ଏହି ଉତ୍ତପ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ ଦିନରେ, ଗର୍ବରେ ମତ୍ତ ହୋଇଥିବା ସେହି ପ୍ରବଳ ବୀରମାନେ ବୀରସିଂହ ନଗରକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଯୋଗୀ ଗୋରଖ ତାଙ୍କର ଭକ୍ତି ଓ ସେବାରେ ନିୟୋଜିତ ଥିଲେ ଏବଂ ସେଇ ସହରକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଭାଇ ପ୍ରବୀର, ଅସଂଖ୍ୟ ସେନା ନେଇ, ପ୍ରତିଦିନ ହଜାର ହଜାର ଶୂରବୀରଙ୍କୁ ବଧ କରୁଥିଲେ। ପୂଜା ଓ ଉପାସନାରେ ତାଙ୍କ ମନ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା, ଏବଂ ରାଜାଙ୍କ ସେନାକୁ ପୁନଃ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ। ଏହିଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀରମାନେ ଏଠାରେ ଏକ ମାସ ଓ ଅର୍ଦ୍ଧ ଯୁଦ୍ଧ କରି ରହିଲେ। ତାପରେ ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ହେ ରାଜନ୍, ଆମେ କିପରି ବିଜୟ ଲାଭ କରିପାରିବୁ?" ତେବେ ସେମାନେ ନୃତ୍ୟରତ ଯୋଗୀ ଗୋରଖକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱାଧୀନ ସେମାନେ ଯୋଗର ଆକୃତି ଧାରଣ କଲେ। ପ୍ରଭାତ ହେଲା, ସେମାନେ ସେଇ ଯୋଗୀଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଗଲେ। ଦେବସିଂହ ମୃଦଙ୍ଗ ବଜାଉଥିଲେ, ଅନ୍ୟେ ଜଣେ ବୀଣା ଧରିଥିଲେ, ଅନ୍ୟେ ତାଳ ରଖୁଥିଲେ। ଗୋରଖ, ସମସ୍ତ ଯୋଗର ଅଧିପତି, ଏହି ଲୀଳାକୁ ହୃଦୟରେ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ସେମାନେ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, "ଯଦି ଆପଣ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ଦୟାକରି ଦିଅନ୍ତୁ।" ଏହା ଶୁଣି, ଯୋଗୀ ଗୋରଖ ସ୍ପଷ୍ଟ ମନେ ଧ୍ୟାନ କରି କହିଲେ, "ପରେ, ଅପବିତ୍ରତା ଛାଡ଼ି ମୋ ପାଖକୁ ଆସିବ।" ତାପରେ ସେ କହିଲେ, "ଆଜିଠାରୁ ମୁଁ ଏହି ସଂସାର ତ୍ୟାଗ କରିଛି।" ଏହିପରି କହି, ସେ ଯୋଗୀ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିକୁ ଗଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ସେନାର ଦଶ ହଜାର ଯୋଧ୍ୟାଙ୍କୁ ବଧ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଘର ଲୁଟିଲେ। ପରେ କୋଶଳ ଦେଶକୁ ଯାଇ, ସେଠାର ରାଜାକୁ ଜୟ କଲେ। ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ସେ ଷୋଳ ଅଠର ବର୍ଷର ଶୁଳ୍କ ଏବଂ ଏକ ଶତ କୋଟି ମୁଦ୍ରା ଲାଭ କଲେ। ହୋଳିକା ପୂର୍ଣ୍ଣିମାର ଶୁଭ ଦିନେ ଲକ୍ଷଣ ଆଉ ଅଧିକ ପ୍ରବଳ ହେଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, ଆମେ ଋଷିମାନେ ଓ ରାଜା ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେଲୁ। ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ତୃପ୍ତ କଲୁ। ଏଭଳି, ହେ ବିଦ୍ୱାନ୍, ଦିଗ୍ବିଜୟ କେମିତି ହେଲା, ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି। କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ସପ୍ତମୀ ତିଥିରେ, ପୃଥିବୀର ପ୍ରବଳ ରାଜାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶୁଣିଛି—ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଶାରଦାବରକୁ ଅର୍ପଣ କରାଯାଇଥିଲା। ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ତାଙ୍କ ଭୃତ୍ୟକୁ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ପୁଅ ଚାମୁଣ୍ଡାକୁ ଡାକି କହିଲେ, "ପୁତ୍ର, ସଦା ରାଜଧର୍ମ କର, କାରଣ ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛ।" ଚାମୁଣ୍ଡା କହିଲେ, "ହେ ରାଜନ୍, ଆପଣ ଆମକୁ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ, ଆପଣ ଶୀଘ୍ର ବିଜୟ ଲାଭ କରିବେ।" ରାଜା କହିଲେ, "ମୋ ଶିରୀଷ ଜଙ୍ଗଲ କାଟି, ଏହି ଉତ୍ତମ ରାଜ୍ୟ ଅଧିକାର କର। ଯଦି ବଳଖାନୀକୁ ଜୟ କରି ମୋ ପାଖକୁ ଦେଉଛ, ତେବେ ଏହା ମୋର ଉପକୃତି।" ଏହିପରି କହି, ସେ ରକ୍ତବୀଜ ଓ ନିଜ ସେନାକୁ ଡାକିଲେ। ତିନି ଦିନ ରାସ୍ତାରେ ରହି, ସେ ଶିରୀଷ ନାମକ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଚାମୁଣ୍ଡା ଆସୁଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ପ୍ରବଳ ବଳଖାନୀ ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନା ନେଇ ସହରରୁ ବାହାରିଲେ। ତାଙ୍କ ଭାଇ ସୁଖଖାନୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ଥିଲେ। ବଳଖାନୀ ଗୁଗୁନୀ ଉପରେ ବସି ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କଲେ। ଦୁଇ ଦଳ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, ଦୁହିଁପକ୍ଷର ସେନା ନଶ୍ଟ ହେଲା। ପ୍ରଭାତ ହେଲା, ନିୟମିତ ସ୍ନାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ରିୟା କରି, ବଳଖାନୀ ରଥ ଚଢ଼ିଲେ ଏବଂ ଚାମୁଣ୍ଡା ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ। ଦୁହିଁ ଶୂରବୀର ତଳୱାର ଓ ଢାଳ ଧରି, ତୀରକୁ ତୀରରେ କାଟି, ଦେବୀରେ ଅନୁରାଗରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ରକ୍ତବୀଜଙ୍କ ଶରୀରରୁ ଯେତେ ରକ୍ତବିନ୍ଦୁ ପଡ଼ୁଥିଲା, ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ରକ୍ତବିନ୍ଦୁରୁ ଭୟଙ୍କର, ମଦମାତ୍ତ ଯୋଧ୍ୟା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିଲେ, ଏବଂ ବଳଖାନୀ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ।