ଏହି ଉତ୍କଣ୍ଠାପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଟଣାରେ ଆହ୍ଲାଦ, କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତିମ ହୋଇ, ଆନନ୍ଦରେ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ କେଶ ଧରି ଧରିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଶୁଣି ରାଜା ପରିମଳ ତାଙ୍କ ରାନୀ ସହିତ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ କ୍ରୋଧଭାବେ କହିଲେ, “ହେ ଦୁଷ୍ଟ, ମହାପାପୀ, ତୁମେ ମୋ ବନ୍ଧୁକୁ ହତ୍ୟା କରିଛ!” ଏହି ଦୁଃଖରେ ରାଜା ଦୀର୍ଘନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି ନିର୍ବାଚିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବୀର ବଳଖାନୀ ଆସିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କର ପୁଅଙ୍କ ବିବାହ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଆୟୋଜନ କଲେ। ଏହିଠାରେ ତାରକ ମଧ୍ୟ ଏକ ହଜାର ବୀର ସାନିକ ସହିତ ଆସିଲେ। ତାପରେ ତାଳନା ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ଆଗମନ କଲେ। ସେ ତିନି ଲକ୍ଷର ଶକ୍ତିରେ ନିଜେ ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ଲାଭ କରିଥିଲେ। ଏହି ଦୁଃଖରେ ଆକୁଳ ହୋଇ କେହି କହିଲେ, “ହେ ବନ୍ଧୁ! ମୋତେ ଛାଡ଼ି ତୁମେ କେଉଁଠିକୁ ଚାଲିଗଲା?” ବଳଖାନୀ ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ସେଠାରେ ଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ଓ ଏକ ରାତିରେ ସେ ଏକ ମାସର ଦୂରତା ଅତିକ୍ରମ କରି, ନିଜ ସେନାର ବ୍ୟୁହ ଗଠନ କଲେ। ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକ ରଥ ଥିଲା, ତାହା ପଛରେ ହାତୀମାନେ ଅନୁସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପଛରେ ଦଶ ଦଳ ପଦାଟି ସେନା ଥିଲେ। ସେନାରେ ଏକ ରଥ, ସମସ୍ତ ହାତୀ, ଏବଂ ଏକ ଶଂଖ ଘୋଡ଼ା ଥିଲେ। ପଦାଟି ସେନା ମୋଟ ପଞ୍ଚାଶି ହଜାର, ହାତୀ ଦଶ ହଜାର, ସମସ୍ତେ ମଦୋନ୍ମତ ହୋଇ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବେ ଅଗ୍ରସର ହେଉଥିଲେ। ଏଠାରେ ପିଶାଚ ମାର୍ଗର ଅନୁସରଣକାରୀ ମ୍ଲେଚ୍ଛମାନେ ରାଜା ଅଭିନନ୍ଦନଙ୍କ ଅନୁଚର ଥିଲେ। ଏକ ଲକ୍ଷ ପଦାଟି ସେନା, ଗଦା ଓ ମୁସଳ ଧାରଣ କରି, ହାତୀରେ ଚଢ଼ି, ଆହ୍ଲାଦଙ୍କ ବଡ଼ ସେନା ସାମ୍ନାରେ ଆସିଲେ। ଦୁଇ ପକ୍ଷର ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଉତ୍ତେଜନାପୂର୍ଣ୍ଣ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହା ଦେଖିଲେ କେହି ଗୋଡ଼କୁ ଲୋମ ଖଡ଼ିଯିବ। ଏହି ସମର-ଶାଳି ନାମକ ଯୁଦ୍ଧ ସାତି ଦିନ ଓ ରାତି ଚାଲିଥିଲା। ବଳଖାନୀଙ୍କ ସେନା ସବୁ ଏକ ଲକ୍ଷ ଶତ୍ରୁକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ; ବଳଖାନୀ ଦୁର୍ଗରେ ଜୟଘୋଷ କଲେ। ସେନାର ବିନାଶ ଦେଖି ରାଜାଙ୍କ ସାତି ପୁଅ—ମହାନନ୍ଦ, ନନ୍ଦ, ପରାନନ୍ଦ, ଉପନନ୍ଦ ଏବଂ କୌ—ଏହି ସମସ୍ତ ତୋମର ବଂଶଜ, ହାତୀରେ ଚଢ଼ି ସେଠାକୁ ଆସିଲେ। ସମସ୍ତେ ଭୟାକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ବଳଖାନୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ, ପରାକ୍ରମୀ ପରାବତ-ବାହନୀ ଏଗିଯିଲେ। ତାରକ ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ସୁନନ୍ଦଙ୍କ ପାଖକୁ ଏଗିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟବର୍ମା ଉପନନ୍ଦଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ସମସ୍ତେ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦିତା ଭାବେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାରେ ଲାଗିଲେ। ଶେଷରେ, ବାହ୍ଲୀକଙ୍କ ପୁଅମାନେ ପରାଜିତ ହେଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ସେନା ଦେଖି, ରାଜା ଅଭିନନ୍ଦନ ଯେ କିପରି ପରାଜୟ ଘଟିଲା, ତାହା ରାଜାଙ୍କୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କଲେ। ଏହି ଶୁଣି କୁଟୁକ ରାଜାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ ଓ ସେନାକୁ ମୂଢ଼ କରିଦେଲେ, ସେମାନେ ପାଥର ପରି ଅଚେତନ ହେଇଗଲେ। ତାପରେ କେସରିଣୀ ତାଙ୍କ ନୃତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏଠାରେ ଆଠି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀରଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ବାହ୍ଲୀକ ଶାନ୍ତ ମନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଶୃଙ୍ଖଳରେ ବାନ୍ଧିଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ, ଭୟଭୀତ ଦେବସିଂହ ରକ୍ଷା ପାଇଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଜାଣି, ସମସ୍ତ ବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବତୀ ଦେବୀ ଏହା ବୁଝିଲେ। ସେଠାରେ ମକରନ୍ଦ ଓ ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଗୃହରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ। ତାପରେ କ୍ରୁଷ୍ଣାଂଶ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ମକରନ୍ଦଙ୍କୁ କହିଲେ, “କୁଟୁମ୍ବ ବିନାଶ ମହାପାପ, ପୁରାତନ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହାକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଛନ୍ତି।” ଏହି ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ଶ୍ଵଶୁର ନାୟକମଣ୍ଡଳୀ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି, କ୍ରୁଷ୍ଣାଂଶ ସହିତ ବାହ୍ଲୀକଙ୍କ ପାଖକୁ ଚାଲିଗଲେ।