ଏହି ସମୟରେ ଜଣେ ବିୟଥିତା ନାରୀ କହିଲେ, “ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର ମୋତେ ଦର୍ଶନ ଦିଅ, ନହେଲେ ମୁଁ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିଦେବି।” ଲଜ୍ଜାକୁ ପଛରେ ରଖି ସେ ପୁଣି କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ ଓ ମୋ ପୁଅକୁ ଗ୍ରହଣ କର।” ଏହା କହି, ସେ ଦମ୍ପତି ତାଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ପଡି ଉଦ୍ଗ୍ରିବ ହୋଇ କାନ୍ଦିଲେ। ଏହିଠାରେ ଇନ୍ଦୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଲିଖିତ ଏକ ଉତ୍ତମ ପତ୍ର ସୁର୍ଯ୍ୟବର୍ମା ଗ୍ରହଣ କଲେ। ମକରନ୍ଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ସୁର୍ଯ୍ୟବର୍ମା ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ନିଜ ଇଚ୍ଛାର ଅଶ୍ୱାରୁଢ଼ ହୋଇ ସେ ସେଉଁଠି ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠି ଆନନ୍ଦ ଓ ବିଷାଦ ମିଶିଥିଲା। ଏଠାରେ ସେ କହିଲେ, “ଦେବସିଂହ ଓ ମୁଁ ତୁମ ପୁଅଙ୍କୁ ଖୋଜିବାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍।” ଏହି ଶୁଣି ଆହ୍ଲାଦ ଅତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଡାକି, ନମ୍ରତା ସହିତ କହିଲେ, “ହେ ବୀର, ମୁଁ ଶୁଣିଛି କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କୁ ବଧ କରାଯାଇଛି।” ଏହି କଥାରେ ଆହ୍ଲାଦଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ରୋଷରେ ରକ୍ତିମ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ଚୁଲି ଧରି ନେଇଥିଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି ରାଜା ପରିମଳ ତାଙ୍କ ରାଣୀ ସହିତ ଆସିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ହେ ଦୁଷ୍ଟ, ମହାପାପୀ, ତୁମେ ମୋ ବନ୍ଧୁକୁ ହତ୍ୟା କରିଛ!” ଏହା ଶୁଣି ରାଜା ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି ଚୁପ୍ଚାପ ରହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବୀର ବଳଖାନୀ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ ନିଜ ଭାଇପୋଉଁର ବିବାହ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଲେ। ଏହିଠାରେ ତାରକ ମଧ୍ୟ ହଜାର ବୀର ସେନାନୀ ସହିତ ଆସିଲେ। ତାପରେ ତାଳନ ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ଆସିଲେ। ସେ ତିନି ଲକ୍ଷ ସେନା ଶକ୍ତି ସହିତ ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ଲାଭ କଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି କେହି ବିଳାପ କଲେ, “ହା ବନ୍ଧୁ! ମୋତେ ଛାଡ଼ି ତୁମେ କେଉଁଠି ଚାଲିଗଲା?” ବଳଖାନୀ ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ସେଉଁଠି ଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ଓ ରାତିରେ ସେ ଏକ ମାସର ଦୂର ଯାତ୍ରା କରି, ନିଜ ସେନାକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ କରିଥିଲେ। ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକ ରଥ ଥିଲା, ତାହା ପଛରେ ହାଥୀମାନେ ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ପଛରେ ଦଶ ଦଳ ପଦାତି ଥିଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ରଥ, ସମସ୍ତ ହାଥୀ ଓ ଏକ ଶହ ପଚାଶ ଘୋଡ଼ା ଥିଲେ। ସେନାରେ ପଦାତିମାନେ ପଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ଥିଲେ। ହାଥୀମାନେ, ଦଶ ହଜାର ତାଦିନ୍ଧିୟା ହୋଇ, ଅଲଗା ଅଲଗା ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ଏଠାରେ ମ୍ଲେଛ, ଯେଉଁମାନେ ପିଶାଚ ମାର୍ଗର ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ରାଜା ଅଭିନନ୍ଦନଙ୍କ ଅନୁଚର ଥିଲେ। ଏକ ଲକ୍ଷ ଦଣ୍ଡଧାରୀ ପଦାତି, ହାଥୀ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଆହ୍ଲାଦଙ୍କ ମହାସେନା ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲେ। ଏହି ଦୁଇ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହା ଦେଖି କେହି ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ସମର ଶାଳି ନାମକ ଯୁଦ୍ଧ ସାତି ଦିନ ଓ ରାତି ଚାଲିଥିଲା। ବଳଖାନୀଙ୍କ ସେନା ସମସ୍ତ ଏକ ଲକ୍ଷ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବଧ କଲେ। ବଳଖାନୀ ତାହା ପରେ ଦୁର୍ଗରେ ବିଜୟ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ସେନାର ବିନାଶ ଦେଖି ରାଜାଙ୍କ ସାତି ପୁଅ—ମହାନନ୍ଦ, ନନ୍ଦ, ପରାନନ୍ଦ, ଉପନନ୍ଦ ଓ କୌ—ଏହି ତୋମର ବଂଶର ମହାବଳଶାଳୀ, ହାଥୀ ଉପରେ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଭୟ କରି ବଳଖାନୀ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲେ। ଏହିଠି ଅତି ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ, ପରିବାସୀ ପରାକ୍ରମୀ ହଟାତ୍ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ତାରକ ସୁନନ୍ଦା ସାମ୍ନାକୁ, ସୁର୍ଯ୍ୟବର୍ମା ଉପନନ୍ଦ ସାମ୍ନାକୁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଗଲେ। ସମସ୍ତେ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀଙ୍କୁ ନଶ୍ଚିନ୍ତ କରିବାକୁ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ଅନ୍ତେ, ବାହ୍ଳିକଙ୍କ ପୁଅମାନେ ପ୍ରବଳ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପରାଜିତ ହେଲେ।