ପାଞ୍ଚଶତ ବର୍ଷ ଧରି, ଏକ ବିଦେଶୀ ରାଜା ଦେଶରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ସମ୍ମାନରେ ରାଜ୍ୟ କରିଥିଲେ। ତା ପରେ, ଚାରିଶତ ବର୍ଷ ଧରି ସିଂହଙ୍କ ପୁଅ ରାଜ୍ୟର ଶାସନ କରିଥିଲେ। ଏହାଠାରେ ଇଭ୍ରତଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ବିଷୟରେ ଜଣାଯାଏ, ଯିଏ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ସମାନ ମର୍ଯ୍ୟାଦାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ସେଠାରୁ ରାଜ୍ୟର ପୁନଃ ସ୍ଥାପନ ହେଇଥିଲା, ଏବଂ ଏକ ପୁଅ 'ରାଉ' ନାମରେ ସ୍ମୃତିରେ ଅଛନ୍ତି। ତାରୁ 'ଜୁଜା' ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ସମାନ ମର୍ଯ୍ୟାଦାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଅନେକ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳି ରାଜ୍ୟ କରିଥିଲେ। ତାହାର ପୁଅ 'ତହାରସ' ଥିଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ସମାନ ମର୍ଯ୍ୟାଦାକୁ ଲାଗିଥିଲେ। ଏପରି, ଏହି ରାଜବଂଶଗୁଡିକୁ କେବଳ ନାମରେ ସ୍ମୃତିରେ ରଖାଯାଇଛି। ତାଙ୍କର କଳିଯୁଗରେ ବୃଦ୍ଧି କ୍ଷୁଦ୍ର ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା ହୋଇଛି। ଏହି ବଂଶ ଅନ୍ୟ ଏକ ଦେଶକୁ ଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ବିଦେଶୀମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେଇପଡିଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି ବିଶାଳାରେ ବସୁଥିବା ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ବିଶ୍ରାନ୍ତ ହେଇ, ଆନନ୍ଦରେ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗିଗଲେ ଏବଂ ଦୁଇଶତ ବର୍ଷ ଧରି ଧ୍ୟାନ କଲେ। ସେମାନେ ସନ୍ଧ୍ୟା-ପୂଜା ଓ ଦେବତାଙ୍କ ଉପାସନା କରି, ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିଥିଲେ। ଏହି ପରେ, ବ୍ୟାସଙ୍କ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ବ୍ୟାସ କହିଲେ— "ଅବନ୍ତିରେ ଏକ ରାଜା ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ନାମ ଶଂଖ। ଏବଂ ବିଦେଶୀ ଦେଶରେ ଶକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ନାୟକ ଏବେ ଶାସନ କରୁଛନ୍ତି। କଳିଯୁଗର ଦୁଇହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ବିଦେଶୀ ବଂଶ ଏଠାରେ ବିକାଶ ପାଇବ।" ବ୍ରହ୍ମାବର୍ତ୍ତ ଛଡି, ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀର ପବିତ୍ର କୂଳ ଅଛି। କଳିଯୁଗ ଆସିଲେ, ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା ଓ ବେଦର ଭାଷା ହରାଇଯିବ। ବ୍ରଜ, ମହାରାଷ୍ଟ୍ର, ଯବନ, ଗୁରୁଣ୍ଡିକା ଭାଷାର ଉପଭାଷା ଚଳିତ ହେବ। ଜଳକୁ 'ପାନିୟମ୍', ପିବା ପାଣିକୁ 'ପାନି', ଖାଦ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକତାକୁ 'ଭୁକ୍ଷା', ତିଆଁକୁ 'ଭୁଖା' ବୋଲାଯିବ। ବଳି ପାଇଁ 'ଇଷ୍ଟି', ମାଂସ ପାଇଁ 'ଇଷ୍ଟିନୀ', ଆହୁତିକୁ 'ଅଜୁ', ଦେବା ପାଇଁ 'ଦଦାତି' ଓ 'ଦଧାତି' ବ୍ୟବହାର ହେବ। ପିତା, ପୂର୍ବଜ, ଭାଇ, 'ବଦରା', ଏବଂ ପତିକୁ ଏହି ଭାଷାରେ ଏପରି କୁହାଯିବ। ଗୁଡିଏ ଜାଉଁରେ 'ଜୈନୁ', ତେଉଁ 'ସପ୍ତସିନ୍ଧୁ' ଏହି ଭାଷାରେ ପ୍ରଚଳିତ। ରବିବାରକୁ 'ସନ୍ଦେ', ଫାଲ୍ଗୁନକୁ 'ଫାର୍ବରି', ଏହି ଭାଷାରେ କୁହାଯିବ। ସେହି ସାତ ତୀର୍ଥ ସହରରେ ହିଁସା ଉଦ୍ଭବ ହେବ। ବିଦେଶୀ ଦେଶରେ ଚତୁର୍ ଲୋକେ ବିଦେଶୀ ପ୍ରଥା ଅନୁସରଣ କରିବେ। ଭାରତ ଓ ଦ୍ୱୀପଗୁଡିକୁ ବିଦେଶୀମାନେ ଶାସନ କରିବେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ବହୁତ ଦୁଃଖରେ ଅଶ୍ରୁବାହ କରିଥିଲେ। ଏଠାରେ କଳିଯୁଗର ରାଜାମାନଙ୍କ ବୃତ୍ତାନ୍ତ ଦିଆଯାଇଛି। ବିଦେଶୀମାନେ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ; ସେଠାରେ ଦ୍ୱିଜ 'କାଶ୍ୟପ' ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଜଣେ ପତ୍ନୀ ଆର୍ୟାବତୀ ଥିଲେ, ତେଉଁ ଦଶଜଣ ନିଷ୍ପାପ ପୁଅ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ଗୁରୁ, ଦীক্ষିତ, ପାଠକ ଓ ଶୁକ୍ଲମିଶ୍ର—ଏହି ଦୁଇଜଣା, ଚାରି ବେଦର ଜ୍ଞାତା ଭାବରେ ସ୍ମୃତିରେ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ନାମ ଓ ଗୁଣ ସମାନ। ସେମାନେ କଶ୍ମୀରକୁ ପହଞ୍ଚି, ଜଗତ୍ ମାତା ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ଧୂପ, ଦୀପ, ବଳି, ଫୁଲ ଦେଇ ସେମାନେ ମାତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରି, "ହେ ମାତା, ଆପଣ ଜଗତର ମାତା, କାହିଁକି ଆପଣ ମୋ ପାଖକୁ ଆସୁନାହାନ୍ତି?" ଏଭଳି ପ୍ରାର୍ଥନା କରି, "ହେ ଦେବୀ, ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଆପଣ ଧର୍ମ ଦ୍ରୋହୀଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି। ଆପଣ ଅନେକ ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି; ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନରେ ଧୂମ୍ରଲୋଚନକୁ ନିହତ କରିଥିଲେ। ଅଭିନିତି, ମୋହ, ଭୟଙ୍କର ଅହଂକାରକୁ ନଷ୍ଟ କରି, ସଦା ସୁଖରେ ବସିଥିଲେ।" ଏପରି ପୂଜା ଓ ଧ୍ୟାନରେ ଦେବୀ ଋଷିଙ୍କ ମନକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ନିବାସ ହୋଇ, ଦେବୀ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିଲେ; ତାପରେ ସେ ଋଷି ବିଦେଶୀ ଦେଶକୁ ଯାଇଥିଲେ।