ଜୟଚନ୍ଦ୍ର, ଲକ୍ଷଣଙ୍କୁ ଦେଖି ଅପାର ସ୍ନେହରେ ଭିଜିଯାଇଲେ। ଏହି ପ୍ରେମର ଅଭିଭୂତିରେ, ସେ ଆଉ ଦାନ ଦେଲେ—ଗାଁଠ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାର। ତାପରେ ସୂତା କହିଲେ—ଏହି ରାଜା, ରାଜାନାମ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ଶଙ୍କରଙ୍କ ଠାରୁ ଏକ ବର ପାଇଥିଲେ। ସେ ସାତ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହ ଶିରୀଷା ନାମକ ନଗରକୁ ଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସୁଖଖାନୀ ରୋଷରେ ଜ୍ୱଳିଉଠିଲେ ଏବଂ ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନା ନେଇ ଯୁଦ୍ଧକୁ ବାହାରିଲେ। ସେ ଅଗ୍ନିାସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରି ଦଶ ହଜାର ସେନାକୁ ନିହତ କଲେ। ସେ ପ୍ରତିଯୋଗୀକୁ କହିଲେ—“ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ମାରିଦେବି, କିମ୍ବା ତୁମେ ମୋତେ ଯୁଦ୍ଧରେ ହତ କରିବ।” ଏହା ଶୁଣି ରାଜା ଧନୁଷ ଓ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଲେ। ସୁଖଖାନୀ ତାଙ୍କୁ ଦମନ କରିବା ପାଇଁ ଅଗ୍ନିାସ୍ତ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ସିବଙ୍କ କୁଇଭରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା। ତାପରେ, ଭାଇଙ୍କ ଶତ୍ରୁତା ନେଇ ସେ ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ହତ କଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସେନାର ଶକ୍ତିରେ ଅଭିଭୂତ ହେଲେ। ଏକ କ୍ରୋଶ ଦୂରେ ମୁଁ ବାରଟି ଗଡ଼ିଖାଦି ତିଆରି କରିଥିଲି। ନାୟକ ଏହି ଖାଦି ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରି ସେନାପତିମାନେ ଉପରେ ବିଜୟ ଲାଗିଲେ। ରାଜାଙ୍କ ମଧୁର ଓ ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣି, ମହାବୀର ଏହି ଖାଦି ଦେଖି ଶତେ ଶତେ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କୁ ହତ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଚାମୁଣ୍ଡା ବହୁ ବାଣ ସହ ଏଠାରେ ଆସିଲେ। ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଭାଗ ଓ ବଡ଼ ସେନାକୁ ନଶ୍ୱ କଲେ। ତେରୋଟିଏ ଲୁଚିଥିବା ଖାଦି, ଯାହା ଘାସ ଓ ମାଟିରେ ଢାକା ଥିଲା, ଏହି ଖାଦିରେ ନାୟକ ଏବଂ ଏକ ପାଉଁଖି ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ପଡ଼ିଗଲେ। ସେଠାରେ, ଵତ୍ସପୁତ୍ର ପଦ୍ମଜଙ୍କ ପାଦ ଫାଟିଗଲା, ଏବଂ ସେ ନିଜ ପାଦରେ ରାଜାଙ୍କ ସେନାକୁ ଆଘାତ କଲେ। ଏହିପରେ, ଚାମୁଣ୍ଡା ଆସି ବଳଖାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ଏହି ଦୁଃଖଦ ଖବର ଶୁଣି, ଗଜମୁକ୍ତା ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଚିତାରେ ରଖିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ସହ ଏଠାରେ ଆସିଲେ। ରାଜା ସେହି ନଗରକୁ ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ି ଶୂନ୍ୟ କରିଦେଲେ। ସେ ସବୁବେଳେ ବିବାଦକୁ ପସନ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ତେଣୁ ସେ ସର୍ପମେଳାକୁ ଗଲେ। ଏଠାରେ ସେ ସଙ୍ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟ ସହିତ ସର୍ପମେଳା ଦେଖିଲେ। ରାଜନ୍, ମହାବତୀ ଗାଁରେ, କୀର୍ତ୍ତିସାଗରର ମଧ୍ୟରେ, ଯାଇ ମୋ କଥା ଅନୁସାରେ କର। ଏହି ଶୁଣି, ରାଜା ଧୁଂଧୁକାରଙ୍କୁ ସହ ଶିରୀଷା ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଇ ସେଠାରେ ବାସ କଲେ। ପୃଥିବୀନାଥ ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶୀ ରାଜାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ରାଜନ୍, ପୃଥିବୀନାଥ ଯୁଦ୍ଧ ଚାହିଁ ଆସିଛନ୍ତି, ସେ ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ିଛନ୍ତି; ଦେବ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରି, ସେ ଶକ୍ତି ପୂର୍ବକ ନେଇଯିବେ। ତେଣୁ, ତୁମ ନିଜ ସେନା ଓ ମୋ ସହିତ, ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର। ଏହିପରେ, ପରିମଳ ନାମକ ପ୍ରବଳ ଏବଂ ଭାଗ୍ୟବଶତ ରାଜା, ଏଠି ଆସିଲେ। ସେଠାରେ ପଡ଼ିଥିବା ପଞ୍ଚ ହଜାର କ୍ଷତ୍ରିୟ ବୀରଙ୍କୁ ହତ କଲେ। ତାପରେ, ଶୀଘ୍ର ଉଠି ମହାରାଜା ତାଙ୍କ କମର ବାନ୍ଧିଲେ। ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିବା ବେଳେ, ମଲନା ପୁତ୍ର ଆଶାରେ ଅନ୍ତର୍ଭାଗ କରୁଥିଲେ। ହେ ଦେବୀ, ହେ ମହାଦେବୀ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ନାଶକ, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦଶ ହଜାର ବାର ପଢ଼ି, ହୋମ ଓ ବଳି ଦେଇ, ଏକ ବଡ଼ ବିପଦ ମଲନା ଉପରେ ଆସିବ; ସେ ନିଶ୍ଚିତ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବେ—କିନ୍ତୁ ଦୁଃଖ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଏହିପରି କହି, ଦେବୀ ସାରଦା କୃଷ୍ଣ ଅଂଶ ଦିଗକୁ ଯାଇ, କହିଲେ: “ସେ ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ୱ ହେବେ, ତେଣୁ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଅ।