ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମକରନ୍ଦ ତାଙ୍କର ବୀଣା ଓ ଡ଼ମ୍ବ ବାଦ୍ୟ ବାଧିଲେ। ସେ ଗୁଡିକୁ ନେଇବା ପରେ, ମହାନ୍ ନାରୀମାନ୍ୟ ଅସେମ୍ବ୍ଲୀ ମଧ୍ୟରେ ଅନନ୍ଦ ଭରିଗଲା। ମକରନ୍ଦ ଏହି ଦୂର୍ଭିକ୍ଷ ଭ୍ରମକୁ ଦୂର କରିଦେଲେ, ଏହା କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଫଳହୀନ ହେଇଗଲା। କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କ ଅଂଶ ନବବଧୁଙ୍କୁ କହିଲେ: "ତୁମର ଇଚ୍ଛା କହ, ମହାବୀର।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଚିତ୍ରରେଖା ଦୁଃଖରେ ଭରିଥିବା ମନକୁ ନେଇ, କହିଲେ— "ମୁଁ ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି, ସୃଷ୍ଟି କରିଛି, ନାରାୟଣ ହେଉଛି, ଧର୍ମ ହେଉଛି, କିମ୍ବା ଶିବ ନିଜେ—"। "ମୋର ନାମ ଉଦୟ, ରାଣୀ। ଏ ହେଉଛି ଦେବସିଂହ, ଉତ୍ତମ ଜଣ। ଇନ୍ଦୁଲାଙ୍କୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରି ଆମେ ଯୋଗଶକ୍ତି ଲାଭ କରିଛୁ। ଶୁକାକୁ ଦେଅ, ବଡ଼ ମାୟାବିନୀ, କିମ୍ବା ଇନ୍ଦୁଲାକୁ ଦେଅ, ଯଦି ଚାହିଁ। ତୁମର ଦର୍ଶନ ଶୀଘ୍ର ଦିଅ, ନହେଲେ ମୁଁ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିଦେବି।" ଘୃଣ୍ଣା ଭୁଲି ରାଣୀ ଆଉ ଏକଥା କହିଲେ: "ମୁଁ ଓ ମୋ ପୁଅକୁ ନେଅ, ପ୍ରଭୁ।" ପତିପତ୍ନୀ ଦୁଇଁଜଣା ତାଙ୍କ ପାଦରେ ପଡ଼ି ବିଲାପ କରିଲେ। ଇନ୍ଦୁଙ୍କ ଲେଖା ଉତ୍ତମ ପତ୍ରକୁ ନେଇ, ସେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟବର୍ମନ୍ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ, ମକରନ୍ଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଆଶାରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନେଇ, ସେ ଏମିତି ଏକ ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ବିଷାଦ ମିଶିଥିଲା। "ଦେବସିଂହ ଓ ମୁଁ, ତୁମ ପୁଅକୁ ଖୋଜିବାରେ ନିବେଶିତ," ଏହି କଥା ଶୁଣି ଆହ୍ଲାଦ ପରମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ। ରାଜାକୁ ଡାକି, ବିନୟୀ ମନେ କହିଲେ: "ମୁଁ କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କ ବଧ କଥା ଶୁଣିଛି।" ଆହ୍ଲାଦ, କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ଷୁ ଲାଲ ହୋଇ, ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ଚୁଲକୁ ଧରିଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପରିମଳ ରାଜା ଏବଂ ତାଙ୍କ ରାଣୀ ଆସିଲେ। "ଓ ଦୁଷ୍ଟ, ବଡ଼ ପାପୀ, ତୁମେ ମୋ କୁଳଜନକୁ ମାରିଛ!" ରାଜା ଦୁଃଖରେ ନି:ଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି ଚୁପ୍ଚାପ ରହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବଳଖାନୀ ମହାବୀର ଆସିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଭାଇର ପୁଅର ବିବାହ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି କରିଲେ। ତାରକ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଏକ ହଜାର ଶୂରବୀର ସହିତ ଆସିଲେ। ତାଲନା ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ଆସିଲେ। ସେ ତିନି ଲକ୍ଷ ଶକ୍ତିରେ ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ପାଇଲେ। "ହା, ମୋ ମିତ୍ର! ତୁମେ କେଉଁଠି ଗଲ, ମୋତେ ଛାଡ଼ି?" ବଳଖାନୀ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ଓ ଏକ ରାତିରେ, ସେ ଏକ ମାସର ଦୂର ଯାତ୍ରା କରି ଗଲେ; ବଳଖାନୀ ନିଜ ସେନାର ବିନ୍ୟାସ କରିଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକ ରଥ ଥିଲା, ତାହା ପଛରେ ହାତୀମାନେ ଲାଗିଥିଲେ। ତାହା ପଛରେ ଦଶ ଦଳ ପଦାତି ସେନା ଥିଲେ। ଏକ ରଥ, ସମସ୍ତ ହାତୀ, ଏବଂ ଏକ ଶଂଖ ଅଂଶ ଘୋଡ଼ା ଥିଲେ। ସେନାରେ ପଦାତି ସେନା ପ୍ରାୟ ପାଞ୍ଚ ହଜାର ଥିଲେ। ହାତୀ ଦଶ ହଜାର, ମଦୋନ୍ମତ ହୋଇ ଅଲଗା ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ମ୍ଲେଚ୍ଛମାନେ, ପିଶାଚ ପଥର ଅନୁୟାୟୀ, ଅଭିନନ୍ଦନ ରାଜାଙ୍କ ଥିଲେ। ଏକ ଲକ୍ଷ ପଦାତି, ଗଦା ଓ ମୁସଳ ଧାରଣ କରି, ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଆହ୍ଲାଦଙ୍କ ବଡ଼ ସେନା ଥିଲେ। ଦୁଇ ପକ୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, ଯାହା ଦେଖି ଚମର ବିଉଁଥିଲା।