ସେଇ ସମୟରେ, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବତୀ ଦେବୀ, ପୁଷ୍ପବତୀଙ୍କ ସହ ଏକାଠି ଥିଲେ। ଏଉଁବେଳେ, ସେ ଶାମ୍ବରୀଙ୍କ ମାୟାକୁ ଭେଦିଦେଲେ ଏବଂ ନିଜ ସେନାଙ୍କୁ ଜଗାଇଲେ। ଶତ୍ରୁଙ୍କ ସହ ଯୋଗ ହୋଇଥିବାମାନେକୁ ଦେଖି, କୁତୁକା ତାଙ୍କ ସହ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ମାୟାକୁ ନଶ୍ଟ କରି, ଦାନବ ସଦୃଶ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ତେବେ ଅଗ୍ନିରେ ସେ ଜଳିଲେ ନାହିଁ, ନାହିଁ ଖାକ ହେଲେ। ଏହିପରେ, ପୁଷ୍ପବତୀ ଦେବୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ସିଂହୀକୁ ବଧ କଲେ। କୁତୁକାଙ୍କୁ ମାରି, ସେ ନିଜେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣମୟ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ସେ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିବା ଦେବୀ ପୁଣି ତାଙ୍କ ସହ ଫେରି ଆସିଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ମାୟାରେ ସମସ୍ତେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ଏବଂ ଅବୋଧ ହେଇଗଲେ। ପୁଣି ଦୁଇ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ପରାନନ୍ଦ, ଉପନନ୍ଦନ ଏବଂ ତାରକ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯୋଗଦେଲେ। ପ୍ରନନ୍ଦ ଭୀରସେନାଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ରାଜା ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ; ଏହି ଉତ୍ତେଜନାପୂର୍ଣ୍ଣ ଯୁଦ୍ଧ ଦିନ ଓ ରାତି ଚାଲିଲା। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ରାତିରେ ଚିତ୍ରରେଖା ଆସିଲେ। ସେ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ମାୟା କଲେ। ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ି, ଭୟରେ ଭଗିଗଲେ। ପାଞ୍ଚ ଯୋଜନା ଦୂରକୁ ଯାଇ ସେମାନେ ସେଠି ବାସ କଲେ। "ହେ କୃଷ୍ଣାଂଶ, ବଳଶାଳୀ, ଶରଣାଗତଙ୍କ ରକ୍ଷକ! ଆମେ ବୀରମାନେ, ତାଙ୍କ ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛୁ।" ଏହା ଶୁଣି ବଳବାନ୍ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ କନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏପରି ଦେଖି, ଆହ୍ଲାଦ ନିଜେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଘାତ ଲାଗିଥିବା ପରି ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଯୋଗୀ କୃଷ୍ଣାଂଶ, ଭଗବାନଙ୍କ ଅଂଶ ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଶୂର, ଦଶ ହଜାର ମକର ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ସହ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ଜିତି ବ୍ୟାପକ ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତି ଦଳିଲେ। ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ ସେ ଶେଷ ଥିବାମାନେକୁ ସଚେତନ କଲେ ଏବଂ କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କୁ ଯୋଗୀ ରୂପେ ନିଜ ଗୋଦରେ ବସାଇଲେ। ପ୍ରେମରେ ଭରିଯାଇ, ସେ କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କୁ ପବିତ୍ର ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ। କୃଷ୍ଣାଂଶ, ଶାନ୍ତ ମନେ, ନିଜ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଉପସ୍ଥିତମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ। ସେ ନିଜେ ଚିତ୍ରକଳା ଦ୍ୱାରା ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ତିଆରି କରି, ଜୟନ୍ତଙ୍କ ବିବାହ ଏକ ଚିତ୍ରରେ ରେଖା ଦ୍ୱାରା ସଂପନ୍ନ କଲେ। ବାହ୍ଲିକ ରାଜା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ବହୁତ ଧନ ଦେଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଏକ ଶତ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଏବଂ ହଜାର ଧନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଦାନ କଲେ। ବଳଖନଙ୍କ ବିଦାୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଗଲା। ସମସ୍ତ ରାଜା, ସମ୍ମାନିତ ଏବଂ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏବେ ତୁମେ ଶୁଣ, ମୁଁ ପୁଣି ସେଇ ଉପାଖ୍ୟାନ କହିବି, ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରେ। ରାଜା ସଦା ଦୁଃଖିତ ରହୁଥିଲେ ଏବଂ ଦ୍ୱାରରେ ଆସିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ତାରକ ରାଜାଙ୍କୁ ଘଟଣାବଳୀ କହିଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍ ମନ୍ତ୍ରୀ ଚନ୍ଦ୍ରଭଟ୍ଟ ଆସିଲେ। ମୁଁ ଦେବୀ ବିଷ୍ଣୁଶକ୍ତିଙ୍କୁ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତ୍ରୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜିଥିଲି। ସେ ମୋତେ ଶୁଭ ଜ୍ଞାନ ଦେଲେ, ଯାହା ମୂଢ଼ତାକୁ ଦୂର କରେ; ସେ ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ର ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କର ପାପକୁ ଦୂର କରେ। ଏଭଳି କହି, ସେ ସୁଚିତ୍ତ ଏକ ଉତ୍ତମ କୃତି ଲୋକଭାଷାରେ ରଚନା କଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ମହୀପତି ତୁରନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ; ପରେ ଦେବ ଘୋଡ଼ାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଗର୍ବିତ ହୋଇ, ରାଜା କହିଲେ—"ଚାରିଟିଏ ଦେବ ଘୋଡ଼ା ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଜଳ, ଭୂମି ଓ ଆକାଶରେ ଚଳିପାରନ୍ତି।" ଏପରି ଶୁଣି, ରାଜା ସେ ଶବ୍ଦରେ ପାରଙ୍ଗତ ଜଣେଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ।