ସମର-ଶାଳି ନାମକ ଯୁଦ୍ଧ ସାତ ଦିନ ଓ ରାତି ଧରି ଚାଲିଥିଲା। ବଳଖାନୀଙ୍କ ସେନା ଦ୍ୱାରା ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନା ନିହତ ହେଲା, ଏହି ଜୟରେ ବଳଖାନୀ ଦୁର୍ଗରେ ଉଲ୍ଲାସିତ ହୋଇ ଜୟଘୋଷ କଲେ। ସେନାର ବିନାଶ ଦେଖି, ରଜାଙ୍କ ସାତ ପୁଅ—ମହାନନ୍ଦ, ନନ୍ଦ, ପରାନନ୍ଦ, ଉପନନ୍ଦ, କଉ—ଏହି ମହାବୀରମାନେ ତୋମର ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ଓ ହାତୀରେ ଚଢିଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ଭୟରେ ଆକ୍ରନ୍ତ ହୋଇ ବଳଖାନୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ। ଏ ସମୟରେ, ପରିବା ଉପରେ ବସିଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀର ବେଗରେ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ତାରକ ସୁନନ୍ଦାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆଗ୍ରସର ହେଲେ, ସୂର୍ୟବର୍ମା ଉପନନ୍ଦଙ୍କ ସହ ବିରୋଧ କଲେ। ସମସ୍ତେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ। ତାପରେ, ବାହ୍ଲିକଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅମାନେ ପରାଜିତ ହେଲେ। ସେହି ଭୟଙ୍କର ସେନାକୁ ଦେଖି, ରଜା ଅଭିନନ୍ଦନ ତାଙ୍କ ପରାଜୟର କାରଣ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କଲେ। ଏହା ଶୁଣି, କୁତୁକା ରଜାଙ୍କୁ ଆଶ୍ବାସନ ଦେଲେ ଓ ସେନାକୁ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ କରିଦେଲେ, ତାହାକୁ ପାଥର ପରି ଅନ୍ଭୁତ ହେଇବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲେ। ପରେ, କେସରିଣୀ ତାଙ୍କ ନୃତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଆଠ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀରମାନେକୁ ବନ୍ଧିଦେଲେ। ବାହ୍ଲିକ ଶାନ୍ତ ମନରେ ସେମାନେକୁ ଦୃଢ଼ ଶୃଙ୍ଖଳରେ ବନ୍ଧିଦେଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ, ଭୟରେ ପୀଡିତ ଦେବସିଂହ ରକ୍ଷା ପାଇଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଜାଣି, ସ୍ବର୍ଣ୍ଣବତୀ ଦେବୀ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିବା ଦେବୀ ଏହା ବୁଝିପାରିଲେ। ସେଠାରେ, ମକରନ୍ଦ ଓ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଘରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣାଂଶ ବିନ୍ଦୁମାନ୍ଦ ହୋଇ ମକରନ୍ଦଙ୍କୁ କହିଲେ—ସଂସାରର ନାଶ ଏକ ମହାପାପ, ଯାହା ପୁରାତନ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିଥିଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ସାଳା ଅନେକ ବୀରମାନେ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି କୃଷ୍ଣାଂଶ ସହ ବାହ୍ଲିକଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ଏ ସମୟରେ, ସ୍ବର୍ଣ୍ଣବତୀ ଦେବୀ ପୁଷ୍ପବତୀଙ୍କ ସହ ଥିଲେ। ସେ ସାଂବରୀଙ୍କ ମାୟାକୁ ଭାଙ୍ଗି ନିଜ ସେନାକୁ ଜାଗ୍ରତ କଲେ। ଶତ୍ରୁ ସହ ଯୁଗଳିତ ଯୋଧ୍ୟମାନେକୁ ଦେଖି, କୁତୁକା ତାଙ୍କ ସହ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ସମସ୍ତ ମାୟାକୁ ନଷ୍ଟ କରି, ସେ ଦୁଇଟି ଦାନବ ସଦୃଶ ଲୋକଙ୍କୁ ବନ୍ଧି ଦେଲେ। ସେ ଅଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ ହେଲେନି, ତାଙ୍କ ଶରୀର ଖାକ ହେଲେନି। ପରେ, ପୁଷ୍ପବତୀ ଦେବୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ସିଂହୀକୁ ହତ କଲେ। କୁତୁକାକୁ ନିହତ କରି, ସେ ନିଜେ ସୁବର୍ଣ୍ଣମୟ ଅକାର ଧାରଣ କଲେ। ଏହି ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିବା ଦେବୀ ତାଙ୍କ ସହ ପୁନଃ ଫିରିଆସିଲେ। ସମସ୍ତେ ଦେବୀଙ୍କ ମାୟାରେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ଭୁତ ହେଇଗଲେ। ପୁନଃ ଦୁଇ ସେନାରେ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା। ପରାନନ୍ଦ, ଉପନନ୍ଦନ ଦେବତା ଓ ତାରକ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଗ ଦେଲେ। ପ୍ରନନ୍ଦ ବୀରସେନ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ରଜା ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ; ଏହି ରଣବନ୍ଦ ଦିନ ଓ ରାତି ଧରି ଚାଲିଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ରାତିରେ ଚିତ୍ରରେଖା ଆସିଲେ। ସେ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି ଅଦ୍ଭୁତ ମାୟା କଲେ। ସମସ୍ତେ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ। ପାଞ୍ଚ ଯୋଜନା ଦୂରକୁ ଗିଁ, ସେମାନେ ସେଠି ନିବାସ କଲେ। "ହେ କୃଷ୍ଣାଂଶ, ବଳଶାଳୀ, ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥିବା ରକ୍ଷକ! ଆମେ ବୀରମାନେ ଦେବୀଙ୍କ ମାୟାରେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ତୁମ ଆଶ୍ରୟକୁ ଆସିଛୁ।" ଏପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀରମାନେ ଉproar କରି, ବିଳାପ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଆହ୍ଲାଦ ସ୍ବୟଂ ମାନେ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଅଶାନ୍ତିରେ ଆକ୍ରନ୍ତ ହେଲେ।