାବତୀଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ। କୃଷ୍ଣାଂଶ ଏବେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଦେବସିଂହଙ୍କୁ କହିଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ ସେ, ତାଙ୍କ ସହିତ ଏକାଠି ହେଲେ। ତାଲନା, ଭୀମସେନଙ୍କ ଅଂଶ, ମହାନ ମନୋଭାବର ସେନାପତି, କଳ୍ପକ୍ଷ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଏହି ଯୋଗୀମାନେ ସେଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ହେଲେ। କୃଷ୍ଣାଂଶ, ତାଲନା, ଦେବତା ଲକ୍ଷଣ—ସମସ୍ତେ ବଡ଼ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ—ସାତ ଦିନ ଧରି ଦୁଇପକ୍ଷରେ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, ମୃତ୍ୟୁ ସଂଖ୍ୟା ବଢ଼ିଲା। ସେଇ ଦିନ, ହେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଏକ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଘଟିଲା। ତାଙ୍କ ସେନା ପରାଜିତ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖି, ପରିମଳ ନାମକ ପ୍ରବଳ ରାଜା ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ। ଏହି ଯଦୁବଂଶୀ, ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଚନ୍ଦ୍ରାବଳୀର ନାଥ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ହରିନଗରକୁ ଆରୋହଣ କଲେ। ମର୍ଦ୍ଦନ, ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜପୁତ୍ର, ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ରୂପଣ ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି ସାରଦନାକୁ ଗଲେ; ରାଜପୁତ୍ର ନରହରିନ୍ ଏବଂ ଶଂଖାଂଶ ମଧ୍ୟ ଯାଇଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ଚାମୁଣ୍ଡା ଦଶ ହଜାର ସେନା ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେ ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣରେ ଶୋଭିତ ଶୁଭ୍ର ନଗରକୁ ଦେଖିଲେ। ଚତୁର୍ ଚତୁର୍ଣ୍ଣୟ ରାଜା କୁଶଳତା ସହିତ କୋଟ ଦ୍ୱାରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ମାଳନା, ତାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦୁଃଖରେ ଏହି କଥା କହିଲେ—ପବିତ୍ର ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପୋଖରୀରେ ପାଣି ମିଳୁନାହିଁ। ଆନନ୍ଦ ଓ କୃଷ୍ଣାଂଶ ବିନା, ଦୁଃଖ ବଢ଼ିଛି; କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଥିବା କନ୍ୟାକୁବ୍ଜରୁ ଜଣେ ଆସିଛନ୍ତି। ଏହି ଦେବୀଦତ୍ତ ତୁମ କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବେ। ସେ ଚାମୁଣ୍ଡାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ କାମାଗ୍ନିରେ ପିଡ଼ିତ ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ। "ମା, ଏହି କୁଶଳ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋତେ ନେଇଯିବେ," ମାଳନା କହିଲେ। ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱ ରେ ଥିବାମାନେ ପରାଜିତ ହେଲେ। ଦ୍ୱାରକୁ ବହୁତ ଦୃଢ଼ କରି, ସମସ୍ତେ ଭୟ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଲେ; କିନ୍ତୁ ପ୍ରବଳ ରାଜା, ଅନ୍ୟ ରାଜମାନେ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱୀକୃତ, ଅଟୁଟ ରହିଲେ। ତାଲନାଦ ନେତୃତ୍ୱରେ ଚାରି ଜଣ ଏକ ଷଷ୍ଠି ହଜାର ସେନା ସହିତ ମହିଳା ଉଦ୍ୟାନକୁ ଆସି, ଶିରୀଷ ନଗରକୁ ଗଲେ; ସେଠାରେ ଦୁଃଖିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଋଷି ହିମଦାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ବନ୍ଦନା କରି, ଦୁଃଖରେ କହିଲେ, "ହେ ଋଷି, ହେ ପ୍ରବଳ, ହେ ବଳ ନାଶକ!" ଏହା ଶୁଣି, ଯୋଗୀ ହିମଦା ପୃଥିବୀର ରାଜା ଦ୍ୱାରା ବିନାଶ ପାଇଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଗଲେ। ସେଠାରେ ସେ ବହୁତ କ୍ରନ୍ଦନ କଲେ, "ହାଁ, ମୋ ଧର୍ମସନ୍ତାନ ବନ୍ଧୁ!" "ତୁମ ଦର୍ଶନ ଦିଅ, ନହେଲେ ମୁଁ ମୋ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିବି," ବୋଲି ବିନତି କଲେ। ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ତାଙ୍କ ଭାଇ ବାଳଖାନୀ, ଯିଏ ଭୂତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଘଟଣା ବିସ୍ତାରରେ କହିଲେ, ନିଜ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ସହିତ। ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ଚଢ଼ି, ସେ ସୁଖମୟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ତାପରେ, ଦୁଃଖିତ କୃଷ୍ଣାଂଶ ତାଙ୍କ ଭାଇପାଇଁ ତିଳ ତର୍ପଣ କଲେ। ବାଂଶୀର ଧ୍ୱନିରେ, ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରୁଥିବା କୃଷ୍ଣାଂଶ ନୃତ୍ୟ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଦେବତା ଲକ୍ଷଣ ମୃଦଙ୍ଗ ବଜାଇଲେ, ତାଳ ଝଂକାରିଲା। ସେଇ ସମୟରେ ରାଣୀ ମାଳନା ସେଇ ବାମନ ଉତ୍ସବ ଦେଖିଲେ। "କୃଷ୍ଣାଂଶ ତାଙ୍କ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସହିତ ମୋତେ, ଏହି ଅଭାଗିନୀକୁ, ତ୍ୟାଗ କରିଦେଲେ," ସେ କହିଲେ। ମାଳନାଙ୍କୁ ଏଭଳି କହୁଥିବା ଦେଖି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ସ୍ନେହରେ ଭିଜିଗଲେ।